Accept : «Χάρη σε ανθρώπους σαν κι εσάς είμαστε ακόμα εδώ»

Ο Wolf Hoffmann μιλάει για τις αλλαγές στο στρατόπεδο των Accept, το δέσιμο με το ελληνικό κοινό και εξηγεί γιατί αποφάσισαν να μην συμπεριλάβουν το Stalingrad στο setlist της περιοδείας που θα κάνει δύο στάσεις στην Ελλάδα, στις 2 και 3 Ιουνίου.


Είναι ένας άνθρωπος που δεν χρειάζεται συστάσεις. Τι να πεις άλλωστε για τον Wolf Hoffman που μετά την αποχώρηση του Peter Baltes είναι πλέον ο τελευταίος… επιζών από το lineup που έκανε τους Accept θρύλους. Λίγες μέρες πριν οι πρωτομάστορες του τευτονικού metal προσγειωθούν στην Ελλάδα για δύο συναυλίες, την Πέμπτη 2 Ιουνίου στην Αθήνα (Gagarin 205) και την Παρασκευή 3 στη Θεσσαλονίκη (Principal Club Theater), το Vinylian συνομίλησε με τον Γερμανό κιθαρίστα που είχε πολλά να θυμηθεί και ακόμα περισσότερα να πει.


Γεια σου Wolf και καλώς ήρθες στο Vinylian! Είναι ιδιαίτερη η χαρά που σε έχουμε μαζί μας λίγες μέρες πριν από την επιστροφή σας στην Ελλάδα. Πες μας κατ’ αρχάς τα τελευταία νέα από το «στρατόπεδο» των Accept. Τι κάνετε τον τελευταίο καιρό;


Καλησπέρα! Τα τελευταία νέα είναι ότι μόλις τελειώσαμε τις πρόβες για την επικείμενη περιοδεία, νομίζω προβάραμε για 3 ή 4 βδομάδες, εδώ στο Nashville του Tennessee όπου βρίσκομαι, και βασικά ετοιμαζόμαστε αύριο να μπούμε στο αεροπλάνο να έρθουμε στην Ευρώπη να ροκάρουμε! Θα ξεκινήσουμε με ένα φεστιβάλ στην Αγγλία (σ.σ: Manor Fest στο Northampton) και μετά από λίγες ημέρες ερχόμαστε στην Ελλάδα!


Σας περιμένουμε με ανυπομονησία! Το «Too Mean to Die» είναι το πέμπτο άλμπουμ των Accept με τον Mark Tornillo στα φωνητικά. Πώς έχει εξελιχθεί η συνεργασία σας με τα χρόνια και σε τι διαφέρει από τα προηγούμενα άλμπουμ σας με τον Mark;


Ναι. Σκέφτομαι ότι τα τελευταία πέντε άλμπουμ είναι κάτι το καινούριο για μένα, μια διαφορετική εποχή σε σχέση με αυτά που κάναμε στα 80s και 90s. Θα έλεγα ότι η συνεργασία αποδίδει καρπούς, είμαστε πολύ προσηλωμένοι στη δουλειά και πραγματικά είμαστε πολύ αποδοτικοί μαζί. Όλα αυτά τα χρόνια βρήκαμε τρόπους να βγάζουμε το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα από τη συνεργασία αυτή και ο Andy Sneap έχει παίξει μεγάλο ρόλο σε αυτό. Δε θα ήμασταν σήμερα εδώ που ήμασταν, χωρίς τη συμβολή του. Σε ό,τι αφορά στις διαφορές, συνήθως ξεκινάω τη διαδικασία σύνθεσης ενός τραγουδιού μόνος μου, ή με κάποιον από το group. Παλιότερα ήταν ο Peter Baltes, τώρα στο τελευταίο άλμπουμ ήταν οι Martin Motnik και Uwe Lulis. Όταν νιώθω ότι έχω κάτι τελειωμένο στα χέρια μου το στέλνω στον Mark Tornillo, ώστε να προσθέσει στίχους και φωνητικές γραμμές. Είναι μια φόρμουλα που διαμορφώθηκε με τα χρόνια και φαίνεται να δουλεύει μια χαρά!


«Τώρα με τρεις κιθάρες, μπορούμε να πάμε σε παλιότερους δίσκους και να αποδώσουμε ζωντανά το υλικό όπως ακριβώς ακούγεται στο άλμπουμ»


Ο Mark Tornillo είναι ο μόνος υπεύθυνος για τους στίχους ή συνεισφέρεις και εσύ;

Γράφω για κάποια πράγματα κι εγώ, σε κάθε περίπτωση θέλω να ξέρω ποιος είναι ο τίτλος του τραγουδιού πάνω στο οποίο δουλεύω και ποια η βασική του θεματολογία. Πχ είχα την ιδέα να ονομάσω ένα τραγούδι «Too Mean to Die», το είπα στον Mark και αυτός έγραψε τους υπόλοιπους στίχους.


