Audrey Horne : Devil's Bell

Εξαιρετική επιστροφή στη δισκογραφία για μία από τις κορυφαίες hard rock κολλεκτίβες της εποχής μας.


Γράφει ο Μπάμπης Καλογιάννης


Υπήρχε μια εποχή που προσπαθώντας να ανακαλύψουμε αγαπημένους ήχους από το millenium και μετά, ψάχναμε τα σχετικά groups με το κυάλι. Με την γενική πεποίθηση ότι τα πάντα στο rock έχουν παιχτεί, η πλειοψηφία του κοινού στρεφόταν προς τους τότε φρέσκους και μοντέρνους νεο-industrial ήχους, αλλά και την κάθε poppy πρόταση με rock ηχόχρωμα και αισθητική. Ταυτόχρονα, καθώς η ζήτηση για το κλασικό υλικό παρέμενε, οι ήδη καθιερωμένες μπάντες με τις οποίες μεγάλωσαν οι περισσότεροι από εμάς, συνέχισαν να κυκλοφορούν από καλές έως εξαιρετικές (για την εποχή) δουλειές, αφήνοντας σχετικά λίγο χώρο στε νέο αίμα που ήθελε το δικό του κομμάτι της δράσης σε έναν πάντα δημοφιλή, αλλά χωρίς νεωτερισμούς, χώρο. Αρκετά συγκροτήματα θα ξεχώριζαν στο underground, αρκετά άλλα θα κυκλοφορούσαν δουλειές που θα έφερναν στο προσκήνιο ξανά την κληρονομιά συγκροτημάτων όπως οι Thin Lizzy, οι Deep Purple, ο Ozzy στα προσωπικά του albums κλπ. Οι Νορβηγοί Audrey Horne ανήκουν σίγουρα σ'αυτήν την κατηγορία. Με μέλη τα οποία θα είχαν παρελθόν στον extreme ήχο, ήταν λογικό με την προσέγγιση του επιμεταλλωμένου hard rock να ένιωθαν πιο απελευθερωμένοι, με τελικό αποτέλεσμα τη μέχρι σήμερα κυκλοφορία μιας σειράς από πολύ αξιόλογα albums, με φρεσκότατο ήχο που πατάει κυρίως στις προαναφερθείσες επιρροές, βάζοντας όμως στο πλάνο και την pop αισθητική, πατώντας πάνω σε ονόματα όπως οι Βilly Joel και Toto για τη δημιουργία μοναδικών φωνητικών μελωδιών. Ταυτόχρονα, έχουν ένα από τα πιο θεϊκά ονόματα στο χώρο, όνομα που ανήκει στην ηρωϊδα του David Lynch από το Twin Peaks φυσικά


Ύστερα από το καθιερωμένο διάλειμμα τεσσάρων ετών, οι Audrey Horne είναι και πάλι εδώ, με το νέο και έβδομο τους album, Devil's Bell. Στις αρχές των 10's το συγκρότημα υιοθέτησε σε μεγάλο βαθμό την twin guitars αισθητική και τεχνοτροπία, κατευθείαν βάσει των επιταγών των Gorham/Robertson, μια φόρμουλα που δούλεψε πολύ καλά με αντίστοιχα ικανοποιητικά αποτελέσματα. Το Pure Heavy ήταν αυτό ακριβώς που περιέγραφε ο τίτλος, ένας δίσκος που θα μπορούσε κάλλιστα να έχει κυκλοφορήσει στις αρχές των 80s με το μόνο στοιχείο διαφοροποίησης να είναι η μοντέρνα και πεντακάθαρη παραγωγή του. Το δε Blackout του 2018, χωρίς να διαφοροποιείται αισθητά, δεν είχε την ίδια απήχηση με δίσκους όπως τα Pure Heavy αλλά και Youngblood, παρά το έντονο NWOBHM χρώμα του και τις άψογες ερμηνείες του τραγουδιστή Toschie, με τις κριτικές του δίσκου να μιλάνε για μια έλλειψη νεύρου σε σχέση με τις παλαιότερες κυκλοφορίες του group. Με το φετινό Devil's Bell, πολλοί οπαδοί θα περιμένουν μια επιστροφή στη Youngblood περίοδο, ενώ κάποιοι άλλοι πιο ψιλιασμένοι θα περιμένουν αυτό που συνηθίζαμε να ονομάζουμε "ώριμη" προσέγγιση της μουσικής, που ουσιαστικά πρόκειται για περισσότερη προσήλωση στο songwriting παρά στα κιθαριστικά riffs καθεαυτά. Ποιοι θα δικαιωθούν;


