Tesla : Psychotic Supper (1991)



Αποτελεί ιδιαίτερα σημαντικό case study, το οποίο λόγω της τεράστιας επιτυχίας όπως οι Nirvana και οι Alice in Chains, πηγαίνει στα αζήτητα. Ο ήχος της grunge σκηνής σίγουρα μείωσε στο ελάχιστο (για να μην πούμε πως εξαφάνισε) το ενδιαφέρον για το παραδοσιακό hair/hard rock των late 80s, ωστόσο πολλά από τα groups εκείνης της εποχής προσάρμοσαν με ιδιαίτερη επιτυχία τον (ενίοτε προσωπικό) ήχο τους, κυκλοφορώντας από αξιοπρεπείς έως πολύ καλές δουλειές. Η μεταβολή στον ήχο χαρακτηριζόταν είτε από πλήρη μετάλλαξη σε grunge φόρμες και κιθαριστικά θέματα, τα οποία πολλές φορές δεν είχαν την επιθυμητή επιτυχία, ενώ σε άλλες περιπτώσεις τα μέλη των συγκροτημάτων ήταν αρκούντως έξυπνα ώστε να αφαιρέσουν την όποια poppy παραγωγή και να προσφέρουν αγνό ανόθευτο συναυλιακό hard rock, το οποίο παρά τις μόδες και τάσεις της κάθε εποχής, δεν υπήρχε περίπτωση να χαρακτηριστεί ανεπίκαιρο ή να χαρακτηριστεί ως μετριότητα. Αντίστοιχα κάποια groups της δεύτερης γενιάς του hair metal, χωρίς βέβαια να καταφέρουν να σπάσουν την πρωτοκαθεδρία του Seattle στον ήχο, είχαν ήδη ενσωματωμένα 90s grunge στοιχεία, με σημαντικότερο παράδειγμα εξ αυτών τους φοβερούς και τρομερούς Love/Hate. Η στροφή αυτή στον ήχο πολλών hair metal ηρώων, όπως πχ οι Motley Crue, Ratt, Warrant, σίγουρα θα αποτελέσει αντικείμενο μελέτης για το Vinylian στη συνέχεια. Ωστόσο εδώ θα εξεταστεί ένα από τα πλέον επιτυχημένα παραδείγματα της, το εξαιρετικό Psychotic Supper των Tesla.


Το φορτίο και η ευθύνη που είχαν επωμιστεί οι Tesla για μια καλή ως πολύ καλή κυκλοφορία ήταν πολύ μεγάλο. Η δυάδα Mechanical Resonance και The Great Radio Controversy αποτελεί ένα από τα καλύτερα ντουέτα debut και sophomore albums όλων των εποχών, τουτέστιν το τρίτο album χαρακτηρίζεται ως ιδιαίτερα κρίσιμο, καθώς από τη μία η επανάληψη μουσικών θεμάτων μέσα σε ένα comfort zone μπορεί να ξινίσει κάποιους (περιστασιακούς ίσως) οπαδούς, ενώ μια περίεργη μεταστροφή στον ήχο είναι σίγουρο πως θα απογοητεύσει περισσότερους. Οι Tesla κάνουν την κίνηση ματ και ηχογραφούν έναν δίσκο γεμάτο από το ποιοτικότατο hard rock το οποίο παίζουν στα δάχτυλα, χωρίς όμως τα υπερβολικά overdubs των προηγούμενων προσπαθειών τους, με έναν ήχο που σίγουρα προσομοιάζει σε ένα group που ηχογραφεί τα τραγούδια του σε συνθήκες live recording. Τα καινούρια τραγούδια έχουν μεγάλη φρεσκάδα, πεντακάθαρο ήχο και το rhythm section του group σε μεγάλα κέφια, κάτι που οδηγεί τους Tommy Skeoch και Frank Hannon να ηχογραφήσουν θέματα που τιμούν το hair παρελθόν του group αλλά ταυτόχρονα κοιτάζουν και κατάματα το μέλλον. Ο νέος hard rock ήχος είναι εδώ και δίσκοι όπως το Psychotic Supper και τα debut albums των Black Crowes και Four Horsemen (παρεπιπτόντως : Classic Albums Revisited : The Four Horsemen – Nobody Said it was Easy (vinylian.gr)) είναι εδώ για να το αποδείξουν. Ο δε Jeff Keith προσθέτει μία από τις καλύτερες ερμηνείες της καριέρας του, παίρνοντας τα καλύτερα στοιχεία του Steven Tyler και συνδυάζοντας τα με το προσωπικό τους στίγμα. Speak of the Devil, ένας δίσκος σαν το Psychotic Supper ήταν ίσως το ζητούμενο από τους Aerosmith εκείνη την εποχή, με το Get A Grip να το επιχειρεί με κάποιο τρόπο, καταλήγοντας όμως αιχμάλωτο της εμπορικής επιτυχίας των Livin' on the Edge, Cryin', Crazy και Amazing.





