Classic Albums Revisited : Gentle Giant – Octopus



Η εν λόγω σύγκριση φυσικά δεν κρύβει κάποιο βαθυστόχαστο μήνυμα περί εμπορικής απήχησης, καθώς μέχρι σήμερα οι Gentle Giant απολαμβάνουν ένα εξαιρετικά αξιοσέβαστο cult status από του φανατικούς τυμβωρύχους του prog rock των late 60’s early 70’s, χωρίς να έχουν καταφέρει ποτέ να πλασαριστούν στο κλειστό club των υπερεπιτυχημένων του είδους (Yes, Genesis, ELP και τα συναφή). Ωστόσο είναι δεδομένο πως το Octopus κατάφερε και συγκέρασε τους αγαπημένους εσωστρεφείς μουσικούς πειραματισμούς των 3 πρώτων albums της μπάντας, με την αύρα του “εντός έδρας” όσον αφορά το art rock μετέπειτα δίσκων (κυρίως του Free Hand που μουσικά θα το παρομοιάζαμε με το Moving Pictures, ως μέτρο σύγκρισης). Και με αυτό το όπλο στη φαρέτρα του αποτέλεσε την απαρχή μιας σειράς δίσκων που καθιέρωσαν τους Άγγλους ως ένα από τα αγαπημένα groups του βαθέος γνώστη του αντικειμένου.


Όλα αυτά φυσικά σε πολύ γενικές γραμμές. Ειδικότερα το Octopus αποτελεί ένα εξαιρετικά πλουραριστικό δείγμα του ταλέντου της μπάντας, με τους ήχους να εναλλάσονται από ξεκάθαρο prog στα χνάρια των Tull εποχής Benefit-Aqualung, σε hard rock ξεσπάσματα τύπου Cry for Everyone (με ήχους από πρωτόλεια synthesizers σκέτη απόλαυση, όπως με εξαιρετικούς στίχους βασισμένους στο έργο του Albert Camus), ενώ δε λείπουν και τα αναγεννησιακά στοιχεία που αγαπήσαμε σε folk σχήματα όπως οι θρυλικοί Pentagle. Φυσικά πρωταγωνιστικό ρόλο έχουν για μια ακόμη φορά οι περίπλοκες, one of a kind και απολαυστικές φωνητικές γραμμές του συγκροτήματος, μια χωρωδία καλοκουρδισμένη μηχανή που αργότερα θα επηρέαζε κόσμο και κοσμάκη με προεξέχοντες το Neil Morse και τους δικούς του Spock’s Beard (τρανταχτό παράδειγμα το hit-άκι Thoughts από το Beware of Darkness δίσκο τους). Η επιτυχία του δίσκου έγκειται στο γεγονός ότι ενώ τιμάει το ήδη πλούσιο μέχρι τότε παρελθόν των Giant, κοιτάει ξεκάθαρα προς μια μελλοντική κατεύθυνση όπου οι πειραματισμοί έχουν ξεκάθαρο ρόλο και μειώνουν το ανάστημα τους για χάρη του songwriting. Όλο αυτό το concept βέβαια δε στερεί τίποτε από την ταυτότητα του δίσκου που τιμάει το δημιουργό του και φωνάζει από χιλιόμετρα πως πρόκειται για αυτόν.


Ακόμα και το ιδιαίτερα περίπλοκο για τα δεδομένα του δίσκου “Knots” χωρίζει με μαεστρικό τρόπο το album στη μέση, ακολουθούμενο από ένα ακόμα εξαιρετικό instrumental από το portfolio του group (Boys in the Band). Στο δε στιχουργικό επίπεδο, ο δίσκος στέκεται στα πολύ υψηλά levels που μας είχαν συνηθίσει όλες οι αγγλικές μπάντες του είδους (όπως και αρκετές αμερικάνικες), ενώ το πανέμορφο Think of me with Kindness παραμένει μέχρι σήμερα ένα πολύ ιδιαίτερο τραγούδι αποχωρισμού.


Το Octopus έμελλε να είναι το τελευταίο album της μπάντας με τον μεγάλο αδελφό Shulman, τον Phil, στη σύνθεση της, ενώ ταυτόχρονα ήταν το πρώτο με τον John Weathers πίσω από τα τύμπανα ο οποίος αντικατέστησε τον Malcolm Mortimore, λόγω ατυχήματος του τελευταίου με τη μοτοσυκλέτα του. Ο τελευταίος συνέβαλλε τα μέγιστα για τη μετέπειτα επιτυχία των δίσκων που ακολούθησαν, με το ιδιαίτερα δυναμικό παίξιμο του, όπως και με το γεγονός ότι δε δίσταζε να πειραματιστεί με ήχους όπως ξυλόφωνο κλπ.


Οι Gentle Giant δεν είναι εύκολο group. Θέλουν τη μελέτη και προσήλωση του, θέλουν τις πολλαπλές ακροάσεις τους, όπως όλα τα πρώην επτασφράγιστα μυστικά του prog ήχου της εποχής. Το σίγουρο είναι ότι αποζημιώνουν. Το Octopus είναι μια πολύ καλή αρχή. Η συνέχεια για τον ακροατή είναι δεδομένη.

Μπάμπης Καλογιάννης

19 Προβολές0 Σχόλια