Αποχαιρέτα τον, τον Alice Cooper που χάνεις...

Ο Λεξ, ο Alice Cooper, το χάσμα των γενεών, το κούνημα του δαχτύλου.

Γράφει ο Μπάμπης Καλογιάννης.

Προχτές το βράδυ ο ΛΕΞ, κατά κόσμον Αλέξης Λαναράς, Θεσσαλονικιός ράπερ , έδωσε την πλέον πολυσυζητημένη συναυλία όλης της χρονιάς. Χωρίς καμιά ιδιαίτερη μιντιακή προώθηση, μακριά από πρακτικές άλλων γνωστών (ντεμί) συναδέλφων του, ο ΛΕΞ κατάφερε και συγκέντρωσε περί τις 25.000 άτομα, στη γήπεδο του Πανιωνίου στη Νέα Σμύρνη. Σε ένα event-μανιφέστο, κατέδειξε τη δύναμη μιας ολόκληρης γενιάς, τη δύναμη του σύγχρονου hip hop, του hip hop που βρίσκεται (σε μεγάλο βαθμό) μακριά από την επικίνδυνη γραφικότητα ή τη γραφική επικινδυνότητα του so called τραπ. Ενός τραπ του οποίου, η μετάβαση από τους αντίστοιχους Sixx-Tommy Lee στους Cobain-Vedder, θα έρθει πολύ πιο γρήγορα από όσο φανταζόμαστε όλοι. Μέχρι τότε οι διαχωρισμοί οφείλουν να γίνονται, πολλώ δε μάλλον από ανθρώπους που (αυτο)αποκαλούνται μουσικόφιλοι, που μπορούν να διαχωρίσουν δύο και τρία υποτιθέμενα μουσικά συγκοινωνούντα δοχεία. Και που έχουν τη στοιχειώδη υπευθυνότητα να δουν το εν λόγω φαινόμενο ως κάτι ξεχωριστό και "νεότευκτο". Χωρίς να τιμωρούν και να λοιδωρούν τους νεότερους που δεν έχουν αντίστοιχα την εμπειρία, ώστε να επιχειρηματολογήσουν για τις εν λόγω μουσικές επιλογές τους.

Φευ... Πέρα από τη δεδομένη περιφρόνηση μουσικής φύσεως (η οποία δεν έχει απαραίτητα τίποτα το κακό), οι ακραίες αντιδράσεις ήταν εφάμιλλες ανθρώπων που επιμένουν να αποκαλούν τον Mick Jagger ως "το κακό παιδί της ροκ". Ακούσαμε για άτομα του κοινού ποινικού, αντιεξουσιαστές και κάθε λογής "δημόσιο κίνδυνο" ο οποίος έδωσε το παρόν στη συναυλία ενός καλλιτέχνη (χωρίς εισαγωγικά από μεριάς μας) ο οποίος εκτός από το έργο του, είναι εδώ (άθελα του) και για να εκθέσει. Να εκθέσει τους τιμητές των πάντων, τους ινστρούχτορες της φακής που βλέπουν το πληκτρολόγιο και το "What's on your mind?" του Mark Zuckerberg ως ένα νέο βήμα για το βαρύγδουπο κούνημα του δαχτύλου, προς τις νεότερες γενιές που έχουν απορρίψει τις τηλεοράσεις τους, τις εφημερίδες τους, τα ραδιόφωνα τους και κυρίως τις μουσικές τους. Πριν καταπιαστούμε με τις τελευταίες που είναι και το ζουμί της υπόθεσης, ας αναλογιστούμε το μέγεθος της ειρωνείας, της αλλαγής των ρόλων στο περήφανο χάσμα των γενεών, κυρίως δε το θράσος όλων αυτών που έχοντας παρακολουθήσει από πρώτο χέρι το πλάσιμο της νοσηρής πραγματικότητας της post-2009 Ελλάδας, τολμούν και κατακρίνουν την οργή των στίχων του κάθε ΛΕΞ, τον τρόπο που θα εκφραστεί η κραυγή αγωνίας του σημερινού 16χρονου. Τον οποίον περίμεναν καρτερικά τα συγκεντρωμένα αδιέξοδα αυτής της κοινωνίας.

Η κλασική μουσική ονομάστηκε έτσι διότι απολαμβάνει την ίδια δημοφιλία, από την εποχή που μεσουρανούσε μέχρι σήμερα. Το αν θα συμβεί το ίδιο και με το rock 'n roll είναι πάρα πολύ νωρίς να το πούμε, παρά το ότι οι περισσότεροι εξ ημών το πιστεύουμε και στηρίζουμε την πίστη αυτή. Μέχρι τότε, ένα από τα βασικά αντικείμενα μελέτης θα είναι οι μεταβολές του, οι τάσεις του, τα διάφορα ρεύματα των 60s, 70s, 80s, 90s, 00s, τα οποία έχουν ένα ακλόνητο κοινό χαρακτηριστικό. Όλα είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με την εποχή τους, τις κοινωνικές μεταβολές, τα χρηστά ήθη της κάθε περιόδου. Η περαιτέρω ανάλυση του εν λόγω επιχειρήματος ξεπερνάει τους σκοπούς αυτού του άρθρου, άλλωστε είναι πλούσια η μέχρι τώρα αρθρογραφία για τις κοινωνικές αναταράξεις και διακυμάνσεις που προκάλεσαν την αλλαγή των τάσεων στο rock. Αντίστοιχα και το Hip Hop που γνώρισε πρωτόγνωρες δόξες (μέσα στην πρώιμη ωμότητα και σκληρότητα του) στα early 90s, πέρασε στη φάση του σαλονιού μετά το millenium, προσπαθώντας τώρα να επιστρέψει στις ρίζες του. Καταλήγοντας, θα μπορούσε να πει κανείς πως δεν θα ήταν ποτέ εύκολο να παραδεχτεί κάποιος το αυτονόητο. Αυτό που πολύς κόσμος θεωρεί ότι ο παλμός των νεοτέρων έχει αποκρουστικά στοιχεία, ίσως αποτελεί και μια έμμεση παραδοχή πως ο δικός του ο παλμός είναι πλέον ανεπίκαιρος. Λογικά όμως, δε θα έχουν περάσει και πάρα πολλά χρόνια από τότε που λογιζόταν ως αποκρουστικός ο ίδιος του.

