50th Anniversary : 1972 pt. I

Σ'αυτή τη στήλη πιάνουμε από την αρχή το νήμα της πενηντακονταετίας για κάποια από τα θρυλικότερα albums της μουσικής αυτής. Δίσκοι που όλοι γνωρίζουμε, ίσως μερικοί που για κάποιο λόγο μας "ξεφύγανε", φυσικά μέσα σε ένα πλαίσιο αρθρογραφίας η οποία θα μπορεί να συμπληρωθεί με πάρα πολλές ακόμα αναφορές. Ας κάνουμε λοιπόν ένα ταξίδι πίσω στο χρόνο, ξεκινώντας από τη χρονιά που διανύουμε.


1972 pt I

Uriah Heep : The Magician's Birthday

Το Magician's Birthday ολοκληρώνει ένα σερί τεσσάρων (ή πέντε αν συνυπολογίσει κανείς το ιστορικό ντεμπούτο) δίσκων, με τους οποίους οι Uriah Heep έγραψαν το όνομα τους στο πάνθεον του rock με τα πλέον ολόχρυσα γράμματα. Έχοντας πρόσφατα παρουσιάσει στο κοινό την τριάδα Salisbury, Look at Yourself, Demons & Wizards, καταλαβαίνει κανείς πως το η διατήρηση του momentum για το συγκρότημα ήταν κάτι το ιδιαίτερα δύσκολο. Δε δείχνουν να δυσκολεύονται ιδιαίτερα και το Magician's Birthday αποτελεί άλλον ένα σπουδαίο πυλώνα της δισκογραφίας τους. Από το συγκλονιστικό εναρκτήριο "Sunrise" μέχρι το πολυσχιδές ομώνυμο έπος που κλείνει το δίσκο, οι Heep μας δίνουν απλόχερα το πομπώδες hard rock τους, άλλοτε με γρήγορα bluesy κιθαριστικά μέρη και δισολίες, άλλοτε με τα πλήκτρα και το πιάνο του μακαρίτη Ken Hensley σε πρώτο πλάνο. Όλα τα τραγούδια έχουν την δικιά τους προσωπικότητα, εκτός από τα δύο προαναφερθέντα θα ξεχωρίσουν το επικών διαστάσεων "Echoes in the Dark", κι ο rocker "Sweet Lorraine".


Status Quo : Piledriver

Πέμπτος δίσκος για τους πρωτομάστορες Status Quo και πρώτος για τη θρυλική Vertigo Records. Το συγκρότημα των Francis Rossi και Rick Parfitt (RIP) παίρνει το ρίσκο να αναλάβει μόνο του την παραγωγή του δίσκου, με το αποτέλεσμα να τους δικαιώνει πλήρως. Το Piledriver βρίθει από το αγνό ανόθευτο boogie rock του συγκροτήματος, που δείχνει να παίζει σχεδόν μόνο του στην εν λόγω κατηγορία. Μάλιστα δεν είναι και λίγα τα fan favourites τα οποία μέχρι την πολύ πρόσφατη περίοδο έβρισκαν θέση στο συναυλιακό setlist του συγκροτήματος. Το εναρκτήριο Don't Waste my Time βάζει τον ακροατή κατευθείαν στο κλίμα, ενώ κάποιες soft rock στιγμές που βρίσκονται διάσπαρτες στο album, νοστιμίζουν ιδιαίτερα το τελικό αποτέλεσμα. Το hit δε του δίσκου, είναι αναμφισβήτητα το "πολύ" Big Fat Mama, τραγούδι πεμπτουσία της μουσικής προσέγγισης των Status Quo, δυνατό ρυθμικό και boogie μέχρι το μεδούλι. Το Piledriver παραμένει σταθερά ψηλά στις προτιμήσεις των fans του group, μαζί με albums όπως το Quo και On the Level.


ZZ Top : Rio Grande Mud

Πολύ πριν από υπερεπιτυχημένα singles όπως τα Gimme all your Lovin' και Rough Boy, οι ZZ Top ήταν ένα group που τιμούσε το classic rock με τον καλύτερο τρόπο, μπολιάζοντας το με όλη την πρότερη blues κληρονομιά. Ένα χρόνο μετά από το αγαπημένο debut album τους, το Rio Grande Mud είναι κάτι παραπάνω από ιδανική συνέχεια. Αφενός αποτελεί ένα κρεσέντο ποιοτικότατου χαρακτηριστικού hard rock της εποχής, αφετέρου στρώνει το έδαφος για το ανυπέρβλητο Tres Hombres, τον κατά την κοινή γνώμη καλύτερο δίσκο των ZZ Top. Στο Rio Grande Mud έχουμε τον ορισμό του power trio, με το συγκρότημα να επιδίδεται σε μια ξέφρενη εναλλαγή bluesy και ιδιαίτερα heavy για την εποχή θεμάτων, με στακάτο και αλητήριο hard rock, στο οποίο πρωταγωνιστεί με τον πλέον εμφατικό τρόπο η κιθάρα του Billy Gibbons. Από το highlight της δισκογραφίας τους Just Got Paid, το καταγιστικό Ko Ko Blue και το ZZ Top όσο δεν πάει Whiskey'n Mama, το album κερδίζει άνετα μια θέση στις top δουλειές του group, όντας απαραίτητο για τις σοβαρές 70s δισκοθήκες.


Black Sabbath - Vol.4

Το τέταρτο album των πατεράδων Black Sabbath είναι για πολλούς από τους fans τους ο "παράνομος" καλύτερος δίσκος τους. Διαφέροντας σε πολλά σημεία, από το Master of Reality που προηγήθηκε, το Vol.4 είναι η ιδανική γέφυρα από την θεοσκότεινη πρώτη περίοδο του group προς τη δεύτερη των mid 70s, των αριστουργημάτων Sabbath Bloody Sabbath και Sabotage. Η ψυχεδέλεια δεν είχε ακουστεί ποτέ τόσο heavy μέχρι τον εν λόγω δίσκο, ο Ozzy βρίσκεται σε μεγάλη φόρμα, ενώ και στο Vol.4, όπως και σε κάνεναν μέχρι το Sabotage δίσκο, δε λείπουν τα κλασικά μέχρι σήμερα Sabbath τραγούδια. Η προσπάθεια για μπαλάντα θα στεφθεί με κάτι παραπάνω από απόλυτη επιτυχία (Changes), το Supernaut περιέχει ένα από τα καλύτερα riffs που έχει γράψει ο Iommi, St Vitus Dance και Under the Sun συνθέτουν ίσως το καλύτερο κλείσιμο σε δίσκο των Black Sabbath, ενώ το εναρκτήριο Wheels of Confusion, τολμώ να πω πως δεν έχει την αναγνώριση που του αρμόζει όντας μια ευφυέστατη heavy σύνθεση, με ταξιδιάρικη διάθεση και εξαιρετικές εναλλαγές.


Μπάμπης Καλογιάννης


60 Προβολές0 Σχόλια