Aφιέρωμα : Disco Demolition Night, 12/07/1979



Απαρχές των 70s και οι ΗΠΑ προσπαθούν να μαζέψουν τα κομμάτια τους. Το πολιτικό τοπίο συγκλονίζεται από το Watergate, το οποίο αργότερα θα οδηγήσει το Richard Nixon σε παραίτηση. Οι βετεράνοι του Βιετνάμ κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να ξεπεράσουν το shell shock τους και να προσαρμοστούν σε μια κοινωνία, η οποία δυσκολεύεται να αποφασίσει αν τους βλέπει ως ήρωες πολέμου ή δολοφόνους σε αποστολή. Ταυτόχρονα, ένα σωρό μειονότητες διεκδικούν τα πασιφανή δικαιώματα τους, ορμώμενοι από τα ειρηνιστικά και αγωνιστικά κινήματα της προηγούμενης δεκαετίας. Οι Λατίνοι, οι queer κάθε είδους, οι Αφροαμερικανοί, εκδίδουν το ένα μανιφέστο μετά το άλλο, στο πλαίσιο ενός συνεχούς αγώνα για ελευθερία, ίσα δικαιώματα και ίσες ευκαιρίες στην εκπαίδευση και εργασία. Η ιστορία φυσικά έχει δείξει λίγο πολύ πως κάθε μεγάλο κοινωνικό κίνημα είχε και το soundtrack του. Για όλους τους προαναφερθέντες, κοινό σημείο αναφοράς αποτέλεσε η disco. 


Η μουσική ζύμωση που οδήγησε στην επιτυχία της disco, ξεκίνησε από μικρά συνοικιακά clubs της Philadelphia στην Pensylvania. Η πολύ δυνατή τοπική R&B μετεξελίχθηκε σε ένα ξεχωριστικό χορευτικό κίνημα, το οποίο πολύ γρήγορα επηρέασε τους αστέρες της εποχής. Ο Stevie Wonder, οι O’Jays με το “Love Train” και πολλοί άλλοι, θα ενσωματώσουν στοιχεία disco στο funk/soul μίγμα τους. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας η Donna Summer και η Gloria Gaynor θα κυριαρχούν στα charts, ενώ ταυτόχρονα ένα σωρό συγκροτήματα βρίσκονται στα σπάργανα. Οι Boney M, οι Trammps, οι KC and the Sunshine Band και φυσικά οι Jackson Five από τους οποίους θα ξεχωρίσει πολύ γρήγορα ο υπερταλαντούχος μικρός αδερφός Michael. Το δε τεράστιο impact του Saturday Night Fever του 1977 με τον John Travolta, θα στρέψει τα βλέμματα όλου του μουσικού κόσμου στην πίστα κάτω από τη ντισκομπάλα. Αλλά ως γνωστό, δεν μπορείς να έχεις τόσους πολλούς φίλους χωρίς να κάνεις και μερικούς εχθρούς. Enter Steve Dahl.


Ο Steve Dahl ήταν για δύο δεκαετίες ένας ραδιοφωνικός θρύλος στην πόλη του Σικάγο, αν και ξεκίνησε από τη “ροκομάνα” πόλη του Detroit. Πολυάσχολος όσο λίγοι, θα ξεχωρίσει για το Greetings from Graceland όπου εξιστορούσε την βόλτα του στο κτήμα του Elvis, αλλά και για τα συγκροτήματα του, τους Teenage Radiation και τους Dahlfins. Στο μουσικό του βιογραφικό κι η συμμετοχή του στο Imagination album του Brian Wilson, γνωστού φυσικά ως ηγέτη των Beach Boys. Χωρίς να έχει μεγάλα συμβόλαια στα πόδια του όπως ο Howard Stern, έχτισε το προσωπικό του ραδιοφωνικό brand χάρις στην αθυροστομία του, αλλά και το γεγονός ότι άφηνε τους ακροατές του να ρίχνουν κλεφτές ματιές στην προσωπική του ζωή. Σήμερα, με το συμβατικό ραδιόφωνο να πνέει τα λοίσθια, ο Dahl αδυνατεί να παρατήσει το μεγάλο του πάθος και έτσι χρεώνει τους φανατικούς του ακροατές για να τον ακούνε στο προσωπικό του podcast. Ο Steve Dahl είναι ο άνθρωπος που συνέδεσε το όνομα του με τη Disco Demolition Night. Είχε την έμπνευση, είχε και την υλοποίηση. 


