Ο Cobain, ο Staley και η κρυμμένη αλήθεια

Πως ακριβώς ο Kurt Cobain έγινε pop icon ενώ ο Layne Staley έφυγε ξεχασμένος και αποκομμένος από τον περίγυρο του


Κατά τη συγγραφή του αφιερώματος στο "άγνωστο" grunge (10 grunge/alternative συγκροτήματα εκτός των "Big 4" (vinylian.gr)) ήταν λογικό να επιστρέψουν θύμησες από εκείνη την εποχή, την κυριαρχία του alternative rock στα 90s, την όλη περιρρέουσα ατμόσφαιρα γύρω από την πόλη του Seattle. Φυσικά μία από τις πλέον έντονες αναμνήσεις, αν όχι η πιο έντονη, ήταν τα έκτακτα δελτία του MTV για την αυτοκτονία του Kurt Cobain των Nirvana, μια μέρα σαν κι αυτή πριν από 28 χρόνια. Η ειδησεογραφία αυτή, στο μυαλό του 14χρονου και 15χρονου εφήβου έπαιρνε διαστάσεις μυθολογίας καθώς ήταν εξ ορισμού δύσκολο να κατανοήσει και να περιγράψει όλα όσα οδήγησαν μέχρι εκεί. Πολλώ δε μάλλον τη φράση "self inflicted gunshot wound to the head". Κατά τους μήνες που ακολούθησαν της αυτοκτονίας του Cobain, οι καλλιτέχνες του χώρου γνώρισαν ένα status ανάλογο των Rolling Stones και των Pink Floyd, έγιναν αστέρες πρώτου μεγέθους, έσβησαν (προσωρινά όπως αποδείχτηκε) από το χάρτη τα hair groups που μονοπώλησαν το MTV κατά τα 80s. Ανάμεσα τους κι οι Alice in Chains, ήδη talk of the town με το ανεπανάληπτο Dirt, και με ένα εξίσου κλασικό album, το ομώνυμο (ή Tripod) του 1995. Τραγική φιγούρα των AIC, ο frontman Layne Staley, έχοντας δει το φίλο του Kurt να μην μπορεί να νικήσει τους δαίμονες του, πασχίζει να κρύψει τη μάχη που δίνει με τους δικούς του, ωραιοποιώντας και διακωμωδώντας την. 8 χρόνια ακριβώς μετά την αυτοκτονία του Kurt, ο Staley θα βρεθεί νεκρός ύστερα από ένα φονικό κοκτέιλ ηρωίνης και κοκαϊνης, γνωστό και ως "speedball". Το σώμα του θα εντοπιστεί αρκετές μέρες αργότερα, όταν θα αναζητηθεί από τους ελάχιστους με τους οποίους κρατούσε επαφή προς το τέλος της ζωής του. Σήμερα, 20 χρόνια μετά, ο Kurt Cobain είναι ένα pop icon. O Layne Staley ήταν απλά εκείνος ο τραγουδιστής των Alice in Chains. Τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι.


Ο Kurt Cobain ήταν ίσως ο πιο υπερεκτεθειμένος rock καλλιτέχνης, αν στην έκθεση συνυπολογίσει κανείς την παράμετρο του κατά πόσο την επιδίωκε ή μπορούσε να τη διαχειριστεί. Για πολλά χρόνια καταθλιπτικός και χρήστης ουσιών, είχε ήδη προσπαθήσει πριν ένα μήνα στη Ρώμη να δώσει τέλος στη ζωή του, ενώ σύμφωνα με μαρτυρία της Courtney Love, είχε κουραστεί πια με τους Nirvana και τον ενδιέφερε μόνο μια επικείμενη συνεργασία με τον Michael Stipe των R.E.M. Μέσα στο πολύ σύντομο χρονικό διάστημα της τεράστιας επιτυχίας του group, ο Cobain έδινε συνεχώς συνεντεύξεις, στην πλειοψηφία των οποίων εμφανιζόταν βαριεστημένος. Τα κανάλια τον έδειχναν με συχνότητα... μισαώρου, ενώ η τεράστια οπαδική βάση που είχαν αποκτήσει οι Nirvana, αποτελούταν εν μέρει από κόσμο που δεν καταλάβαινε το ιδεολογικό στίγμα του group, κάτι από το οποίο ο Cobain δήλωνε απογοητευμένος. Μιλάμε για έναν άνθρωπο ο οποίος είδε τους γονείς του να χωρίζουν στα 8 του χρόνια, εκδιώχθηκε από το σπίτι της μητέρας του, έκανε δουλειές του ποδαριού, ενώ έζησε μέχρι και κάτω από μία γέφυρα καθώς δεν είχε να πληρώσει το ενοίκιο του. Από το 1986 δε, άρχισε τη χρήση ναρκωτικών ουσιών ώστε να αντιμετωπίσει (κατά δήλωση του) τους φρικτούς πόνους που είχε από πολύ νωρίς στο στομάχι του. Γίνεται κατανοητό πως μιλάμε για έναν άνθρωπο που δεν είχε παρά την ελάχιστη συγκρότηση ώστε να αντιμετωπίσει την εντελώς ξαφνική, μα και απόλυτη, δημοφιλία και επιτυχία. Στο πρόσωπο του, με τον πλέον περίτεχνο τρόπο, θα βρει τον ήρωα της μια ολόκληρη γενιά νέων Αμερικανών, νέων ανθρώπων που δεν μπορούσαν να ταυτιστούν με την extravaganza του Los Angeles και του Sunset Boulevard, νέων ανθρώπων που οι στίχοι του Cobain, του Eddie Vedder και των υπολοίπων ήταν ξεκάθαρα πιο οικείοι και προσωπικοί. Ο Cobain φυσικά δεν ήταν έτοιμος για αυτό, ποτέ δεν έγινε για την ακρίβεια. Αλλά η βιομηχανία είναι αμείλικτη και τα συμβόλαια δεν αστειεύονταν ποτέ. Στο σημείωμα της αυτοκτονίας του ο Cobain θα αναφέρει τον γνωστό στίχο του Neil Young "It's better to burn out, than to fade away". Έδωσε την πλέον μυθική διάσταση στη ζωή του, το θάνατο του, την υστεροφημία του.