Πρόσφατα υπογράψατε με τη Napalm Records. Πώς έγινε η αλλαγή της ετικέτας και τι περιμένετε από τη συνεργασία σας με τη Napalm;


Περιμένουμε μια αφοσιωμένη ομάδα από metal οπαδούς που πιστεύουν στη μουσική και στο όραμα των Accept, που θα δίνουν το 100% του χρόνου και της προσπάθειάς τους. Αυτό πιστεύουμε ότι έχουμε βρει στη Napalm Records. Είναι κάτι καινούριο, δεν προλάβαμε να κάνουμε και πολλά, το καινούριο μας άλμπουμ θα κυκλοφορήσει μετά από ένα χρόνο σίγουρα, μπορεί και δύο. Τα πράγματα στη Nuclear Blast ήταν πολύ καλά για πολλά χρόνια, αλλά για να είμαι ειλικρινής έγινε κάτι που γίνεται συχνά. Υπήρχε μια εταιρεία που ήταν αφοσιωμένη και family-oriented αλλά ξαφνικά πωλήθηκε σε μεγάλο επιχειρηματικό όμιλο. Το έχω ξαναδεί, το έχεις δει και εσύ πολλές φορές, όχι μόνο στη μουσική. Σου λένε ότι δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα παρά μόνο ο ιδιοκτήτης, αλλά για να σου πω την αλήθεια αλλάζουν τα πάντα.


Τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει διάφορες αλλαγές στο line up των Accept, με σημαντικότερη την αποχώρηση του Peter Baltes. Πες μας κάποια πράγματα για το σημερινό line up της μπάντας και τη συνεργασία σας.


O Peter έφυγε πολύ απρόσμενα πριν από δυο τρία χρόνια, ωστόσο βρήκαμε ένα πολύ καλό αντικαταστάτη του, τον Martin Motnik, μένει και αυτός εδώ στο Nashville μαζί μας, ενώ ταυτόχρονα έχουμε και τον Phil Shouse ως νέο μέλος, τρίτο κιθαρίστα συγκεκριμένα, κάτι που πρώτη φορά το δοκιμάζουμε. Πέσαμε τυχαία πάνω του όταν πριν από λίγο καιρό, νομίζω το 2019, κάναμε μια περιοδεία με ορχήστρα, ονόματι Symphonic Terror, και ο Uwe Lulis δεν μπορούσε να μας συνοδεύσει για προσωπικούς λόγους, οπότε βρήκαμε τον αντικαταστάτη του στο πρόσωπο του Phil Shouse. Ήταν γνωστός του ντράμερ μας Christopher Williams από τη σκηνή του Nashville, παίξαμε κάποιες φορές μαζί και συνειδητοποιήσαμε τη χημεία που έχουμε μεταξύ μας. Είναι επίσης ωραίος τύπος, οπότε δεν υπήρχε λόγος να μη συνεχίσουμε μαζί του. Οπότε τώρα έχουμε μια κιθαριστική ομάδα που σκοτώνει!


Οπότε τώρα με τρεις κιθάρες, ποιος είναι ο ήχος που θα θέλατε να επιτύχετε, είτε στο studio είτε πάνω στο σανίδι;


Τώρα με τρεις κιθάρες, μπορούμε να πάμε σε παλιότερους δίσκους και να αποδώσουμε το υλικό όπως ακριβώς ακούγεται στο άλμπουμ, ακόμα και σε τραγούδια όπως το «Princess of the Dawn». Υπήρχαν μέρη σ' αυτούς τους δίσκους που πλέον μπορούμε να τα κάνουμε να ακουστούν καθαρά και αυθεντικά, υπάρχει μια νέα διάσταση σε όλο αυτό. Επίσης σκέψου πόσο εκπληκτικό και δυναμικό ακούγεται όταν και οι τρεις μας θα παίζουμε το ίδιο ριφ! Μπορεί να μην είναι κάτι που χρειαζόμαστε… αν με ρωτούσες αν χρειάζονται οι Accept τρεις κιθάρες, μάλλον θα σου έλεγα όχι. Αλλά σε κάθε περίπτωση, είναι φοβερό!


