50th Anniversary : 1972 pt. III

Λίγα albums κάθε φορά, με πολύ μεράκι και έντονες θύμησες, το 1972 στο μικροσκόπιο του Vinylian. Μια χρονιά ιδιαίτερα πλούσια σε κυκλοφορίες, τόσο από ήδη καθιερωμένα τότε groups, όσο και νεοσύστατα. Πάμε να θυμηθούμε άλλους 4 κλασικούς δίσκους, ανεξάρτητα από μήνα κυκλοφορίας ή είδος.


1972 pt III


Deep Purple - Machine Head


50 χρόνια λοιπόν από το Machine Head και ενώ έχουν ήδη ειπωθεί τα πάντα, ας τα ξανακοιτάξουμε μαζί με τα εξτραδάκια τους. Το album ορόσημο των Deep Purple (μαζί με το In Rock φυσικά) και όλου του 70s rock, classic rock, hard rock ή οτιδήποτε. Από την απόσταση της πενηντακονταετίας, το Space Truckin' μοιάζει μια προσπάθεια πειραματισμού με το space rock των Hawkwind μεταξύ άλλων, η οποία κρίνεται απόλυτα επιτυχημένη, ενώ τα Pictures of Home, Never Before και κυρίως το Highway Star στέκουν αγέρωχα μέχρη σήμερα ως συνδιαμορφωτές ολόκληρων ειδών, μέρη ενός ολοκληρωμένου δίσκου που κοσμεί το σύνολο των ανθρώπων παγκοσμίως που ασχολούνται με το sport. Το πρωτόλειο δε riff του Smoke on the Water αποτελεί μέχρι σήμερα το νο 1 θέμα που μαθαίνει κάποιος νεόκοπος μαθητής κιθάρας και αυτό λέει πολλά από μόνο του. Παρά την εκπληκτική και στη συνέχεια δισκογραφία των Purple, το μεγαλείο του Machine Head δεν επαναλήφθηκε ποτέ ξανά.


Hawkwind - Doremi Fasol Latido


Μιλώντας για space rock περνάμε στους αδιαφιλονίκητους ηγέτες του είδους, προαναφερθέντες Hawkwind και το εν έτει 1972 πόνημα τους. Παρεπιπτόντως το Doremi Fasol Latido, όπως και το προηγούμενο In Search of Space, πήγαν αρκετά καλά στα charts, γεγονός που έδωσε ώθηση στο συγκρότημα για περισσότερη εξερεύνηση της ήδη παρθείσας ηχητικής διαδρομής. Ο πολύς Lemmy αναλαμβάνει το μπάσο καθαρά από ατύχημα, κι επειδή δεν έχει τεχνική κατάρτιση, αποκτάει έναν πολύ ιδιαίτερο ήχο, κάτι ανάμεσα σε μπάσο και ρυθμική κιθάρα, ήχο που θα διατηρήσει και κατά την πορεία των Motorhead στη συνέχεια. Το χαοτικό hard rock των Hawkwind θα βρει έναν άξιο εκπρόσωπο στο Doremi Fasol Latido, με ήχο ξεκάθαρο και πολλή δουλειά στην παραγωγή για την απόδοση της space ατμόσφαιρας. Η οποία όμως επ ουδενί δεν αφαιρεί το παραμικρό από τον hard/heavy xαρακτήρα του album. Πολύ καλός δίσκος που έστρωσε το δρόμο για τα μετέπειτα αριστουργήματα των Hawkwind.


T Rex - The Slider


Τρίτο album κάτω από το moniker T Rex και έβδομο συνολικά για το πνευματικό παιδί του πατέρα του glam rock, Marc Bolan. Πάροτι albums όπως το Ziggy Stardust του Bowie αλλά και οι πρώιμοι Slade και Sweet, έχουν τη μερίδα του λέοντος όσον αφορά τις αναφορές στις ρίζες του είδους, το The Slider αποτελεί έναν από τους κρυμμένους στυλοβάτες του glam, με ξεκάθαρο χαρακτήρα και επιρροή στη μετέπειτα εξέλιξη του είδους. Ο Marc Bolan δίνει έναν ξεχωριστό χαρακτήρα στο album, ακούγεται εξαιρετικά σίγουρος για τον εαυτό του και τις προσλαμβάνουσες του και παραδίδει ένα από τα καλύτερα glam rock δείγματα που ακούσαμε ποτέ. Μπορεί τα Telegram Sam και Metal Guru να κέρδισαν κάποια δημοσιότητα παραπάνω ως singles, ωστόσο στα 13 τραγούδια του δίσκου δεν υπάρχει ούτε μία περιττή νότα, ενώ η επιδραστικότητα σε μεταγενέστερα groups όπως οι LA Guns κι οι Great White είναι κάτι παραπάνω από φανερή. Από τα πολύ απαραίτητα albums του είδους.


Blue Oyster Cult - Blue Oyster Cult


Ντεμπούτο album και για τους μεγάλους BOC κατά τη χρονιά αναφοράς, που χαιρετήθηκαν τότε ως η αμερικανική απάντηση στους Black Sabbath. Μισή αλήθεια στον ισχυρισμό αυτό, καθώς ναι μεν η μουσική τους ήταν αρκούντως heavy για την εποχή, ωστόσο η αισθητική των Blue Oyster Cult παραπέμπει σε βιώματα και παραστάσεις πολύ διαφορετικές. Ποιητικοί, κιμπάρηδες, με τέρμα αλληγορική διάθεση στους στίχους, οι Blue Oyster Cult κατάφεραν πολύ εύκολα να προσθέσουν το intellectual στοιχείο, σε μια μουσική έκφραση που μέχρι τότε έβλεπε το progressive rock (κυρίως εκ Βρετανίας) ως κάτι το εχθρικό που ξεφεύγει πολύ από τη βασική rock n roll στόχευση. Η σκληρότερη έκδοση του αμερικανικού ψυχεδελικού ροκ, με ένα μικρό πέρασμα από τα Νεοϋορκέζικα biker bars, μέσω της φασαριόζικης παραγωγής του μάγου Sandy Pearlman και μέσω ύμνων όπως το Transmaniacon MC, το αδικημένο Stairway to the Stars, και φυσικά τα hits του album, Then came the last days of May & Cities on flame with rock n roll. Η επανέκδοση με παραγωγή από τον Bruce Dickinson αποτελεί ένα ξεκάθαρο must κάθε δισκοθήκης.


Μπάμπης Καλογιάννης


45 Προβολές0 Σχόλια