Το Psychotic Supper των Tesla είναι ένα album που φωνάζει "σιγουριά" από την πρώτη νότα. Είναι γεμάτο από παλαιακό hard rock αλλά ταυτόχρονα καταφέρνει να ακούγεται ιδιαίτερα φρέσκο. Έχει έναν Jeff Keith στα καλύτερα του, ίσως από τους πλέον υποτιμημένους frontmen όσον αφορά τουλάχιστον την προβολή και την αναγνωρισιμότητα, σε σχέση με διασημότερους συναδέλφους τους. Κυρίως δε, ξεκινάει με μια δολοφονική τριπλέτα τραγουδιών που πιάνει τον ακροατή και δεν τον αφήνει ούτε λεπτό να αποσπαστεί η προσοχή του. Με ανεβασμένες ταχύτητες, ιδιαίτερη δουλειά από Skeoch και Hannon, πάνω απ'όλα δε την ικανότητα για songwriting με τη στόφα του κλασικού, όπως στο θρυλικό πλέον Edison's Medicine. Οι straight rockers συνεχίζονται με τα Call it what you Want και Song & Emotion. Το δεύτερο είναι αφιερωμένο στον προσφάτως αποθανόντα Steve Clark των Def Leppard ενώ το Call it.. δίναι σαφές μήνυμα τόσο για τη μουσική του album όσο και για το mentality των Tesla.


"Heavy metal, hard-core, pop, punk, or thrash

You can call it anything, it don't matter to me

Call it what you want

It's all music to me"


Στα ίδια υψηλά επίπεδα συνεχίζει το album ύστερα και από το ακουστικό ιντερλούδιο Government Personnel, με τις ταχύτητες να έχουν πέσει σε mid tempo επίπεδα και το μπάσο του βράχου (ιδρυτικό στέλεχος και αφανής ήρωας του group όλα αυτά τα χρόνια) Brian Wheat σε πρωταγωνιστικό ενίοτε ρόλο. Η επιρροή των Aerosmith υπάρχει καθόλη τη διάρκεια του δίσκου, σίγουρα όμως περασμένη μέσα από το προσωπικό στίγμα του group και αντίστοιχα μέσω των παιχνιδισμάτων της φωνής του Jeff Keith που θυμίζουν έντονα Steven Tyler κάποιες φορές, κάτι που μόνο ως θετικό προσμετράται. Το highlight του Psychotic Supper είναι μάλλον το What you Give, ένα ξέφρενο (στην πορεία) ερωτικό rock τραγούδι, με τη μπάντα στα καλύτερα της, η 90s έκδοση θα μπορούσε να πει κανείς του κλασικού Love Song από το προηγούμενο The Great Radio Controversy. Ιδανικό κλείσιμο στο τέλος με ακόμα μία τριπλέτα δυναμικών τραγουδιών εκ των οποίων θα ξεχωρίσει ίσως λίγο παραπάνω το Can't Stop που παραπέμπει ευθέως στον mid 80s ήχο του συγκροτήματος. Ο δίσκος δεν κουράζει ούτε ελάχιστα, παρά τη μεγάλη διάρκεια του (13 τραγούδια και συνολικά 69 λεπτά). Ο ακροατής πατάει ανεπαίσθητα το replay καθώς νιώθει την ανάγκη να διαλέξει το αγαπημένο του τραγούδι από έναν πολύ καλό δίσκο. Κάτι για το οποίο κατά τα φαινόμενα θα δυσκολευτεί πολύ.


Το Psychotic Supper δέχτηκε στη συντριπτική πλειοψηφία πολύ θετικές κριτικές, έγινε δε πλατινένιο δύο χρόνια μετά το 1993. Η μεταστροφή του κοινού προς το grunge φαίνεται πως δεν εξαφάνισε ποτέ την ανάγκη του rock κόσμου για ποιοτικές hard rock δουλειές, και σίγουρα το Psychotic Supper ήταν μία από τις πλέον ποιοτικές της εποχής. Το Bust a Nut που κυκλοφόρησε τρία χρόνια αργότερα, το 1994, έχει ακόμα πιο σκληρό ήχο, ωστόσο η τριετία 1991-94 είχε τόσες πολλές μεταβολές και διεργασίες όσον αφορά τα μουσικά δρώμενα, γεγονός που δεν μπορούσε να αφήσει τους (οποιουσδήποτε) Tesla ανέγγιχτους. Ύστερα από μια σύντομη διάλυση και την αποπομπή του Tommy Skeoch, λόγω προσωπικών προβλημάτων αλλά και αυτών περί χρήσης ουσιών, η μπάντα συνεχίζει σε έναν μοναχικό αλλά πολύ ποιοτικό δρόμο, με το ισχυρό fan base της δεδομένο και φυσικά με τη μόνιμη ευχή να τους δούμε κάποια στιγμή και από τα μέρη μας.


Tracklist :

1.Change in the Weather

2.Edison's Medicine

3.Don't De-Rock Me

4.Call It What You Want

5.Song & Emotion

6.Time

7.Government Personnel

8.Freedom Slaves

9.Had Enough

10.What You Give

11.Stir It Up

12.Can't Stop

13.Toke About It


Μπάμπης Καλογιάννης


Πηγή φώτο : Teslatheband.com

30 Προβολές0 Σχόλια