Από όσο ξέρω οι Accept πήραν το όνομά τους από το ομώνυμο άλμπουμ των Chicken Shack, κάτι που με χαροποιεί ιδιαίτερα καθώς δηλώνω μεγάλος θαυμαστής τους. Πες μας ποιοι άλλοι δίσκοι εκείνης της περιόδου, classic rock, obscure ή μη, μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '70, επηρέασαν τον ήχο σας και εσάς προσωπικά.


Μπορώ να σου πω συγκεκριμένα συγκροτήματα που μας επηρέασαν, καθώς είμαι παιδί των 70s. Όταν γυρνάω σε εκείνη την εποχή, ακόμα και στο Spotify, συνειδητοποιώ πόσο φανταστική εποχή ήταν μουσικά. Ήταν μια εποχή περισσότερο ανοιχτή και με μεγαλύτερη ποικιλία. Ακούς π.χ. γκρουπ σαν τους Jethro Tull. Σήμερα ακούγονται σαν χίπηδες αλλά εκείνη την εποχή φάνταζαν ιδιαίτερα heavy, όπως οι Status Quo, κάτι που είναι πολύ δύσκολο να συμμεριστείς σήμερα. Τους είδα πολλές φορές ζωντανά και με επηρέασαν αρκετά. Αλλά οι κυριότερες μπάντες που επηρέασαν τον ήχο μου και κατά προέκταση αυτό των Accept, ήταν οι Deep Purple, οι AC/DC και οι Judas Priest. Θα βρεις στοιχεία και των τριών στα άλμπουμ και τη μουσική μας, τη θεωρώ λίγο πολύ μια μίξη τους.


Το «Blood of the Nations» ήταν πολύ σημαντικό, μας έβαλε ξανά στο χάρτη. Υπήρχε κόσμος που έλεγε ότι οι Accept πέθαναν και δεν κάνουν ποτέ επιτυχία με καινούριο τραγουδιστή


Συμφωνείς με την άποψη ότι η μεγάλη αλλαγή στον ήχο των Accept έγινε με το άλμπουμ των «Breaker» του 1981, σε σχέση με το «I’m a Rebel» ένα χρόνο νωρίτερα; Τι έχεις να πεις για αυτή την αλλαγή και τι ρόλο έπαιξαν οι επιρροές σου από την κλασική μουσική;


Δεν είναι ακριβώς ότι κάναμε μια συνειδητή προσπάθεια να αλλάξουμε κάτι στο Breaker. Είσαι αυτός που είσαι, προσπαθείς να κάνεις το καλύτερο χωρίς να το σκεφτείς πολύ, προσπαθείς να συνθέσεις την καλύτερη μουσική που μπορείς ανά πάσα στιγμή. Αν είναι διαφορετική από ότι είχες κάνει ως τώρα, ας είναι. Δεν μπήκαμε στο στούντιο και είπαμε «ας ακουστούμε διαφορετικοί». Και ακούς το αποτέλεσμα και είναι συνήθως καλό όταν έχεις διαφοροποιηθεί από το προηγούμενο άλμπουμ. Μας πήρε κάποια χρόνια να βρούμε το στυλ μας, δεν ήμασταν και 100% ικανοποιημένοι από το «I’m a Rebel» ούτε από το πρώτο μας άλμπουμ, το songwriting δεν ήταν τόσο ώριμο όσο θα θέλαμε. Οπότε δοκιμάσαμε μια καινούρια προσέγγιση και έτσι άλλαξε ο ήχος.


Ποια θεωρείς ότι είναι τα τρία πιο σημαντικά άλμπουμ στην ιστορία των Accept; Όχι απαραίτητα τα καλύτερα, αλλά αυτά που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο σε όλη την καριέρα σας (Επισκεφτείτε τον οδηγό δισκογραφίας των Accept).


Σίγουρα τα «Restless & Wild» και «Balls to the Wall» και μάλλον το «Blood of the Nations». Το τελευταίο ήταν πολύ σημαντικό, μας έβαλε ξανά στο χάρτη. Υπήρχε πολύς κόσμος που έλεγε ότι οι Accept πέθαναν και δεν κάνουν ποτέ επιτυχία με καινούριο τραγουδιστή. Και… μπουμ, βγήκε το άλμπουμ και απογειώθηκε!


