Brian May : Back to the Light (1992)

Το φιλόδοξο, πρώτο προσωπικό album του Brian May, ένα χρόνο μετά το θάνατο του Freddie Mercury.

Γράφει ο Μπάμπης Καλογιάννης


"Αυτά που θα ακούσετε σε αυτό το album δεν είναι προϊόν της πρόσφατης περιόδου, αλλά συρραφή ιδεών της τελευταίας πενταετίας τουλάχιστον. Εάν περιμένε να ακούσετε τον rock star που συνηθίσατε στους Queen κάνετε λάθος, θα ακούσετε τις ιδέες ενός ανθρώπου μικρού και ανασφαλή, για τον οποίον η μουσική παραμένει η απόλυτη διασκέδαση".


Λίγο πολύ αυτά λέει ο πολύς Brian May στην εισαγωγή του Back to the Light του 1992, πρώτου προσωπικού του δίσκου και πρώτης κυκλοφορίας μετά το Innuendo των Queen, με τον θάνατο του Freddie Mercury να τοποθετείται χρονικά στη μέση της κυκλοφορίας των δύο αυτών δίσκων. Ένα προσωπικό ντεμπούτο ιδιαίτερης κρισιμότητας, καθώς οι αλλαγές στο μουσικό χάρτη σε συνδυασμό με την απώλεια ενός από τους πλέον δημοφιλείς και χαρακτηριστικούς rock frontmen, δημιουργεί a priori μια ανασφάλεια και ιδιαίτερη αμφιβολία για την αποδοχή του νέου υλικού του Brian May, ενός μουσικού του οποίου οι rock καταβολές έρχονταν πάντα σε δημιουργική αντίφαση με την πληθωρική και κλασικότροπη περσόνα του Mercury, κάτι που εν μέρει αποτέλεσε και τη συνταγή της τεράστιας επιτυχίας των Queen στο κάτω κάτω. Ο May ήταν και είναι ένας πολύ δημιουργικός άνθρωπος, δε θα μπορούσε να μείνει μακριά από τη μουσική ενώ σίγουρα οι πιστοί ακόλουθοι του συγκροτήματος με το οποίο μεγαλούργησε, περίμεναν εναγωνίως το επόμενο του βήμα αλλά και την πιθανή διαφορετική προσέγγιση του στο songwriting.


Ήταν μόλις η δεύτερη απόπειρα του Brian May εκτός Queen, ύστερα από τη συνεργασία του 1983 με τον Eddie Van Halen και το Star Fleet Project. Για το Back to the Light θα επιλέξει να έχει συνοδοιπόρους τον Neil Murray και τον τεράστιο Cozy Powell, για πολλά χρόνια ένα από τα πλέον φημισμένα και ακριβοπληρωμένα rhythm sections στο hard rock, "μεταγραφή" που είχε ξεκάθαρη επιδίωξη η οποία φαίνεται εν πολλοίς στο album. Όταν φυσικά δίσκοι όπως το Innuendo και The Miracle έχουν κυκλοφορήσει μόλις ένα και τρία χρόνια πιο πριν αντίστοιχα, είναι αναπόφευκτο να μην υπάρχουν ηχητικές ομοιότητες στη νέα απόπειρα, τουλάχιστον σε επίπεδο παραγωγής, αλλά και songwriting. Ο Brian May ωστόσο προκρίνει τον rock χαρακτήρα του, υπερτονίζει ηχητικά την κιθαριστική του μαεστρία προς ευχαρίστηση όλων μας, δημιουργεί ένα πολύ καλό album το οποίο δείχνει να σέβεται ξεκάθαρα το παρελθόν του καλλιτέχνη, τονίζοντας όμως και τις δικές του ξεχωριστές επιρροές και συνθετικές προσεγγίσεις, κάτι που εν τέλει καταλήγει να κάνει το Back to the Light ιδιαίτερα ενδιαφέρον και ευάκουστο.



