Classic Albums Revisited : Dr. Feelgood - Down by the Jetty

Ένα από τα κλασικότερα και πλέον υποτιμημένα ντεμπούτα των 70s, το ορόσημο του pub rock.

Γράφει ο Μπάμπης Καλογιάννης



Συνηθίσαμε να το ονομάζουμε classic rock, όλο εκείνο το σύνολο συγκροτημάτων και ακουσμάτων που ακουλούθησαν των ψυχεδελικών 70s κι έδωσαν βάρος στον ήχο της κιθάρας. Λίγο πολύ η ιστορία είναι γνωστή με είδη να ξεπηδάνε, να γίνονται δημοφιλή, να αποκτούν σπουδαίους κατά καιρούς εκπροσώπους. Ανάμεσα τους και είδη τα οποία γνώρισαν προσωρινή δόξα, εκτοξεύτηκαν για ένα μικρό διάστημα στο stardom, της Μεγάλης Βρετανίας κυρίως, έκτοτε δε έχουν γίνει σχεδόν μουσειακό διατηρώντας όμως ένα σημαντικό fan base ανά τις δεκαετίες. Ένα από αυτά και το "pub rock", είδος που λίγο πολύ μοιραζόταν το ίδιο mindset με το punk, έχοντας την ίδια αποστροφή προς το δαιδαλώδες progressive της εποχής, αλλά και την extravaganza του νεότευκτου τότε glam. Βασισμένο σε πρώιμες rock n roll και R&B φόρμες, χαρακτηρίστηκε εκτός των άλλων και από τις κορυφαίες μορφές που το τίμησαν, μουσικοί γήινοι, μπαρουτοκαπνισμένοι, με punk attitude χωρίς απαραίτητα την αντίστοιχη εμφάνιση, με τόνους ιδρώτα απάνω στο σανίδι (των pubs φυσικά). Συγκροτήματα και καλλιτέχνες, όπως ο Ian Dury και ο σπουδαίος Elvis Costello, πληρούσαν τα χαρακτηριστικά του pub rocker, ωστόσο ο θρόνος ανήκει ξεκάθαρα στο καμάρι του Canvey Island, τους τεράστιους και εξαιρετικά υποτιμημένους Dr.Feelgood.

Ιδρύθηκαν το 1971 και στην πρώιμη τους φάση θα έλεγε κανείς πως προσπαθούσαν να ανεβούν στο άρμα του rock όπως άρχισε τότε να σχηματίζετε, τόσο μουσικά όσο και στυλιστικά. Ωστόσο, καθώς οι R&B και blues επιρροές επικράτησαν των υπολοίπων, η μουσική έπαιρνε μια πιο συγκεκριμένη κατεύθυνση, αρκετά πιο "χύμα" από τις βαρύγδουπες δηλώσεις-τραγούδια άλλων γκρουπς της εποχής, ιδίως από την Αγγλία. Αντίστοιχα, τα μακριά μαλλιά και σχεδόν 60s ρούχα, έδωσαν τη θέση τους σε casual ντύσιμο, με αποτέλεσμα κατά τις πρώτες φωτογραφήσεις τους, να μοιάζουν με τέσσερις τύπους που πήγαιναν να ληστέψουν τράπεζα... Ο αλητάμπουρας Lee Brilleaux στα φωνητικά, ο Wilko Johnson στην κιθάρα, ο Sparko στο μπάσο και φυσικά ο The Big Figure στα τύμπανα, τέσσερις τύποι που άνετα θα έπαιζαν σε κάποιο γκανγκστερικό b-movie της εποχής. Και που όμως είχαν το μαγικό άγγιγμα να παράξουν αλητήριο hard rock, με rock n roll & rockabilly επιρροές, το οποίο μετουσιώθηκε σε ένα ζηλευτό ντεμπούτο. Το Down by the Jetty είναι ένα από τα καλύτερα και σημαντικότερα albums του 1975. Αρκούν οι μαρτυρίες των Paul Weller, Bob Geldof, Blondie και Ramones (to name a few) για την ποιότητα και επιδραστικότητα του δίσκου, ενός μπαρουτιασμένου συνόλου από τα καλύτερα χαρακτηριστικά που είχε να επιδείξει το rock n roll μέχρι τότε. Και πιο συγκεκριμένα:


