Classic Albums Revisited : Blackfoot - No Reservations


Ύστερα από τέσσερις γεμάτες δεκαετίες, με θρυλικούς δίσκους, live εμφανίσεις και μια ιδιοσυγκρασία που σπάνια συναντάει κανείς, ακόμα και στα ευρεία όρια του είδους, η θέση των Blackfoot στο πάνθεον είναι εξασφαλισμένη. Με καταγωγή και αυτοί από την πρωτεύουσα του southern rock, το Jacksonville της Florida, πορεύτηκαν σε γραμμές παράλληλες με τους συμπολίτες του Lynyrd Skynyrd, με αδιαφιλονίκητο ηγέτη την μορφή που λέγεται Rickey Medlocke. O ύψους 1.88, Ινδιάνικης καταγωγής (της φυλής των Blackfoot προφανώς) Medlocke, ύστερα από ένα χρόνο στην πρωτόλεια μορφή των Skynyrd, επέστρεψε στο συγκρότημα που ο ίδιος ίδρυσε, μένοντας μαζί τους για 25 χρόνια και χτίζοντας έναν πολύ ξεχωριστό μύθο. Αυτοδίδακτος σε διάφορα μουσικά όργανα όπως κιθάρα και μπάντζο, θα ξεκινήσει συνεργασία με τον παππού του, τον bluesman Shorty Medlocke (τα αφηγηματικά μέρη του οποίου έχουν γράψει ιστορία στους δίσκους των Blackfoot), και πολύ σύντομα με συνοδηγό τον μακαρίτη drummer Jackson Spires θα κυκλοφορήσουν μια σειρά από κλασικά southern rock albums, γράφοντας το όνομα των Blackfoot με χρυσά γράμματα στην ιστορία του είδους. Η αρχή γίνεται με το No Reservations του 1975. Ένα πολύ δυνατό ντεμπούτο με ξεχωριστό ήχο, αρκετά διαφορετικό από αυτό των επόμενων πονημάτων του group.


Το No Reservations είναι σίγουρα ένα από τα πιο heavy - ως άκουσμα - southern rock albums που κυκλοφόρησαν. Η παραγωγή ανήκει στον Jimmy Johnson, τον άνθρωπο που έβαλε το χεράκι του ώστε να αποκτήσει την τελική του μορφή το Sticky Fingers των Rolling Stones (ακούστε το Can you hear me knockin', ένα από τα σκληρότερα τραγούδια τους). Σε βάζει δε κατευθείαν στο κλίμα με το Railroad Man, ένα από τα highlights του δίσκου με riff-καλπασμό, και την ατμόσφαιρα-μελωδία στο μοτίβο αυτό που έχουμε συνηθίσει να αποκαλούμε ως "southern". Το Indian World οδηγείται από το σκοτεινό heavy riff του και κορυφώνεται σταδιακά, με τον Rickey Medlocke να αποτίει φόρο τιμής στις ρίζες του, ενώ το Not Another Maker βάζει σοβαρή υποψηφιότητα για καλύτερο τραγούδι του δίσκου, με απλοϊκούς μεν στίχους αλλά κολλητικές μέχρι θανάτου μελωδίες και refrain. Το Born to Rock n Roll αντιλαμβάνεται εύκολα κανείς πως πρόκειται για έναν straight rocker, χαρακτηριστικό της πρώτης περιόδου των Blackfoot. Το Take a Train με το δυναμικό riff του, αποτελεί την απαρχής της ενασχόλησης του συγκροτήματος με τα τρένα, απασχόληση που θα κορυφωθεί λίγα χρόνια αργότερα με το συγκλονιστικό Train, Train από το Strikes album. Το Νο Reservations αποζημιώνει τον ακροατή με ένα εξαιρετικό τελευταίο μέρος, με το Big Wheels να οδηγείται από ένα ακόμα εξαιρετικό θέμα, ενώ αναμφισβήτητα μία από τις κορυφαίες στιγμές του δίσκου είναι το I Stand Alone και ιδιαίτερα το τέλος του. Ο Rickey Medlocke δε διστάζει στο ελάχιστο να φανερώσει τις επιρροές του και με οδηγό το Free Bird των Skynyrd, θα κλείσει το ντεμπούτο των Blackfoot με ένα κάτι παραπάνω από ξέφρενο solo, που διακλαδώνεται σταδιακά και δηλώνει ξεκάθαρα του που στέκεται ο δίσκος, ανάμεσα στον μεγάλο πλούτο των rock κυκλοφοριών εν έτει 1975.