Επιβλητική εισαγωγή με το The Dark το οποίο κάνει εξαιρετικό ντουέτο, όσον αφορά τους τίτλους και το μήνυμα που θέλει να περάσει ο May, με το ομώνυμο Back to the Light. Ενδεικτικό θα έλεγε κανείς το intro του album, συνδυάζει τη μεγαλοπρέπεια που είχε σίγουρα το Innuendo μαζί με την hard rock προσέγγιση που θα επιχειρήσει ο καλλιτέχνης σε ουκ ολίγα τραγούδια του δίσκου. Η φωνή του May, χωρίς να διεκδικεί να καθηλώσει τον ακροατή ή φυσικά να συγκριθεί με τον γίγαντα πρώην συνεργάτη του, στέκεται αξιοπρεπέστατη, δένει πολύ καλά με το υλικό του δίσκου και σίγουρα πατάει χωρίς το παραμικρό φάλτσο, από έναν έτσι κι αλλιώς άνθρωπο με σοβαρή μουσική παιδεία. Το Love Token παρουσιάζει έναν Brian May που έχει μελετήσει τη δεκαετία που μόλις προηγήθηκε, πέρα από το πλαίσιο των Queen, αποτελώντας έτσι ένα εξαιρετικό hard rock τραγούδι που άνετα θα χωρούσε σε κάποιον γνωστό AOR/Hard Rock δίσκο, χωρίς πάντως να διεκδικεί τον τίτλο του καλύτερου του δίσκου. Κάτι που κερδίζει με ιδιαίτερη άνεση το Resurrection, με τον Cozy Powell να βομβαρδίζει τα ταλαίπωρα τύμπανα, και τον May να προσφέρει κάποια από τα καλύτερα riffs και solos του, επιδιδόμενος σε μια εξαιρετική φωνητική ερμηνεία σε έναν μεταλλικό ύπνο που θα τολμούσαμε να πούμε πως έλειψε από τη δισκογραφία των Queen. Η μπαλάντα Too Much Love Will Kill You "κόβει" με εξαιρετικό τρόπο τη φόρα που έχει πάρει το album, με το πανέμορφο ρεφρέν της, ενώ τρία χρόνια αργότερα θα ακουστεί και με τη φωνή του Freddie Mercury στο posthumous album των Queen, Made in Heaven. Στο ίδιο ύφος με το Love Token, το Driven by You αποτελεί άλλη μια όμορφη προσθήκη στο album, θυμίζοντας ίσως Def Leppard μεσαίας περιόδου, ενώ το Nothin' but Blue αποτελεί μια ιδιαίτερα συναισθηματική στιγμή του δίσκου, καθώς σύμφωνα με το μύθο γράφτηκε μία μέρα πριν τον θάνατο του Mercury, ενώ ο Joe Satriani προσέφερε τη διάσημη Ibanez του για την ηχογράφηση του. Το I'm Scared που ακολουθεί κουμπώνει γάντι με τον πρόλογο του παρόντος άρθρου, φανερώνει έναν May διαφορετικό από τον επιβλητικό ψηλό που δέσποζε στα οπισθόφυλλα των Queen και επάνω στο σανίδι, αποτελεί μια προσωπική κατάθεση του καλλιτέχνη παρουσιάζοντας τις πλέον ανθρώπινες και ευαίσθητες πλευρές του. Το πολλαπλό I'm scared της μέσης του τραγουδιού αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Let your heart rule your head θα μας τραγουδήσει στη συνέχεια, επηρεασμένος από είδη όπως η Americana, σε ένα όμορφο τραγούδι που δίνει με ωραίο τρόπο τη θέση του στο Last Horizon, μια instrumental σύνθεση που "μυρίζει" κιθάρα Brian May από χιλιόμετρα, αφήνοντας μονάχα χαμόγελα στον υποψιασμένο ακροατή. Ο κιθαρίστας θα αφιερώσει το Just One Life στον ηθοποιό Philip Sayer που πέθανε νεότατος στα 43 του, ενώ το Rollin' Over θα κλείσει πανηγυρικά το δίσκο, με εξαιρετικά φωνητικά από τον May, ένα riff καλπασμό και μια ελπίδα για έναν πολύ πιο hard rock χαρακτήρα για το άμεσο μέλλον από τον καλλιτέχνη. Ελπίδα που δυστυχώς δεν ευοδώθηκε.


Η καριέρα του Brian May από το Back to the Light κι έπειτα, επιφύλλαξε άλλα δύο solo albums, αρκετές συνεργασίες, το αμφιλεγόμενο reunion των Queen, με τον Adam Lambert και χωρίς τον John Deacon, ενώ ανάμεσα στα υπόλοιπα τελείωσε και παρουσίασε το διδακτορικό του στην Αστροφυσική, το οποίο είχε αρχίσει πολλές δεκαετίες νωρίτερα, όντας πλέον ο Dr. Brian May. Ο συνοδοιπόρος του Freddie Mercury, είναι από εκείνους τους μουσικούς οι οποίοι βρίσκονται πολύ ψηλότερα από το status του θρύλου, ουσιαστικά είναι υπεράνω κριτικής, κάτι που εν μέρει τουλάχιστον στη συνείδηση των περισσότερων πλέον ισχύει και για τον Brian May και την τεράστια μουσική προσφορά του. Στο Back to the Light ο May εξερεύνησε μια συγκεκριμένη πλευρά του καλλιτεχνικού του ορίζοντα, καταφέρνοντας το σχεδόν ακατόρθωτο, να δημιουργήσει κλασικό υλικό πέρα από τους Queen, με τραγούδια όπως τα Back to the Light και Resurrection. Ένας πολύ καλός δίσκος από το κελάρι με τις δυνατές obscure 90s κυκλοφορίες, ένα album που μπορεί άνετα να σταθεί περήφανα και ισότιμα, δίπλα από τις δημιουργίες ενός γκρουπ που για αρκετό κόσμο θεωρείται το μεγαλύτερο όλων των εποχών. Πως να καταδείξεις "υπερβολή" στην άποψη αυτή των τελευταίων;


35 Προβολές0 Σχόλια