12 Ιουλίου 1979. Οι Chicago White Sox θα αντιμετώπιζαν τους Detroit Tigers στο σπίτι τους, το Comiskey Park. Πολλά εισιτήρια του αγώνα είχαν μείνει απούλητα και οι αντίστοιχες θέσεις κενές. Ο Steve Dahl, ο οποίος είχε απολυθεί από τον WDAI τον προηγούμενο Δεκέμβριο λόγω του disco προσανατολισμού του τελευταίου, ροκάρει πλέον μέσω της συχνότητας του WLUP 97,9. Στην αναμέτρηση των White Sox με τους Tigers, βρίσκει την κατάλληλη ευκαιρία για να δώσει μία one of a kind παράσταση με τον anti-disco army που με πολλή υπομονή είχε οργανώσει. “Κάθε μέρα έπαιζα ένα βινύλιο disco και πήγαινα τη βελόνα πάνω κάτω. Στο τέλος τον διέλυα”, θα πει χαρακτηριστικά. Θα συνεννοηθεί με τη διοίκηση των White Sox και θα περιέλθουν στην κατοχή του απούλητα εισιτήρια του αγώνα, εισιτήρια των 98 cents. Προϋπόθεση για την αγορά, να φέρεις μαζί σου ένα disco βινύλιο. Η προσέλευση του κόσμου ξεπερνάει κάθε προσδοκία κάθως περί τις 70.000 άνθρωποι γεμίζουν ασφυκτικά το Comiskey Park. Στο κέντρο του γηπέδου, ο Dahl έχει τοποθετήσει έναν μεγάλο μεταλλικό κάδο όπου θα τοποθετηθούν τα βινύλια. Σκοπός του είναι να τα ανατινάξει. Οι Tigers έχουν το προβάδισμα και στην ανάπαυλα, ο Dahl δίνει το σύνθημα. “Disco sucks” φωνάζει ρυθμικά όλο το γήπεδο και μετά από ένα πολύ σύντομο countdown, μια μεγάλη έκρηξη και ένα σύννεφο από σκόνη και διαλυμένα βινύλια γεμίζει την ατμόσφαιρα. Mόλις η σκόνη διαλυθεί ο Dahl κάνει το γύρο του θριάμβου με το κοινό να παραληρεί. Η Disco Demolition Night είχε μόλις αρχίσει. Λίγο πριν αρχίσει το δεύτερο game (κατά το ημίχρονο), οι πλέον θερμόαιμοι εισβάλλουν στον αγωνιστικό χώρο. Με τη security να μην αντιδρά, το γήπεδο γεμίζει από αφηνιασμένους οπαδούς, περί τις 7.000 άτομα με τις μαρτυρίες της εποχής. Πανό όπως “Disco Sucks” και “Long live Rock n Roll” κάνουν την εμφάνιση τους. Οι ταραχές θυμίζουν εποχές Woodstock και οι προσπάθειες των υπευθύνων του γηπέδου, ώστε να επιστρέψουν οι fans στη θέσεις τους, είναι άκαρπες. Μόνο με την επέμβαση της αστυνομίας 40 ολόκληρα λεπτά αργότερα, το γήπεδο θα αδειάσει από κόσμο, αλλά θα παραμείνει γεμάτο από ερείπια και κομμάτια βινυλίου, καθιστώντας το ακατάλληλο για οποιαδήποτε δραστηριότητα. Η Disco Demolition είχε ολοκληρωθεί. Οι συλλήψεις έφτασαν τις 39, οι αναφερθέντες τραυματιστμοί ελάχιστοι. Ήταν το πιο πολυπληθές κοινό που μάζεψαν ποτέ οι White Sox σε παιχνίδι τους. Έκτοτε και μέχρι σήμερα, δεν έχει αναβληθεί κανένα παιχνίδι baseball στην Αμερική.