Ο Layne Staley ήταν το ίδιο, αν όχι περισσότερο, τραγική φιγούρα. Παιδί χωρισμένων γονέων από τα 7 του χρόνια, θα επανενωθεί με τον πατέρα του όταν πια θα είναι ένας καταξιωμένος τραγουδιστής. Ο Phil Staley, εξαρτημένος από τις ουσίες και ο ίδιος του, θα προσπαθήσει σύμφωνα με τις κακές γλώσσες να εκμεταλλευτεί την επιτυχία του γιου του, για να επανενωθεί μαζί του ώστε να βρει τρόπους για να συνεχίσει την εξάρτηση του. Πολλές φορές ο τραγουδιστής υποδύεται ένα ρόλο στη μουσική, ωστόσο ακούγοντας για μια ακόμα φορά το θρυλικό "Down in a Hole" από το Dirt του 1992, δεν μπορεί κανείς να μην κάνει την υπόθεση ότι το τραγούδι για τον Staley ήταν αυτοβιογραφικό. Το Φεβρουάριο του 1997 οι Alice in Chains θα εμφανιστούν στα βραβεία Grammy, ωστόσο ο μουσικός χάρτης δείχνει να αλλάζει για μια ακόμη φορά. Συγκροτήματα όπως οι Korn, Deftones, Limp Bizkit, Linkin Park κ.α. ανεβαίνουν τα σκαλιά της δημοσιότητας με ταχύτατους ρυθμούς, ενώ κατά κοινή ομολογία, τόσο οι Alice in Chains όσο και οι Pearl Jam, Soundgarden έχουν ήδη κυκλοφορήσει το καλύτερο υλικό της καριέρας τους. Ένα χρόνο αργότερα θα προσβληθεί από γάγγραινα, δυσκολευόμενος κατά πολύ να χωνέψει την τροφή του. Θα ηχογραφήσει δύο τελευταία τραγούδια με τους AIC, και θα παραστεί σε συναυλία του συνοδοιπόρου του Jerry Cantrell, ο οποίος τότε προωθούσε τον πρώτο προσωπικό του δίσκο Bogey Depot. Σε παράκληση του φίλου του να ανεβεί μαζί του στη σκηνή, ο Staley θα αρνηθεί. Τα επόμενα χρόνια θα περάσει τον περισσότερο χρόνο του κλεισμένος στο διαμέρισμα του. Τα video games και οι ουσίες θα είναι μόνιμοι συνοδοιπόροι του, μέχρι το τέλος. Στην τελευταία συνέντευξή του, μήνες πριν από το θάνατό του, με τη δημοσιογράφο Adrianna Rubio από την Αργεντινή, ο Layne Staley θα παραδεχτεί ότι δεν έχει πολλούς μήνες ζωής μπροστά του. "Ξέρω ότι είμαι κοντά στον θάνατο. Η αδερφή μου Λιζ θα το μάθει αργά ή γρήγορα. Έκανα ναρκωτικά για χρόνια. Ποτέ δεν ήθελα να τελειώσω τη ζωή μου με αυτόν τον τρόπο. Ξέρω ότι δεν έχω καμία ευκαιρία. Είναι πολύ αργά". Στην προσπάθεια του να απομονωθεί από τον περίγυρο του, θα αλλάξει μέχρι και τον αριθμό του τηλεφώνου του. Στις 19 Απριλίου 2002, ύστερα από τηλεφώνημα του λογιστή στη manager του για την ανυπαρξία κινήσεων στο λογαριασμό του, όσοι δικοί του άνθρωποι είχαν μείνει θα θορυβηθούν. Το πτώμα του θα βρεθεί σε αποσύνθεση και θα αναγνωριστεί μονάχα όταν εξεταστούν τα οδοντιατρικά του αρχεία. Είχε αφήσει την τελευταία του πνοή, δύο βδομάδες πιο πριν, 8 χρόνια ακριβώς μετά το θάνατο του φίλου του Kurt.