Δυναμικό ξεκίνημα με το Ashes to Ashes, κάπως σκοτεινό με δυνατή εισαγωγή, χωρίς να είναι κάτι το εξαιρετικό περνάει άνετα το μέσο όρο με τον στακάτο mid tempo ημι-μεταλλικό ρυθμό του, ίσως θα μπορούσε να ήταν λίγο πιο μικρό σε διάρκεια. Το Animal που ακολουθεί επιλέχτηκε ως προπομπός του δίσκου κάνει ξεκάθαρο πως ο δίσκος δεν πρόκειται να έχει "φρου φρου και αρώματα" όπως συνηθίσαμε να λέμε, αλλά θα στηριχτεί σε ξεκάθαρη hard rock κατεύθυνση, με ανεβασμένα τα γκάζια ενίοτε. Οι ερμηνείες του Toschie δείχνουν πως μάλλον δε θέλει να φτάσει τη φωνή του στα άκρα, προτιμώντας μια πιο μετριοπαθή προσέγγιση στα τραγούδια, κάτι που όμως δείχνει να λειτουργεί υπέρ του υλικού των Audrey Horne. Break Out και η κιθαριστική ομοβροντία συνεχίζεται, κατευθείαν από τη σχολή του Jake E. Lee και εκείνων των μαγικών στιγμών σε δίσκους όπως το Bark at the Moon (αλλά και του ομώνυμου έπους των Badlands για τους μύστες). Ο δίσκος κυλάει με πολύ καλό ρυθμό, ακούγεται ευχάριστα χωρίς την ανάγκη για skip, ωστόσο ο ενθουσιασμός albums όπως τα Pure Heavy και Youngblood δείχνει λίγο πολύ απών. Return to Grave Valley και Danse Macabre για τη συνέχεια και οι κλασικές Thin Lizzy στιγμές σε δίσκο των Audrey Horne μας παρουσιάζονται και εδώ, μέσα από δύο εξαιρετικές συνθέσεις, σίγουρα από τις καλύτερες του δίσκου. Κάπως έτσι θα προχωρήσουμε στην επιρροή των Maiden, λογικό άλμα ύστερα από τις δισολίες της προηγούμενης δυάδας, μέσα από το ομώνυμο έπος του δίσκου. Ήχος γενικότερα που θα μπορούσε κανείς να πει πως παραπέμπει σε μεγάλες στιγμές των Running Wild (έστω και με hard rock αισθητική), στιγμές που μας λείπουν εδώ και πολλά χρόνια και έχει γίνει η απώλεια συνήθεια μας... Πίσω στα του Devil's Bell με το All is Lost να κορυφώνει την ηχητική απόλαυση, βασισμένη στο μοτίβο των σκληρότερων Thin Lizzy που με επιτυχία πορεύτηκε το συγκρότημα στην πλειοψηφία του δίσκου μέχρι τώρα, δίνοντας τη θέση του στο Toxic Twins με την rock n roll διάθεση, σε έναν πολύ πιασάρικο συνδυασμό κιθαριστικής έκφρασης και ψήγματων pop-punk, τουλάχιστον στα φωνητικά. Το From Darkness θα κλείσει μεγαλοπρεπώς το δίσκο, στις διδαχές των Iron Maiden και της χρυσής περιόδου τους, δίνοντας την αδρή εντύπωση πως μόλις έχουμε ακούσει τον καλύτερο δίσκο που θα μπορούσαν οι Audrey Horne να έχουν κυκλοφορήσει εν έτει 2022. Το δε ερώτημα της προηγούμενης παραγράφου μάλλον δε θα απαντηθεί τόσο εύκολα. Πως να γίνει αυτό όταν και οι δύο πλευρές του ζητήματος μοιάζουν τόσο αληθοφανείς;

Διότι το Devil's Bell είναι ένα πολύ καλό album κλασικού ήχου, ο οποίος όχι απλά δε λέει να μας αποχωριστεί αλλά δείχνει να πεισμώνει όλο και περισσότερο με τα χρόνια. Οι Audrey Horne μοιάζουν να είναι οι καλύτεροι μαθητές μιας ολόκληρης σχολής δεκαετιών και παρόλο που τα μέλη του group έχουν άλλες καταβολές (πρώην μέλη σε extreme groups όπως οι Enslaved και με καταγωγή από το Bergen, πατρίδα του Varg Vikernes), ακούγονται σαν να έχουν ζήσει την εποχή που πρεσβεύουν από πρώτο χέρι, ή σε κάθε περίπτωση να έχουν αποκρυπτογραφήσει σε κάθε της πτυχή. Με την ελπίδα να ακούσουμε πολλά ακόμα τέτοια albums από το συγκρότημα, αλλά και την προσμονή να τους δούμε επιτέλους στη χώρα μας, βάζουμε το Devil's Bell στο repeat και λικνιζόμαστε με ένα ακόμα πνευματικό παιδί του πατέρα Lynott.


Chapeau!

13 Προβολές0 Σχόλια