Classic Albums Revisited : Funkadelic – Standing on the Verge of Getting It On



Η εμπορική αποτυχία του 1973 και του Cosmic Slop δεν αφήνει περιθώρια για περαιτέρω λάθη. Ο φυσικός ηγέτης των Funkadelic, o θρύλος George Clinton, βάζει νερό στο κρασί του, αφήνει στην άκρη τις οικονομικές διαφορές με τον κιθαρίστα Eddie Hazel και του ζητάει να επιστρέψει στο συγκρότημα. Ο Hazel ήταν ο κύριος υπεύθυνος για την αγόρευση του Maggot Brain του 1971 σε κάτι παραπάνω από κλασικό. Το solo του στο ομώνυμο τραγούδι αποτελεί ένα συγκλονιστικό δημιούργημα, ενώ σε κάθε σοβαρό poll περιοδικού διαμετρήματος ενός Rolling Stone, ο Eddie Hazel πλασάρεται πάντα στις 100 πρώτες θέσεις. Ενώ λοιπόν στο ενδιάμεσο δουλεύει με τους θρυλικούς Temptations, επιστρέφει στους Funkadelic, μαζί του όμως έρχεται κάποια κυρία Grace Cook για τη συγγραφή των τραγουδιών του δίσκου. Η κυρία Cook δεν είναι άλλη από τη… μητέρα του Hazel, η οποία αναφέρεται με διαφορετικό όνομα καθαρά για λόγους publishing. Το “Standing on the verge of getting it on” κυκλοφορεί στις 29 Απριλίου του 1974 και βάζει τα πράματα στη θέση τους. Το υλικό δεν αφήνει κανένα περιθώριο για αμφισβήτηση, τόσο αντικειμενικά όσο και στη συλλογική μνήμη των fans, το “Standing..” είναι ένα από τα καλύτερα και δημοφιλέστερα albums του συγκροτήματος. Μέχρι και σήμερα.


Το “Standing on the verge of getting it on” είναι σίγουρα το πιο κιθαριστικό album των Funkadelic. Ο Eddie Hazel δεν αστειεύεται, τα riffs και τα solos του είναι τόσο αξιομνημόνευτα που γίνονται αμέσως κλασικά. Το εισαγωγικό Red hot mama, μπορεί να αποτελεί remake ενός παλιότερου τραγουδιού των Parliament (της back up μπάντας του Clinton), ωστόσο η κιθάρα του Hazel το μετατρέπει σε ένα instant funk clasic, ιδανικό για ένα σύγχρονο “try not to dance challenge”, που είναι και της μοδός. Το δε φωνητικό δίπολο Clinton και Hazel είναι πραγματική απόλαυση. Η συνέχεια εξίσου εντυπωσιακή, το Alice in my Fantasies, οδηγούμενο από τα classic rock θέματα του Hazel, περασμένα φυσικά από το φίλτρο της funk, ενώ το I’ll stay ρίχνει τους τόνους με τον καλύτερο τρόπο, με ένα δυναμικό μπάσο να οδηγεί το ρυθμό και τα παιχνιδίσματα της κιθάρα να δίνουν μια αύρα οδυρμού στο τραγούδι. Στιχουργικά δε, απέχει από το υπόλοιπο album το οποίο κινείται στα κλασικά Funkadelic θέματα, ήτοι γυναίκεια αναζήτηση για τον έρωτα με τα μέλη της μπάντας να είναι έτοιμα να ανταποκριθούν…


Πηγή : www.ultimateclassicrock.com


Και τα πράγματα ξαναπαίρνουν τα πάνω τους με το Sexy Ways, έναν ιδανικό συνδυασμό των cult ηρώων Hot Chocolate (του You sexy thing ντε) σε θεματικές James Brown. Απογειώνονται δε με το ομώνυμο Standing on the verge… σε ένα από τα καλύτερα funky ξεφαντώματα που άκουσαν τα αυτιά μας, πραγματικά είναι αδύνατο να μην αρχίσει κανείς το χορό ακούγοντας το. Ιδανικό το soulful πέρασμα του Jimmy’s got a little bitch in him που οδηγεί στο πλέον επικό κλείσιμο. Το Good Thoughts Bad Thoughts, αποτελεί τη φυσική συνέχεια του Maggot Brain, με τον Hazel να σολάρει ιδανικά για το κλείσιμο του δίσκου. Ωστόσο η ιδιαίτερη μίξη του θα δημιουργήσει ένα απόκοσμο συναίσθημα για τα περίπου πρώτα 6.5 λεπτά. ώστε μετά ο George Clinton να μας δώσει άλλη μια εξαιρετική αφηγηματική ερμηνεία, με αντικείμενο τη θετική συμπαντική ενέργεια. “Be careful of the thought-seeds you plant in the garden of your mind, for seeds grow after their kind” θα πει ο Clinton και εμείς, στο κλίμα των ημερών, δε θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε περισσότερο.


Όχι, το Standing on the verge of getting it on δεν είναι το καλύτερο album των Funkadelic. Αυτός ο τίτλος ανήκει δικαιωματικά στο αριστούργημα που λέγεται Maggot Brain, με το εξαιρετικό One Nation Under a Groove να ακολουθεί κατά πόδας. Από πίσω ακριβώς το υπό παρουσίαση διαμαντάκι, αγαπημένο ανάμεσα στους πολυάριθμους οπαδούς του συγκροτήματος και του George Clinton ειδικότερα. Όλα τα συστατικά της επιτυχίας του group βρίσκονται σε περίσσεια στον εν λόγω δίσκο. Από τα jam sessions με τον Eddie Hazel να οργιάζει όπου βρίσκει ευκαιρία, τους ξέφρενους funk χορευτικούς ρυθμούς και φυσικά των φωνή και προσωπικότητα του Clinton να ηγείται της θρυλικής funk rock κολλεκτίβας. Τολμώ να πω πως το εν λόγω είναι το album με το οποίο θα μπορούσε κανείς να ξεκινήσει την περιήγηση του στον κόσμο των Funkadelic. Αμέσως μετά δε, ΟΦΕΙΛΕΙ να προχωρήσει στο αριστούργημα του 1971 Maggot Brain, που είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο και σίγουρη μελλοντική θριαμβολογία για το Vinylian.



Μπάμπης Καλογιάννης 

29 Προβολές0 Σχόλια