Ένα… μπρα ντε φερ για το «Fear Of The Dark»

Δύο συντάκτες του vinylian διασταυρώνουν τα ξίφη τους με αφορμή την συμπλήρωση 30 χρόνων από την κυκλοφορία του ένατου άλμπουμ των Iron Maiden.



Ένα πολύ μεγάλο άλμπουμ

Μπάμπης Καλογιάννης


Να γράψεις μερικά λόγια για το «Fear of the Dark» αλλά πεις τι ακριβώς, που δε θα έρθει σε αντίθεση με τον οπαδό μέσα σου; 30 χρόνια αργότερα οι μνήμες σίγουρα παραμένουν, αλλά ο θόρυβος έχει καταλαγιάσει και μπορεί κανείς να δει ένα από τα διάσημα δημιουργήματα των Iron Maiden με πιο καθαρό μάτι. Ευθαρσώς, η δήλωση είναι πως πρόκειται για ένα πολύ μεγάλο άλμπουμ. Ένα μεγάλο άλμπουμ δεν περικλείει απαραίτητα και τόνους ποιοτικού υλικού, καθώς ο προσδιορισμός αφορά κυρίως στη σημασία και σημειολογία του. Από αυτή την άποψη έχουμε να κάνουμε με το τελευταίο άλμπουμ του Bruce Dickinson, μέχρι την επανένωση του 1999 και το αξεπέραστο - όπως αποδείχτηκε - για τη νέοτερη περίοδο Brave New World. Επίσης έχουμε να κάνουμε με στομφώδη επιστροφή του γκρουπ, ύστερα από το ντεφορμάρισμα του «No Prayer For The Dying».


Προφανώς και υπάρχουν fillers. Αψεγάδιαστο άλμπουμ με 12 τραγούδια, δύσκολα θα μπορούσε να σκεφτεί. Ο μέσος οπαδός όμως γνωρίζει πολύ καλά, πως 4 από αυτά θα βρίσκουν τη θέση τους σε κάθε best of των Iron Maiden, επίσημο ή μη. Και για τον καθέναν από εμάς, θα υπάρχει χώρος για άλλα δύο με τρία, αδικημένα και παραγκωνισμένα, λόγω της στόφας του κλασικού με την οποία λούστηκαν εξαρχής τα άλλα τέσσερα. Ένα στιβαρό «The Fugitive», το hard rock-ίζον «From Here to Eternity» (συνθέσεις του Steve Harris και τα δύο), με το «Apparition» να κερδίζει την προτίμηση των περισσοτέρων από το υπόλοιπο υλικό. Κυρίως δε, ένα video clip του ομώνυμου τραγουδιού από το festival του Donnington, video που οι νεώτεροι περίμεναν σαν φάρμακο σχεδόν καθημερινά, στην ανώριμη ελληνική τηλεόραση των 90s, πανελλαδικής εμβέλειας ή μη, και φυσικά στην προ internet εποχή.


Το «Fear Of The Dark» και το «Be Quick Or Be Dead» ήταν ίσως από μόνα τους αρκετά ώστε να διατηρήσουν το brand των Iron Maiden στην επικαιρότητα για κάποια χρόνια ακόμα. Όπως αποδείχτηκε, η περίοδος με τον Blaze Bailey παραλίγο να σταθεί αφορμή για τη σταδιακό πέρασμα του γκρουπ στη λήθη. Το reunion του 1999 έδωσε μια δεύτερη καριέρα σε όλους τους εμπλεκόμενους, οι οποίοι με τη σειρά τους τιμάνε το παρελθόν τους, με την μόνιμη παρουσία του ομώνυμου τραγουδιού στο setlist τους. Το «Fear Of The Dark» παραμένει ένα πολύ μεγάλο άλμπουμ.

Ο καλύτερος… μέτριος δίσκος των Maiden

Γιάννης Πούλλος


Όπως συμβαίνει με κάθε άλμπουμ των Βρετανών θρύλων, το «Fear Of The Dark» έγινε δεκτό με τυμπανοκρουσίες τόσο από τον μουσικό Τύπο όσο και από τον κόσμο, που στο εξώφυλλο και στα αυλάκια του έβλεπε τον δίσκο που θα τον έκαναν να ξεχάσει το απογοητευτικό «No Prayer For The Dying».


Κοιτάζοντας πίσω μετά από 30 χρόνια μπορούμε να πούμε πως το ένατο άλμπουμ των Iron Maiden επιβεβαίωσε ότι το συγκρότημα δεν διήγε τότε και την πιο δημιουργική περίοδό του. Σε αντίθεση όμως με τον προκάτοχό του το «Fear Of The Dark» έχει τις στιγμές εκείνες που δικαιολογούν τον ενθουσιασμό όσων θεωρούσαν ότι ήταν αδύνατο να βγάλουν και δεύτερο σερί κακό δίσκο μετά από το αριστουργηματικό «Seventh Son…». Θες επειδή τα singles «Be Quick Or Be Dead» και «Wasting Love» επανέφεραν τα χαμόγελα όσων είχαν ξενερώσει δυο χρόνια πριν με τα «Holy Smoke» και «Bring Your Daughter... to the Slaughter»; Θες επειδή το ομώνυμο τραγούδι απαγορεύεται να βγει από το setlist των συναυλιών τους επειδή όλοι θέλουν να αποδείξουν ότι τραγουδούν πιο δυνατά από τους συμπαθείς Φιλανδούς στη ζωντανή ηχογράφησή του το 1993; Θες επειδή το «Afraid To Shoot Strangers» αποτελεί μακράν του δεύτερου το πιο υποτιμημένο αριστούργημά τους που κανείς δεν καταλαβαίνει γιατί ψάχνει να βρει μια θέση στο setlist τους εδώ και σχεδόν μια δεκαετία;


Είναι οι χρυσές στιγμές που σώζουν το «Fear Of The Dark» από τη γενικότερη μετριότητα και τη φλυαρία που χαρακτηρίζει τα υπόλοιπα κομμάτια. Ένα άλμπουμ που σε όσες αξιολογήσεις της δισκογραφίας τους και αν κοιτάξεις δεν πρόκειται να το δεις στην πρώτη δεκάδα. Μπορεί να μην είναι για παρακάτω, σίγουρα όμως δεν είναι για παραπάνω και προφανώς κάτι περισσότερο ήξερε ο Bruce Dickinson που αντιλήφθηκε τότε ότι κάτι δεν πάει καλά και έκλεισε με γδούπο την πόρτα πίσω του…


147 Προβολές0 Σχόλια