9+1 hard rock Σουηδικά διαμάντια

Σουηδία: Μία χώρα με τεράστια παράδοση στην μουσική και όχι μόνο. Για κάποιο λόγο, αυτός ο λαός με ό,τι και να ασχοληθεί το κάνει με πολύ μεράκι και επίπεδο. Ίσως να είναι τα γονίδια από τον Ingmar Bergman και τους μέγιστους ΑΒΒΑ, ίσως να είναι ο τόσο ανοιχτός τρόπος σκέψης τους και η αποδοχή της διαφορετικότητας και της ελευθερίας του ανθρώπου, ίσως όλα αυτά μαζί – σε συνδυασμό με το γεγονός ότι το κράτος στηρίζει και προμοτάρει κάθε προϊόν Made in Sverige! Άμα ξεκινήσουμε και γράφουμε για το σύνολο της μουσικής αυτής της χώρας δεν θα μας φτάσουν 32 τόμοι Papyrus Larousse Britannica, οπότε σε αυτό το άρθρο θα ασχοληθούμε μόνο με 10 μελωδικά, Σουηδικά hard rock διαμαντάκια της τελευταίας 20ετιας – και ας με συγχωρέσουν οι Dissection, οι Dark Tranquillity, οι ABBA και παλαιότερα φοβερά συγκροτήματα σαν τους 220 Volt και τους Glory!

Από το Gothenburg, για το Vinylian.gr!


H.E.A.T – II (2020)

Το τέταρτο και τελευταίο άλμπουμ των H.E.A.T με τον τεράστιο Erik Grönwall (6ο συνολικά) βρίσκει την μπάντα σε τρομερή φόρμα. Αν και στους προηγούμενους δίσκους δύσκολα βρίσκει κανείς αδύναμη στιγμή, στον συγκεκριμένο το εκρηκτικό μείγμα της μπάντας είναι πιο πετυχημένο από ποτέ. Πιο δυναμικοί από ποτέ (στα όρια του μελωδικού power σε στιγμές), αλλά δίχως να χάνουν σε μελωδίες και arena ρεφραίν, όπως μόνο οι Σκανδιναβοί ξέρουν. Δυστυχώς, μετά το πέρας του πρώτου σκέλους της περιοδείας ο Erik (νικητής του Swedish Idol 2009 και ένα από τα καλύτερα λαρύγγια στην πιάτσα) διαγνώστηκε με λευχαιμία και αναγκάστηκε να αποχωρήσει και να παραδώσει το μικρόφωνο στον πρώτο τραγουδιστή της μπάντας Kenny Leckremo, με τον οποίο ο γράφων θα έχει την τύχη να τους παρακολουθήσει στις 10/04. Αναμείνατε κριτική!


Nestor – Kids in a ghost town (2021)

Ας συγχωρέσουν την προδοσία οι απανταχού Maiden-άδες αλλά το ντεμπούτο full length των Nestor ήταν δίχως δεύτερη σκέψη ο δίσκος της χρονιάς για το έτος που μας πέρασε. Ξεκίνησαν από το μικρό και ταπεινό Falköping 1989 και τους πήρε μόλις 32 χρόνια για να κυκλοφορήσουν το ντεμπούτο τους, αλλά χαλάλι! Μελωδικό, καλοπαιγμένο hard rock, βίντεο καλοφτιαγμένα, μέσα στην 80ίλα και με χιούμορ (δίχως να καταντάνε όμως «τσίρκο»), καθώς και μια φωνάρα που λες και δεν έχει αναπνεύσει καυσαέριο ποτέ! Μέσα σε όλα αυτά, προσθέστε την συμμετοχή της Samantha Fox και τον ύμνο “On the Run” και έχετε ένα ακόμα Σουηδικό διαμαντάκι!


Crashdiet – Rest in Sleaze (2005)

Ένα από τα καλύτερα debut albums στην ιστορία του Glam/Sleaze, το ντεμπούτο των Crashdiet έκανε είσοδο στο νούμερο 12 των Σουηδικών charts και αυτό ήταν … Μετά από τον εκπληκτικό αυτό δίσκο η μπάντα δεν έφτασε ποτέ ξανά σε αυτό το επίπεδο, κυκλοφορώντας δουλειές που κυμαίνονταν από ΑΣΤΕΙΕΣ έως απλά καλές και ο λόγος έχει ονοματεπώνυμο: David Roberto Hellman ή απλά Dave Lepard! Ο frontman της μπάντας ήταν ο βασικός συνθέτης, η κινητήριος δύναμη που προσέθετε την απαιτούμενη "αλητεία" και ανέβαζε επίπεδο την μπάντα! Δυστυχώς βρέθηκε νεκρός, μόλις στα 26 του χρόνια. Το συγκρότημα, έπειτά από σκέψη (και την συγκατάθεση της οικογένειας του μακαρίτη), αποφάσισε να συνεχίσει, αλλά δυστυχώς τίποτα δεν ήταν πια το ίδιο. 17 χρόνια μετά, κομμάτια σαν τα Queen Obscene, Breaking the Chainz και Riot in Everyone δεν λένε να παλιώσουν. Κρίμα και άδικο αυτός ο δίσκος να έχει περάσει στην σφαίρα του cult…