Η ιστορία δεν τελειώνει εδώ. Πολύς κόσμος, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, αμφισβητεί την ιδεολογική αφετηρία της Disco Demolition Night. Η εικόνα του Steve Dahl με στρατιωτική περιβολή να βροντοφωνάζει “Disco sucks”, σίγουρα δεν είχε τον ίδιο αντίκτυπο σε όλους. Η Darlene Jackson, διάσημη DJ του Chicago, ήταν 10 χρονών το 1979 και θα δηλώσει ότι αυτό που είδε, ήταν επίθεση στη μουσική των μαύρων, των λατίνων και των gay, μια μουσική επίθεση με καθαρά ιδεολογικό πρόσημο. Ο Dahl, σε συνέντευξη του αρκετά χρόνια αργότερα, θα αρνηθεί το χαρακτηρισμό του ομοφοβικού : “Καταλαβαίνω τώρα πως υπήρχε μια underground gay disco σκηνή, αλλά κανείς μας δεν είχε πάρει χαμπάρι τότε. Δεν γνωρίζαμε ούτε την προέλευση της. Βασικά, καταλάβαμε τι γίνεται την εποχή του Saturday Night Fever και του Studio 54. Αλλά μιλάμε για 40 χρόνια πριν. Τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Δεν πιστεύω ότι είμαι ρατσιστής ή ομοφοβικός. Δε νομίζω επίσης πως άλλη μία Disco Demolition Night έχει να προσφέρει κάτι. Βάσει του πόσους θα επηρεάσει και θα εκνευρίσει. Απλά δε μοιάζει καλή ιδέα.”. 


Ωστόσο η ομάδα των White Sox θα πυροδοτήσει εκ νέου τη συζήτηση για το ιδεολογικό πρόσημο της D.D.N., όταν πριν 2 χρόνια κυκλοφόρησε αναμνηστικά μπλουζάκια με αναφορά στο γεγονός, ενώ ο Steve Dahl “έριξε την πρώτη μπαλιά” στον επετειακό αγώνα. Σε δελτίου τύπου δε, δήλωσαν πως απλά ήθελαν να καταδείξουν την επέτειο ενός εξωαγωνιστικού γεγονότος που σχετίζεται εμμέσως με την ομάδα. Το θέμα ήταν πως τα γεγονότα διεξήχθησαν κατά συντριπτική πλειοψηφία μέσα στον αγωνιστικό χώρο..


Η Disco Demolition Night αποτελεί σε κάθε περίπτωση ορόσημο, ως προς την σταδιακή πτώση της δημοφιλίας της Disco, στις αρχές των 80s. Με την άνοδο των σκληρότερων μορφών της ροκ μουσικής, οι δισκογραφικές εταιρείες άλλαξαν τις προτεραιότητες τους, ενώ σε μεγάλο βαθμό αποκαλούσαν ως dance music κάθε κυκλοφορία με ήχο που παρέπεμπε στην κυριαρχία της disco. Η χορευτική μουσική γνώρισε μια κάποια επιτυχία με την ανάπτυξη της italo disco, ενώ υποείδη της όπως η house και η techno αρχίζουν να κάνουν δειλά την εμφάνιση τους, ώστε να γιγαντωθούν κάποια χρόνια αργότερα. Η D.D.N. θα αποτελεί πάντα ένα γεγονός με πολλαπλές αναγνώσεις, ένα γεγονός που θα εξυπηρετεί και θα πολεμάει συγκεκριμένα αφηγήματα. Ίσως όμως να μην ήταν τίποτα παραπάνω από μια ακραία έκφραση μιας πολύχρονης πολιστικής διαμάχης. Αυτής που θέλει τις υποκουλτούρες να μάχονται για την τοπική κυριαρχία, χωρίς να γνωρίζουν φυσικά το προσωρινό της ύπαρξης τους. Ίσως δε και να το γνωρίζουν ενίοτε.

Μπάμπης Καλογιάννης

Πηγές φωτογραφιών: djmag.com Ed Wagner Jr – Chicago Tribune Fred Jewell, Associated Press Independent.Co.Uk OldSchoolCool (Reddit)

46 Προβολές0 Σχόλια