Πώς είναι η συνεργασία σας με τον Andy Sneap; Πώς πιστεύετε ότι ο ήχος των Accept εξελίχθηκε γύρω του;


Είναι ένας φανταστικός τύπος, σημαντικό κομμάτι του παζλ. Όλα ξεκινάνε από μένα και αυτόν, δουλεύουμε πάνω στις ιδέες μου και αποφασίζουμε πάνω σε ποιες από αυτές θα στηριχτούμε. Όταν γράφεις τραγούδια, αναπτύσσεις διάφορες ιδέες για να δεις που θα σε οδηγήσουν, αλλά στο τέλος της ημέρας χρειάζεσαι κάποιον «εξωτερικό» παρατηρητή να σου πει ότι αυτό είναι Accept και αυτό όχι. Δούλεψε πάνω σε αυτό και παράτα το άλλο. Και αυτό ακριβώς κάνει ο Andy Sneap. Όταν το «Blood of the Nations» ήταν στη διαδικασία σύνθεσης, εγώ κι ο Peter Baltes είχαν ένα σωρό ιδέες και ο Andy ήταν από την αρχή στο κόλπο. Άκουσε τα demo και ενθουσιάστηκε. Και ήταν ξεκάθαρος πάνω στο τι πρέπει να δουλέψουμε και τι να αφήσουμε. Όχι ότι υπήρχαν πολλά πράματα που δεν του άρεσαν, αλλά είναι πρωτίστως οπαδός μας, οπότε όταν άκουγε στοιχεία των παλιών Accept ενθουσιαζόταν. Είναι ένας από τους κορυφαίους παραγωγούς στον κόσμο αυτή τη στιγμή. Αλλά παραμένει ένα metal παιδί βαθιά του, σαν ένας εικοσάχρονος που ακούει φανατικά Accept. Κι εμείς χρειαζόμαστε κάποιον τέτοιο μαζί μας, καθώς είναι πολύ εύκολο να «χαθείς στη φούσκα σου». Βοηθάει στη διαμόρφωση του ήχου μας και είναι πάντα εκεί στις ηχογραφήσεις ώστε να βοηθήσει στη χροιά των τραγουδιών, μια πολύ σημαντική χείρα βοηθείας.


Ποια είναι τα αγαπημένα σου γερμανικά συγκροτήματα όλα αυτά τα χρόνια; Ποια νέα συγκροτήματα θα πρότεινες (όχι μόνο από τη Γερμανία);


Θεέ μου. Είμαι ο χειρότερος για να απαντήσω σε αυτήν την ερώτηση αφού δεν είμαι και ο καλύτερα πληροφορημένος. Ξέρω ότι υπάρχουν αρκετές μπάντες εκεί έξω πολύ κουλ και ενδιαφέρουσες σε διάφορα είδη, θα προτιμούσα να μην πω ονόματα. Αυτές τις ημέρες ακούω κλασική μουσική, ως συνήθως. Πάντα μου άρεσε ο Τσαϊκόφσκι, αλλά εξέλιξα τα ακούσματα μου, Μότσαρτ, Μπετόβεν και τους κλασικούς όπως Άντονι Ντβόρζακ, Σεργκέι Προκόβιακ κλπ. Καμιά φορά ανακαλύπτω και καινούρια πράγματα, προσπαθώ να εξελίξω το στυλ μου, αλλά δεν είμαι από αυτούς που θα ψάξουν ενδελεχώς, δεν έχω μεγάλη δισκοθήκη, έχω πιο απλά ακούσματα. Όσο για γερμανικές μπάντες πάντα μου άρεσαν οι Rammstein, ήταν διαφορετικοί αλλά πλέον έχουν πόσα χρόνια στο κουρμπέτι, έχουν και εξαιρετικά live shows. Αλλά φυσικά υπάρχουν τόσες άλλες μπάντες εκεί έξω. Εμείς ήμασταν η πρώτη αμιγώς heavy metal μπάντα από τη Γερμανία. Κι ίσως αυτός είναι ο λόγος που δεν πολυψάχνομαι στο είδος, δε θέλω να ακουστώ υπερόπτης αλλά δεν έδωσα ποτέ ιδιαίτερη σημασία σε μετέπειτα μπάντες του χώρου. Όπως είπα και πριν, οι κύριες επιρροές μας ήταν από τα 70s, βρετανικά γκρουπ, και εκείνη την εποχή αυτοί ήταν οι ήχοι που μας διαμόρφωσαν.