Hardcore Superstar – Dreaming in a casket (2007)

Το sleaze καμάρι της πόλης (“Αν δεν παινέψεις την πόλη σου, θα πέσει να σε πλακώσει…”), οι Hardcore Superstar στην καλύτερη τους στιγμή! Η συνθετική ωρίμανση, που είχε ξεκινήσει από το προηγούμενο δίσκο, εμπλουτίζεται με μερικές heavy πινελιές, ο Jocke συνεχίζει να τραγουδάει στους κόφτες για ξύδια, εφιάλτες και δήθεν κυρίες, η παραγωγή αναδεικνύει την δύναμη της μπάντας και έτσι έχουμε ένα δίσκο που δεν έχει αδύναμη ή κακή στιγμή! Από εκείνο το σημείο η μπάντα σαν να άρχισε να ρολάρει και μέχρι και σήμερα κυκλοφορεί δίσκους που πάντα περιείχαν τουλάχιστον ένα τραγούδι – ύμνο! Πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησαν ένα EP με 4 κομμάτια που μας προετοιμάζουν για δίσκο ανάλογου επιπέδου!


Graveyard – Hisingen Blues (2011)

Hisingen: Το 5ο σε έκταση και 1ο σε κατοίκους νησί της χώρας, ανάμεσα στους οποίους ανήκουν η αφεντιά μου και οι Graveyard. Η περιοχή τα παλιότερα χρόνια θεωρούταν από τους παραδοσιακούς Σουηδούς σαν περιθωριακή, μιας και ήταν σχετικά υποβαθμισμένη λόγω των πολλών λιμενεργατών που κατοικούσαν εδώ (τώρα βέβαια που λόγω θάλασσας τα ενοίκια έχουν φτάσει στο θεό, μια χαρά έρχονται όλοι… ), κάτι σαν ένα μικρό γκέτο. Αυτή όλη η ατμόσφαιρα, οι βόλτες στο πάρκο του Keilers, τα αράγματα κοιτώντας το νερό στο ποτάμι αποτυπώνονται με ήχους στον καταπληκτικό αυτό δίσκο. Πες το stoner, πες το hard rock, δεν έχει σημασία.


Hypnos – Set Fire to the Sky (2018)

Παίρνουμε ολίγη από NWOBHM, αυξάνουμε την δόση σε Thin Lizzy και UFO, προσθέτουμε και λίγο ακόμα 70ς νοοτροπία και έχουμε αυτό το υπέροχο δισκάκι από τους Hypnos. Πρόσφατα έφτασε στα αυτιά μου η πληροφορία ότι η μπάντα έχει μπει στον πάγο, πράμα που ελπίζω να είναι ψέμα, γιατί θα είναι κρίμα από όλους τους θεούς του κόσμου να σταματήσουν εδώ, πάνω που όλα έδειχναν να πηγαίνουν προς το καλύτερο για αυτούς! Στην τελική, κάντε μερικές συναυλίες να απολαύσουμε αυτούς τους ύμνους επί σκηνής! Δίσκος που είναι σχετικά δύσκολο να βρεθεί, αλλά αξίζει κάθε σεντ που θα δώσετε!


Hällas – Conudrum (2020)

Βάζεις το δίσκο στο πικάπ, η βελόνα αγγίζει απαλά το βινύλιο, οι πρώτες μελωδίες ξεκινάνε να ακούγονται, μένεις με ανοικτό το στόμα και αναρωτιέσαι «Από πότε είναι αυτή η δισκάρα;»! Περιπέτειες και ιστορίες του ιππότη Hällas σε ένα παράλληλο μεσαιωνικό σύμπαν, ντυμένες με υπέροχες ταξιδιάρικες 70ς prog μελωδίες, όπως τις μάθαμε από τους Wishbone Ash, τους Camel και τους Rush! Πολύ εύκολα θα μπορούσε στην θέση αυτού του δίσκου να βρίσκεται και το ντεμπούτο τους, αλλά το ρεφραίν του Carry On υπερίσχυσε μέσα μου! Πάντως, δεν μου το βγάζεις από το μυαλό ότι πίσω από το όνομα του ήρωα της μπάντας, κρύβεται ο ελληνικής καταγωγής κιθαρίστας τους Alexander Moraitis.