Ο Vincent Damon Furnier, γνωστός στον περισσότερο κόσμο με το όνομα Alice Cooper, έχει πίσω του μια καριέρα 54 ετών. Ύστερα από τα δύο πρώτα, μέτρια εμπορικά και καλλιτέχνικα albums του, έκανε την πρώτη του επιτυχία το 1971, μέσα από το single "I'm Eighteen". Με τον πόλεμο του Βιετνάμ να μη λέει να κοπάσει, με το κίνημα της flower power και το Woodstock να καταδεικνύουν πολύ γρήγορα τα υπαρκτά αδιέξοδα τους, ο Alice Cooper κατάφερε με μερικούς απλούς στίχους να πιάσει τον παλμό της εποχής, μιλώντας (κατά δήλωση του που δεν έχει κανένας λόγο να αμφισβητήσει), για "τον 18χρονο ο οποίος ήταν αρκετά μεγάλος ώστε να πάει στην άλλη άκρη της Γης να πολεμήσει και ταυτόχρονα πολύ μικρός ώστε να αγοράσει μια μπύρα". Απέχοντας μουσικά από το punk, ο Alice Cooper έβαλε ένα μικρό λιθαράκι στην ανάδειξη του συγκεκριμένου είδους από πολύ νωρίς, δίνοντας του ώθηση, στόχευση και αφήγημα (μαζί με πολλούς άλλους φυσικά), απέχοντας συνειδητά από τα πομπώδη δημιουργήματα άλλων καλλιτεχνών της εποχής και επαναφέροντας το rock λίγο πολύ από εκεί που ξεκίνησε. Στο δρόμο. Η συνέχεια γνωστή. Η παγκόσμια επιτυχία του Trash πολλά χρόνια αργότερα, έκανε όλο τον κόσμο να μιλάει για το κορυφαίο "ντεμπούτο" του Alice Cooper (πληροφοριακά ήταν ο 18ος δίσκος του...). Ο Cooper μπήκε σε κάθε σπίτι, έχτισε την καριέρα του αφενός με το ποιοτικότατο shock rock της πρώτης περιόδου, αφετέρου και κυρίως από εμπορικής πλευράς με τα hits της δεύτερης, απολαμβάνοντας σήμερα τη δημοφιλία ενός guru, και υπερεπιτυχημένου της σκηνής. Το shock βέβαια της υπόθεσης έχει τελειώσει εδώ και καιρό.

Αύριο Τετάρτη 8 Ιουλίου ο Alice Cooper θα εμφανιστεί μαζί με τους Scorpions στη σκηνή του ΟΑΚΑ, σε μια συναυλία που οι fans του classic και hard rock περιμένουν με ανυπομονησία. Ο Alice Cooper πριν από λίγες μέρες εμφανίστηκε στο Ηρώδειο, στην αμφιλεγόμενη συναυλία του "Μίδα" Desmond Child (με ονόματα όπως Γιώργος Λεμπέσης, Σάκης Ρουβάς, Bonnie Tyler κλπ). Ο δε Klaus Meine δήλωσε πως το rock μπορεί να έχει χάσει την επαναστατικότητα του, ωστόσο παραμένει ακμαίο όσο υπάρχουν συγκροτήματα που βρίσκονται σε κάποιο γκαράζ, προσπαθώντας να χτίσουν ήχο και χαρακτήρα. Όλα αυτά είναι πολύ όμορφα, το θέμα είναι πως η πλειοψηφία του κόσμου θα πάει στη συναυλία τιμώντας το παρελθόν της, τα βιώματα της. Και πολύ καλά θα κάνει. Τα Bed of Nails, House of Fire, Poison, Hey Stoopid, Blackout, Bad Boys Running Wild, Rock you like a Hurricane, θα αποτελέσουν για μια ακόμα φορά έντονες συναυλιακές στιγμές για όλους τους παρευρισκόμενους. Στους νεότερους οι παραπάνω τίτλοι ίσως να μη σημαίνουν τίποτα. Και το χειρότερο που μπορεί να κάνει κάποιος παλαιότερος είναι να στηλιτεύσει το γεγονός αυτό. Δε θα μπορέσει να κρυφτεί από τα παιδιά. Τα ξέρουν όλα.


Πηγή φώτο :

https://static.dw.com/

168 Προβολές0 Σχόλια