She does it right και οι Dr Feelgood δεν αφήνουν καμία αμφιβολία για το ποιόν τους και για την προσέγγιση του δίσκου. Straight ήχος, κιθαριστική ομοβροντία κατευθείαν από τις σπουδαίες rock n roll εποχές των 60s (με πιο επιθετική προσέγγιση ίσως), αλλά και φυσικά τα ιδιαίτερα "μόρτικα" φωνητικά του Brilleaux, ο οποίος τραγουδούσε σαν να είχε πιει δυο σφηνάκια νέφτι. Διασκευή λουκούμι στο Boom X4 του John Lee Hooker και ιδιαίτερα γουστόζικο blues rock στο The More I Give. Ήχος μεστός, ιδιαίτερος, που παρά το γεγονός ότι επρόκειτο για ήδη δοκιμασμένες συνταγές και θέματα, κατάφερνε και είχε το προσωπικό touch των συντελεστών του. Φυσικά ακολουθεί μία από τις μεγαλύτερες, αν όχι η μεγαλύτερη, στιγμή του album, το Roxette, τραγούδι ικανό να ονοματίσει ένα υπερεπιτυχημένο συγκρότημα (σύμφωνα με δήλωση των ιδρυτών του..). Το τραγούδι που θα χαρακτηρίσει τους Dr. Feelgood για πολλά χρόνια αργότερα (μαζί με το Milk & Alcohol), η ουσία της μουσικής τους σε 3 ολόκληρα λεπτά. Μια τετράδα τραγουδιών για τη συνέχεια που ακούγεται με περίσσεια ευχαρίστηση, έχοντας διάφορα ωραία στοιχεία να επιδείξει. Τα One Weekend, That Aint the Way to Behave (με φωνητικά από τον Wilko), I Don't Mind και Twenty Yards Behind, κλασικό pub rock υλικό με πανέμορφα chops στην κιθάρα, τη σταθερή blues επιρροή και εκείνον τον γλυκό ήχο που διαφοροποιούσε το Down by the Jetty από τα υπόλοιπα albums της εποχής. Το δε δίδυμο Keep it out of sight (αργό και καθηλωτικό) και All through the city (ο καλύτερος ίσως rocker του δίσκου) αποτελεί εκ των κορυφαίων στιγμών του album και κάνει τον ακροατή να δεθεί με τη μουσική των Feelgood για τα καλά. Ύπουλο και καθηλωτικό το Cheque Book, δίνει τη θέση του στο rock n roll ξέσπασμα των Oyeh! και Tequila που θα κλείσει με πανηγυρικό τρόπο, έναν από τους πλέον απολαυστικούς δίσκους που ακούσαν τα αυτιά μας.


Το συγκεκριμένο lineup έδωσε άλλα δύο studio albums, καθώς και το κορυφαίο live album "Stupidity", τον καλύτερο ίσως live δίσκο για τον οποίον δεν μιλάει κανείς. Στη συνέχεια ο Wilko εκδιώχθηκε με ψιλοάσχημο τρόπο, ενώ από την υπόλοιπη καριέρα του θα ξεχωρίσει ίσως η συμμετοχή του στο Game of Thrones, πάρα κάποιο μουσικό κατόρθωμα, κάτι που δεν αναιρεί στο ελάχιστο την σημασία της περιόδου του με τους Dr.Feelgood. Οι οποίοι στη συνέχεια, με τον Gupie Mayo στην κιθάρα, συνέχισαν την κυκλοφορία πολύ αξιόλογων δίσκων, έχοντας και την επιτυχία του single Milk & Alcohol που έμελλε να γίνει το πλέον χαρακτηριστικό και γνωστό τραγούδι τους. Μετά τον πρόωρο θάνατο του Lee Brilleaux, το brand των Feelgood συνέχισε με διαφορετικούς μουσικούς, οι οποίοι περιοδεύουν μέχρι και τις μέρες μας, χωρίς φυσικά να μπορούν να συγκριθούν με τα προαναφερθέντα lineups, ή να φτάσουν στο ελάχιστο τις μέρες δόξας τους. Σε κάθε περίπτωση, μιλάμε για την καλύτερη και σημαντικότερη pub rock μπάντα, ένα πραγματικά cult όνομα της rock μουσικής, με δισκογραφία που αξίζει ιδιαίτερης προσοχής και μελέτης. Ρωτήστε τον Nicke Andersson των Hellacopters για το συγκεκριμένο ντεμπούτο και θα καταλάβετε.


Roxette, I don't want no more of your tricks

I'm gonna get some concrete mix

And fill your back door up with bricks

And you better be there waiting

When I get my business fixed...

57 Προβολές0 Σχόλια