Eclipse – Wired (2021)

Αμαρτία οι συγκεκριμένοι να μην έχουν γίνει ήδη μεγάλη δύναμη του arena rock. Κάθε δίσκος τους είναι ένα μικρό έπος, κάθε μελωδία τους ξεσηκώνει και φτιάχνει τη διάθεση! Οδηγούμενοι από τον εξαιρετικό υπερ-μουσικό Erik Mårtensson παράγουν hard rock αρίστου ποιότητας, ότι πρέπει για κατανάλωση άπλετου ζύθου σε κάποιο rock bar της προτίμησης σας! Είστε στις μαύρες σας; Αυτός ο δίσκος είναι η λύση! Ανοίξτε μπυράκι, βάλτε το συγκεκριμένο δίσκο να παίζει στην ΔΙΑΠΑΣΩΝ (οι καλοί μας γείτονες ας μας συγχωρέσουν για σήμερα) και μέχρι το Saturday Night (Hallelujah) θα είστε ήδη σε party mood! Άντε με το καλό να ξεμπερδεύουμε με τον Covid να το απολαύσουμε και live!


Europe – War of Kings (2016)

Ω ναι! Μιλάμε για την ίδια μπάντα που έβγαλε τα Final Countdown και Prisoners in Paradise! Για την πιο ουσιαστική και μουσικά σοβαρή επανένωση υπερ-μπάντας (μαζί με αυτή των Purple & Maiden – συμπληρώστε εάν μου διαφεύγει κάποια ακόμα) στην ιστορία αυτής της μουσικής. Ξέρω πως κάποιοι ακόμα γκρινιάζουν για το ύφος που έχουν ακολουθήσει (λες και έχουν αποκηρύξει την παλαιότερη εποχή τους – μια χαρά παίζουν κομμάτια από ΟΛΗ την δισκογραφία τους) αλλά όσο η μπάντα βγάζει δίσκους με τέτοια ενέργεια, σιγά σιγά σιωπαίνουν και οι τελευταίοι αντιρρησίες. Οι Europe συναντάνε τους Rainbow, τους Sabbath και τα άλλα 70ς παιδιά και κυκλοφορούν ένα δίσκο που δεν έχει βγει μέρα από την λίστα μου. Όταν ολόκληρος Fenriz ψηφίζει το Days of Rock N Roll σαν κομμάτι της χρονιάς (σσ: τραγουδάρα!) και τον δίσκο ως τον αντίστοιχο, ε αυτό κάτι λέει!


Ghost – Meliora (2015)

Η μπάντα που κάποιοι λατρεύουν και κάποιοι λατρεύουν να μισούν! Παρ’ όλ΄ αυτά, σε όποια και από τις δύο κατηγορίες να ανήκει κάποιος (εγώ το έχω ομολογήσει ότι είμαι fanboy), ένα γεγονός δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Ο Tobias Forge είναι μια ιδιοφυία, τόσο μουσικά – όσο και εμπορικά (ή απλά: είναι ΣΟΥΗΔΟΣ). Ο τρόπος με το οποίο έστησε την ιστορία και το θεατρικό των Ghost, αλλά και οι μελωδίες που σου καρφώνονται στο μυαλό είναι κάτι το οποίο μελλοντικά σε μια χώρα σαν την Σουηδία θα διδάσκεται στα σχολεία. Το Meliora είναι μέχρι τώρα η κορυφή, το Magnum Opus τους και δύσκολα θα ξεπεραστεί! Οι μελωδίες είναι όσο pop και όσο evil χρειάζονται, τα refrain κολλάνε κατευθείαν στο μυαλό, η παραγωγή είναι σεμιναριακή και οι μουσικοί απλά θερίζουν. Όσο κάποιους το θέμα συνεχίζει να είναι το ότι δεν υιοθετεί τα κλασικά metal στερεότυπα (μεταξύ μας ο δίσκος δεν είναι metal. Hard Rock είναι – και μάλιστα καλό!), τόσο θα χάνουν έναν εξαιρετικό δίσκο.


Γιώργος Γιουρούσης

180 Προβολές0 Σχόλια