Classic Albums Revisited : Chicago Transit Authority – Chicago Transit Authority


Οι πιο πολλοί ακούγοντας το όνομα των Chicago θα σκεφτούν αυτόματα μεγάλες επιτυχίες των 80s, όπως τα Hard to Say I’m Sorry, You’re the Inspiration και Stay the Night. Το γεγονός αυτό είναι απόλυτα λογικό καθώς με το Chicago vol. 16 του 1982, το συγκρότημα θα γνώριζε τεράστια επιτυχία με συνεχείς εμφανίσεις στο Billboard, με το όνομα τους στην κορυφή των ευπώλητων singles αλλά και με συνεχή παρουσία στο νεόκοπο τότε MTV, γιγαντώνοντας το όνομα και το μύθο τους με το να συνθέτουν τη μία επιτυχία μετά την άλλη, στις φρέσκες για την εποχή μαγικές pop φόρμες της δεκαετίας του 80. Μαζί τους κι ο γράφων λοιπόν, με το σοκ της ακρόασης του πρώιμου υλικού της μπάντας να είναι δύσκολο να περιγραφεί, καθώς από τα τέλη των 60s μέχρι αυτά των 70s, οι Chicago μας έδωσαν μια σειρά από πολύ καλά έως εξαιρετικά albums ποιοτικότατου jazz rock, με άπειρα fusion και progressive rock στοιχεία και με το λεγόμενο musicality σε δυσθεώρητα ύψη. Η αρχή έγινε το 1969, με το group να ονομάζεται ακόμα Chicago Transit Authority και να κυκλοφορεί το απλά μαγικό ομώνυμο album.

To μεγάλο ατού που έχουν ελάχιστα albums στη ροκ μουσική, με το Chicago Transit Authority να είναι σίγουρα ένα από αυτά, είναι το γεγονός ότι ενώ είναι και ακούγεται σίγουρα πολυεπίπεδο και έχει πολλά κρυμμένα μυστικά και σημεία στα οποία αξίζει να δοθεί βαρύτητα μεγαλύτερη από την προβλεπόμενη, ταυτόχρονα ακούγεται τόσο προσιτό στο μέσο αυτί. Αυτό οφείλεται, θα μπορούσε κανείς να πει, στο ότι το group αυτό είχε ανέκαθεν τη δυνατότητα να γράφει εξαιρετικά refrain που σου καρφώνονται εύκολα στο μυαλό, αλλά η αλήθεια μοιάζει πιο περίπλοκη από αυτό τον ισχυρισμό. Το CTA ηχογραφήθηκε στα CBS Studios, στην 52η οδό στη Νέα Υόρκη, περιοχή που θεωρούταν η Μέκκα της jazz εκείνη την εποχή, κάτι που φυσικά επηρέασε ιδιαιτέρως τον ήχο του album (όπως αντίστοιχα και το ομώνυμο με την οδό album του Billy Joel κάποια χρόνια αργότερα). Μέχρι σήμερα, παραμένει ένα διαμάντι της κατεξοχήν προοδευτικής ροκ περιόδου (τέλη 60s με τέλη 70s, μέχρι και την έκρηξη του punk), κερδίζοντας επάξια μια υποψηφιότητα για Grammy και μένοντας στο Billboard 200 για 171 (!) συνεχείς εβδομάδες. 


Το album ενσωμάτωσε όργανα και ήχους άγνωστα στο ευρύ κοινό, μέσα σε οικείες ροκ φόρμες, καταφέρνοντας να ακουστεί τόσο πρωτοποριακό και συνάμα οικείο, με τη μοναδικότητα του δεδομένη και το λεγόμενο ως “musicality” στα ύψη. Παραδοσιάκα jazz όργανα όπως σαξόφωνο, τρομπέτα και τρομπόνι, δεν έχουν απλά συνοδευτικό ρόλο αλλά παράγουν riffs και πρωταγωνιστική ουσία που καρφώνονται στο μυαλό του μέσου ακροατή, ταυτόχρονα με την προαναφερθείσα ικανότητα για εξαιρετικά refrain. Ταυτόχρονα η συγκολλητική ουσία της όλης υπόθεσης είναι σίγουρα η κιθαριστική ιδιοφυία του αδικοχαμένου Terry Kath, ο οποίος εμπλουτίζει το πολύπλοκο υλικό των Chicago με ροκ riffs και solos, έχοντας ενίοτε πρωτεύοντα ρόλο σε συνθέσεις που πολύ έξυπνα θυμίζουν ανά διαστήματα τον ροκ προσανατολισμό της μπάντας. Ταυτόχρονα μοιράζεται τα φωνητικά του δίσκου μαζί με τον Robert Lamm και τον πολύ Peter Cetera, σε μοτίβα που θυμίζουν τον Mark Farner των Grand Funk Railroad (για όσους είναι εξοικειωμένοι με το υλικό των τελευταίων). Φοβεροί jazz rock πειραματισμοί στα Beginnings και Questions 67&68, smooth jazz σε τραγούδια όπως το κλασικό Does anybody really know what time it is?, ενώ τέλος ιδιαίτερα μνεία αξίζει το hit του δίσκου κατά κάποιον τρόπο I’m the Man (αν και το hit εκείνης της περιόδου των Chicago είναι αναμφισβήτητα το 25 to 6 to 4 από το Chicago II), τραγούδι που συνυπογράφει ο τεράστιος Steve Winwood και μουσικά παραπέμπει στα αγαπημένα ηχοχρώματα των πρώτων δίσκων του Carlos Santana.


Το album κλείνει με το φοβερό Liberation, με την κιθάρα του Terry Kath σε πρώτο ρόλο σε ένα αυτοσχεδιαστικό κρεσέντο κατευθείαν μέσα από την ατμόσφαιρα του θρυλικού Woodstock. Του Φεστιβάλ στο οποίο οι Chicago είχαν κλείσει να εμφανιστούν, ωστόσο την τελευταία στιγμή ο τότε promoter τους, τους έστειλε στο φημισμένο Fillmore West του San Fransisco, κλείνοντας στη θέση τους τη μπάντα του προαναφερθέντος Λατίνου μάγου.

53 ολόκληρα χρόνια μετά, ύστερα από διαλύσεις, επανενώσεις, ατελείωτες περιοδείες και πάμπολλα hits, οι απαρχές των Chicago έχουν κερδίσει επάξια μια θέση στο πάνθεον με τα καλύτερα και πλέον σημαντικά ντεμπούτα όλων των εποχών. Είδη που καταχρηστικά μάθαμε να ονομάζουμε ως jazz rock, progressive rock, art rock και τα συναφή, στο CTA βρίσκουν το δάσκαλο τους μέσα από μία επταμελή (!) μπάντα που κατάφερε με ιδιαίτερη ευκολία να ακούγεται ως μια καλοκουρδισμένη μηχανή. Το album θα επανακυκλοφορήσει το 2002 και σε CD, ωστόσο κατά την άποψη του γράφοντα χάνει κατά κράτος μπροστά στην ποιότητα του αυθεντικού διπλού βινυλίου. Του πρώτου από τα αρκετά διπλά βινύλια που κυκλοφόρησε η μπάντα τότε, μη φοβούμενη τις φόρμες της βιομηχανίας και κερδίζοντας όποιο στοίχημα κι αν έβαλε με τον εαυτό της ή άλλους. Long Live CTA!

Μπάμπης Καλογιάννης

47 Προβολές0 Σχόλια