50th Anniversary : 1972 pt. II

Λίγα albums κάθε φορά, με πολύ μεράκι και έντονες θύμησες, το 1972 στο μικροσκόπιο του Vinylian. Μια χρονιά ιδιαίτερα πλούσια σε κυκλοφορίες, τόσο από ήδη καθιερωμένα τότε groups, όσο και νεοσύστατα. Πάμε να θυμηθούμε άλλους 4 κλασικούς δίσκους, ανεξάρτητα από μήνα κυκλοφορίας ή είδος.


1972 pt II


Alice Cooper - School's Out


Έχοντας ήδη κυκλοφορήσει τέσσερα albums, εκ των οποίων τα δύο έκαναν ιδιαίτερο θόρυβο (Love it to Death, Killer), ο κόσμος περίμενε με ανυπομονησία το επόμενο πόνημα της Alice Cooper Band. Το συγκρότημα θα τον αποζημιώσει βάζοντας ένα ακόμα πετράδι στο στέμμα του. Ο άρχοντας του shock rock κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα από τον καθένα, συνδυάζοντας όλες τις classic rock διδαχές, με τις χαρακτηριστικές θεατρικές του ερμηνείες και το μοναδικό του γρέζι. Το ομώνυμο τραγούδι θα γίνει ο ύμνος κάθε σχολικής χρονιάς που τελειώνει, όντας ίσως το πλέον αναγνωρίσιμο τραγούδι του καλλιτέχνη. Το υπόλοιπο album δεν υστερεί σε τίποτα, στο γνωστό δυνατό hard rock meets New York Dolls/Stooges ύφος που καθιέρωσε τον Alice Cooper ως μία από τις πλέον υπολογίσιμες δυνάμεις της δεκαετίας. Χωρίς να είναι το καλύτερο album της μπάντας, σίγουρα προμηνύει μια πολύ καλή συνέχεια, η οποία φυσικά και ήρθε με το ανεπανάληπτο Billion Dollar Babies, κάποιους μήνες αργότερα.


The Doobie Brothers - Toulouse Street


Δεν είναι μόνο το γεγονός πως το Toulouse Street είναι το πλέον σημαντικό album για την καριέρα των Doobie Brothers. Είναι ταυτόχρονα και το ότι αποτελεί ένα εξαιρετικά καλαίσθητο άκουσμα, έναν δίσκο που ακούγεται νεράκι, με τη μπάντα να παρασύρει τον ακροατή στο γνωστό μίγμα hard rock/country, που με μαεστρία επιμελήθηκε για πολλά χρόνια. Κάποιες πινελιές southern rock εδώ κι εκεί νοστιμίζουν το φαγητό, χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει πως αρκούν ώστε να εντάξουν τους Doobie Brothers στο εν λόγω ιδίωμα. Η πολυπόθητη εμπορική απήχηση θα έρθει για το συγκρότημα λόγω του συνεχούς airplay του πανέμορφου εισαγωγικού Listen to the Music. Χαρακτηριστικό όσο λίγα του ήχου των Doobies, το Listen to the Music με το παιχνίδισμα στις κιθάρες και το νοσταλγικό refrain, θα κερδίσει με το σπαθί του στα κλασικά τραγούδια της χρονιάς, ενώ θα στρώσει τη μεγάλη επιτυχία (και στη χώρα μας) του ομόηχου του Long Train Running, λίγο καιρό αργότερα.


Wishbone Ash - Argus


Υπάρχει ένας σημαντικός αριθμός ανθρώπων εκεί έξω που θεωρεί το Argus τον καλύτερο rock δίσκο των 70s. Τολμηρή δήλωση σίγουρα αλλά τα δεδομένα του δίσκου μας αφήνουν με (πολύ) συγκεκριμένες εντυπώσεις. Από το solo του Sometime World μέχρι και την τελευταία νότα του Throw down the Sword (2ο και 7ο τραγούδι αντίστοιχα), οι Wishbone Ash κατεβάζουν το σαγόνι του δύσμοιρου ακροατή ως το πάτωμα. Από τις μαγικές κιθαριστικές δισολίες πάνω στις οποίες πάτησαν οι Thin Lizzy και οι Iron Maiden αργότερα, μέχρι τις πλέον γερές βάσεις γι αυτό που θα ονομάζαμε "επικό" ήχο αργότερα. Από τα ανεπανάληπτα The King will Come και Warrior μέχρι το συγκλονιστικό ιντερλούδιο Leaf and Stream. Το Argus είναι ένα αψεγάδιαστο δεκάρι, είναι ένας δίσκος με το ειδικό βάρος ενός In Rock, ενός Sabbath Bloody Sabbath, ενός Zeppelin II για να μην πούμε και IV. Τα πολλά λόγια είναι περιττά. Για απόψε, καθώς στο μέλλον το album θα δεχθεί τη μεταχείριση που του αρμόζει στον παρόντα ιστότοπο.


Stevie Wonder - Talking Book


Στον 15ο (!) μέχρι τότε δίσκο του, ο Stevie Wonder δείχνει να απομακρύνεται από την αγκαλιά της μαμάς Motown Records, με το αποτέλεσμα να τον δικαιώνει πλήρως. Το Talking Book θεωρείται ένα από τα καλύτερα, αν όχι το καλύτερο album της κλασικής του περιόδου, με τον ανταγωνισμό για τον συγκεκριμένο τίτλο να περιορίζεται μόνο στο Songs in the key of Life του 1976. Ο Wonder θα πάει το soul υλικό του, πολλά βήματα παραπέρα, θα πειραματιστεί με καινούριους ήχους, όμως ταυτόχρονα η συνθετική του προσέγγιση φαντάζει εξαιρετικά ώριμη, ακόμα και στον ακροατή που δεν είναι εξοικειωμένος με το υλικό του. Πολλές funky επιρροές, τα παιχνιδίσματα της φωνής, σήμα κατατεθέν του Stevie Wonder, σε αφθονία, πάνω απ'όλα δε το Superstition. Η τεράστια αυτή επιτυχία, πνευματικό παιδί της συνεργασίας του Stevie Wonder και του μεγάλου Jeff Beck, τραγούδι που ένωσε εντελώς ετερόκλητες για την εποχή κατηγορίες ακροατών. Το τραγούδι που μόνο ένας Stevie Ray Vaughan μπορούσε να "αγγίξει" με επιτυχία.


Μπάμπης Καλογιάννης


44 Προβολές0 Σχόλια