Classic Albums Revisited : Blue Oyster Cult - Cultosaurus Erectus


Οι Blue Oyster Cult έχουν γίνει trend αυτές τις ημέρες και όχι αδίκως. Το πιο hot όνομα των ημερών, οι Ghost, μέσω της μουσικής τους η οποία χρίζει μια πολύπλευρη ξεχωριστή ανάλυση από μόνη της, αφήνουν ξεκάθαρα να φανεί η πολύ μεγάλη επιρροή των BOC στον ήχο του. Κάτι τέτοιο μοιάζει λογικό αν αναλογιστεί κανείς ότι ταυτόχρονα με τη hard rock προσέγγιση, μοιράζονται την ίδια intellectual παράμετρο, ενίοτε (έως συχνά) την αποκρυφιστική αισθητική, στοιχεία γενικότερα που δεν συναντήθηκαν πολλές φορές ανά τις δεκαετίες με τόσο χαρακτηριστικό ήχο. Ήταν ο συνδυασμός αυτών των παραμέτρων που έκανε τους Blue Oyster Cult τόσο μοναδικούς, τόσο στην αρχή της καριέρας τους, όσο και κατά την περίοδο τέλη 70s-αρχές 80s, περίοδο που παρά τις μεταβολές και την ίσως πιο εμπορική προσέγγιση στη μουσική, τα albums τους αποτελούν σημεία αναφοράς. Αν δε είναι τα Spectres και Fire of Unknown Origin τα albums που στέκονται ψηλότερα στις προτιμήσεις των οπαδών, θα ήταν σωστό να αποδωθεί και μια κάποια "δικαιοσύνη" για το πολύ καλό και συνάμα αδικημένο "Cultosaurus Erectus".


Το Cultosaurus Erectus του 1980 ανήκει σε εκείνη την κατηγορία των πολύ αξιόλογων δίσκων που "χαντακώνονται" ανάμεσα σε πολύ πιο δημοφιλείς κυκλοφορίες. Την ίδια τύχη είχε και το Mirrors που προηγήθηκε. Είχαν αφενός να διαχειριστούν την πολύ μεγάλη επιτυχία των Agents of Fortune (που "έβγαλε" το Don't Fear the Reaper), του Spectres (με μεγάλες πωλήσεις και την επιτυχία του Godzilla), αλλά και το ιστορικό live "Some Enchanted Evening". Αμέσως δε μετά, το Fire of Unknown Origin ήταν ένα θρυλικό για τα δεδομένα των Blue Oyster Cult και του χώρου album, που με την πάροδο του χρόνου επισκίασε αρκετά τον προκάτοχο του. Με τραγούδια όπως το Burnin' for You, γίνεται εύκολα αντιληπτό πως η έλλειψη hit μπορεί να αδικήσει κατάφορα έναν κατά τα άλλα πολύ καλό δίσκο, και αυτό ακριβώς συνέβη και με το Cultosaurus Erectus. Το οποίο είναι ένα κλασικότατο, όσον αφορά τον ήχο, Blue Oyster Cult, ενώ ταυτόχρονα οι φανατικοί του group σίγουρα θα έχουν ένα ή δύο αγαπημένα τραγούδια μέσα στο album. Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή.



Εισαγωγή με τα Black Blade και Monsters και οι Blue Oyster Cult που αγαπάμε είναι εδώ. Πολύ καλά riffs από Eric Bloom και Donald Roeser, εναλλαγές ρυθμών, ακόμα και ειδών με το φοβερό jazz πέρασμα στο Monsters, ευφάνταστοι στίχοι και φυσικά τα εξαιρετικά φωνητικά του Bloom, αυτά τα τόσο αγαπημένα που αποπνέουν έναν αέρα ειρωνείας και ευφυίας ταυτόχρονα αν μπορεί να ειπωθεί κάτι τέτοιο, κάτι που συναντάει κανείς μόνο σε πολύ ιδιαίτερες φωνές και περσόνες, όπως αυτή ενός Warren Zevon ας πούμε. Αμέσως μετά, το αργόσυρτο heavy blues Divine Wind έρχεται την κατάλληλη στιγμή για να δώσει τον τυπικό μυστήριο τόνο στο Cultosaurus Erectus, σε ένα τραγούδι με ένα απλό τα πλέον "υποχθόνια" riffs στην ιστορία των BOC. Το Deadline που ακολουθεί, καταφέρνει μάλλον μετά βίας να αποφύγει τον χαρακτηρισμό του filler, ωστόσο έρχεται το Marshall Plan και βάζει τα πράγματα στη θέση τους, αποτελώντας μια σύνθεση τυπική μεν εκείνης της περιόδου για τους Blue Oyster Cult, πολύ όμως ποιοτικής με αρχή μέση και τέλος, παιχνιδίσματα με το Smoke on the Water και σοβαρή υποψηφιότητα για το highlight του δίσκου. Υποψηφιότητα την οποία κερδίζει και το επόμενο Hungry Boys, που όπως και το Lips in the Hills στη συνέχεια, είναι δύο ταχύτατες συνθέσεις, με εξαιρετική δουλειά από τα αδέρφια Bouchard στο rhythm section και πολύ όμορφα solos από τον Buck Dharma Roeser, sτο γνωστό bluesy ύφος που μας είχε συνηθίσει με τα lead θέματα του. Τα Fallen Angel και Unknown Tongue που κλείνει το δίσκο, είναι δύο αρκετά καλές προς καλές συνθέσεις, σε mid tempo ρυθμούς, ακούγονται πολύ ευχάριστα, αλλά μάλλον δύσκολα θα έβρισκαν θέση σε κάποιο μελλοντικό best of του συγκροτήματος. Απόδειξη η φημισμένη greatest hits Workshop of the Telescopes, στην οποία το Marshall Plan απολαμβάνει τη μοναξιά της κορυφής του υπό παρουσίαση δίσκου...


... ο οποίος προσέθεσε με τον τρόπο και την ποιότητα του ένα ακόμα λιθαράκι στον μύθο των Blue Oyster Cult. Ίσως όχι τον πιο αστραφτερό αλλά σίγουρα έναν πολύ σημαντικό, που στο κάτω κάτω οδήγησε στην επιτυχία, καλλιτεχνική και εμπορική, του αγαπημένου Fire of Unknown Origin. Ενός καταλυτικού album που έκανε συναφείς και ισχυρούς τους BOC και στα απαιτητικά 80s, δίνοντας τους πολλά ακόμα χρόνια ουσιαστικής καριέρας που τους βοήθησε να αποφύγουν τον τίτλο ενός πρόωρου δεινόσαυρου. Ήταν δε αυτό το διαμαντάκι εδώ που έστρωσε το σωστό έδαφος, ένας αδικημένος και πολύ καλός δίσκος που αξίζει τελικά μιας ευρύτερης αναγνώρισης.


"Sometimes it feels like ya' can't get enough

My buddy's and me keep lookin' for the stuff

To make us feel the blood rushin' through our veins

Just to keep on livin', it's bound to be a strain


We're hungry boys.."


Μπάμπης Καλογιάννης

49 Προβολές0 Σχόλια