Τα δεδομένα σήμερα είναι ξεκάθαρα. Ο Kurt Cobain έχει γίνει ένα pop είδωλο ανάλογο του Freddie Mercury και του Bob Marley. Σε καμία περίπτωση καλλιτεχνικά, σίγουρα όμως όσον αφορά τη δημοσιότητα, την επιρροή, την αναγνωρισιμότητα. Ο δε Layne Staley απλά προστέθηκε σε μια μακρά λίστα μουσικών που έφυγαν από τη γνωστή μάστιγα. Ο Cobain έφυγε στα 27 του χρόνια, όπως ο Hendrix, η Joplin, ο Morrisson κ.α., το γνωστό club των 27 που έχει αποκτήσει μυθική διάσταση (για κάποιο λόγο). Ο Staley έφυγε στα mid 30s του, σε μια εποχή όπου οι μεγάλες του ερμηνευτικές στιγμές ήταν ήδη μακρινό παρελθόν. Ο Kurt έφυγε με τρόπο κινηματογραφικό, λουκούμι για αδηφάγο "δημοσιογραφικό" παιχνίδι. Ο Layne έφυγε σε μια εποχή που ήταν σχεδόν irrelevant. Θύμα των περιστάσεων και της περιρρέουσας ατμόσφαιρας και οι δύο. Της κάθε λογής βιομηχανίας που αναζητάει το poster child της γενιάς στην οποία στοχεύει. Στο πρόσωπο του James Dean, του Morrisson, του Axl, του Cobain, της Winehouse, στο πρόσωπο καθενός ο οποίος προσωρινά μοιάζει με Αρχάγγελο μιας τεράστιας μάζας, διαμορφωμένης από το εκάστοτε κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι, ικανής να φέρει πωλήσεις και έσοδα. Είναι ακριβώς η στιγμή που όλοι οι ασχολούμενοι με τις τέχνες, την showbiz, τη μουσική, θα πρέπει να ξεχωρίσουν (ξεχωρίσουμε) το marketing strategy από την καλλιτεχνική αξία. Και η δεύτερη έλεγε ξεκάθαρα πως ο Layne Staley είχε μια σπαρακτική φωνή, ήταν ένας πολύ καλός συνθέτης, ενώ οι αρμονίες και διφωνίες που σκαρφιζόταν με τον συνοδοιπόρο του Jerry Cantrell είναι οι καλύτερες που ακούσαμε ποτέ.


Η Generation X, που στην εφηβεία της ταυτίστηκε με τη σκηνή του Seattle και έκανε τατουάζ τους στίχους των Jeremy, Rooster και Smells like Teen Spirit είναι πλέον στα πατημένα 40+. Πολλοί εκ των εκπροσώπων της με οικογένειες, μερικώς ή ολικώς κατασταλαγμένοι, παράπλευρες απώλειες μιας οικονομικής κρίσης που τους πέτυχε στα πιο παραγωγικά τους χρόνια και τους ανάγκασε να αναθεωρήσουν όλη την κοσμοθεωρία τους. Για κάθε θιασώτη μιας δημοφιλούς περιόδου που απομακρύνεται, ο Cobain παραμένει ένα καταφύγιο. Από το "Γίνε αυτός που είσαι" του Νίτσε, οι πιο πολλοί της Generation X θα καταλήξουν μάλλον στο απλούστερο "Θυμήσου ποιος ήσουν". Ο κάθε Staley ήταν και είναι ισότιμο μέρος αυτής της εξίσωσης. Κι η αλήθεια αυτή πρέπει κάποτε να αποκατασταθεί.


Μπάμπης Καλογιάννης


Πηγή φώτο :

rockcelebrities.net

Getty Images

Michael Lavine 2020

Pinterest.com


154 Προβολές0 Σχόλια