Αυτές τις ημέρες συμπληρώνονται 30 χρόνια από τις πρώτες συναυλίες στην Ελλάδα. Θεωρούνται από πολλούς από τους κορυφαίους της χώρας μας σε κλειστούς χώρους. Τι θυμάστε από εκείνη την περίοδο και τι να περιμένουν οι Έλληνες θαυμαστές στις επόμενες συναυλίες σας;


Νομίζω πως θυμάμαι εκείνες τις συναυλίες, θυμάμαι μια ένα μικρό ιδρωμένο venue με τρελαμένους fans. Νομίζω, χωρίς να είμαι απόλυτα σίγουρος, είχαμε κάνει πολύ δρόμο από Βουλγαρία. Ωστόσο πάντα θυμάμαι τους φανατικούς οπαδούς που περίμεναν να μας δουν ζωντανά, το vibe ήταν απλά φανταστικό. Και φυσικά, ανυπομονούμε να ξαναέρθουμε να παίξουμε ζωντανά, έχουμε πολύ ενδιαφέροντα πράγματα όσον αφορά το setlist, δουλέψαμε αρκετά πάνω σε αυτό οπότε θα έχουμε και εκπλήξεις!


Aποφασίσαμε να μην παίξουμε το Stalingrad αυτόν τον καιρό. Με τον πόλεμο να μαίνεται, δε θέλουμε να πάμε προς μια κατεύθυνση που είναι ουσιαστικά ένα ναρκοπέδιο


Μια τελευταία ερώτηση, στην οποία εάν θέλεις απαντάς.


Ωχ, κατάλαβα... (σ.σ. Ίσως να περίμενε ερώτηση για τον UDO αλλά μετά από τόσα χρόνια δεν έχει κανένα νόημα)


Όχι όχι, για το «Stalingrad» πρόκειται. Είναι ένα από τα τραγούδια που έχει περίοπτη θέση στο setlist σας τα τελευταία χρόνια. Δεδομένης της κατάστασης στην Ουκρανία, πόσο δύσκολο είναι για εσάς να παίξετε ζωντανά ένα τραγούδι που ταυτίζεται στιχουργικά και μουσικά με τη Ρωσία;


Εξαιρετική ερώτηση, χαίρομαι που μου την κάνεις καθώς αποφασίσαμε να μην το αποδώσουμε ζωντανά αυτόν τον καιρό, δεν ταιριάζει με το ευρύτερο κλίμα. Το τραγούδι δεν είχε ποτέ ως σκοπό να δοξάσει τη Ρωσία, πάντα με ενδιέφερε η μάχη του Stalingrad από ιστορικής άποψης. Αλλά είμαι και μεγάλος οπαδός του ρωσικού εθνικού ύμνου, μουσικά είναι εκπληκτικός. Κάθε χώρα έχει το δικό της εθνικό ύμνο, ο ρωσικός μου αρέσει πιο πολύ από όλους. Ασχέτως από την όποια πολιτική πλευρά του θέματος. Αλλά αυτές τις μέρες, με τον πόλεμο να μαίνεται, δε θέλουμε να πάμε προς αυτή την κατεύθυνση που είναι ουσιαστικά ένα ναρκοπέδιο. Δε θέλουμε να κάνουμε κάποιου είδους πολιτική δήλωση, οπότε το αφήνουμε απ’ έξω την παρούσα στιγμή.


Τα τελευταία λόγια δικά σου Wolf! Ευχαριστώ πολύ για τη συνέντευξη!


Εγώ ευχαριστώ πολύ! Είναι χάρη σε ανθρώπους σαν κι εσάς που είμαστε ακόμα εδώ, κάνοντας αυτό που αγαπάμε. Αναμένουμε να σας δούμε όλους στις συναυλίες μας, έχουμε τις καλύτερες αναμνήσεις από Ελλάδα. Γροθιές στον αέρα και πάμε να περάσουμε καλά!


INFO:

Οι Accept επιστρέφουν στην Ελλάδα για να παρουσιάσουν ζωντανά το νέο άλμπουμ τους «Too Mean To Die» και να παίξουν όλα τα classics, την 2 Ιουνίου 2022 στην Αθήνα (Gagarin 205) και στις 3 Ιουνίου 2022 στη Θεσσαλονίκη (Principal Club Theater).


Εισιτήρια: https://eventation.gr/accept/

Μπορείτε να βρείτε hard copy tickets για τα live των Accept στα εξής φυσικά σημεία:

ΑΘΗΝΑ:

- RELOAD Stores, Ακαδημίας 81, 106 78, τηλ. 2103801464

- MONSTERVILLE, Αγίας Ειρήνης 13, 105 51, τηλ. 2103648180

- METAL ERA, Εμμανουήλ Μπενάκη 22, 106 78, τηλ. 2103304133

- NO REMORSE, Ακαδημίας 81, 106 78, τηλ. 2103830981

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ:

NEPHILIM STORE, Πατριάρχου Ιωακείμ 17, 546 22


The Vinylian Group

156 Προβολές0 Σχόλια