Το album είναι ξεκάθαρα guitar-oriented, με καθαρή παραγωγή που αφήνει την κιθάρα του Medlocke να καταδείξει τις επιρροές και τις παραστάσεις της. Μιλάμε έτσι κι αλλιώς για τη μέση της δεκαετίας του 70, περίοδο κατά την οποία τα σκοτεινά θέματα των αρχών των 70s έχουν παραγκωνιστεί για πιο song-oriented φόρμες, ενώ η power pop δεν έχει κάνει την εμφάνιση της ακόμα κι έτσι τα ηλεκτρικά riffs παραμένουν σε πρώτο πλάνο. Ο δίσκος θα κλείσει με το reprise του Railroad Man, με αφηγηματική σχεδόν προσέγγιση από τον Shorty Medlocke και τη χαρακτηριστική "βλάχικη" φωνή του. Το Hunting for Yourself θα είναι ένα ιδιαίτερο bonus track, επηρεασμένο από τη blues προσέγγιση των Rolling Stones, με ήχο που εν μέρει δικαιολογεί την απουσία του από το βασικό track-list του No Reservations. Κάτι αντίστοιχο μπορεί να πει κανείς και για το Bummed Out, το οποίο αποτελεί ένα εξαιρετικά όμορφο τραγούδι μέσα στην απλότητα του, που όμως θυμίζει Creedence Clearwater Revival σε κακουργηματικό βαθμό. Κάτι λογικό ως ένα βαθμό, καθώς τα δύο αυτά τραγούδια αποτελούν το πρώτο single των Blackfoot εν έτει 1970, σε μία εποχή που σίγουρα δεν είχαν διαμορφώσει τον προσωπικό τους ήχο, άφηναν ωστόσο χωρίς δυσκολία το ταλέντο τους να φανερώνεται.


Το No Reservations ίσως δεν είναι το καλύτερο album των Blackfoot. Τον τίτλο αυτό διεκδικεί εξίσου η τριάδα Strikes, Tomcattin' και Marauder, με το τελευταίο να συγκεντρώνει κάποιες παραπάνω προτιμήσεις ανά τους οπαδούς του συγκροτήματος. Το ντεμπούτο των Blackfoot δεν παύει όμως, σε καμία περίπτωση, να είναι ένας εξαιρετικός πρώτος δίσκος, από ένα συγκρότημα που ένιωθε ιδιαίτερα σίγουρο για τον εαυτό του, δείχνοντας προθέσεις να κυριαρχήσει στο μουσικό είδος που επέλεξε. Το συγκρότημα συνεχίζει να περιοδεύει και να ηχογραφεί μέχρι σήμερα, χωρίς τον Rickey Medlocke στη σύνθεση του (εδώ και πολλά χρόνια κιθαρίστας στους Lynyrd Skynyrd) αλλά υπό τη συνεχή επίβλεψη του. Η δισκογραφία των Blackfoot έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον και σίγουρα θα αποτελέσει αντικείμενο μελέτης του Vinylian στο μέλλον. Από τα hits Teenage Idol και Send me an Angel, μέχρι τον "ωμό" ήχο του No Reservations, μιλάμε για ένα συγκρότημα που κατέχει την τέχνη του songwriting. Που σε τελική ανάλυση είναι ίσως και το μόνο ζητούμενο.


Μπάμπης Καλογιάννης


Πηγή φώτο : hmmagazine.com


39 Προβολές0 Σχόλια