Classic Albums Revisited : Jericho Jones - Junkies Monkeys & Donkeys



Όπως κάθε μουσικό είδος, έτσι και το 70s rock, έχει έναν ωκεανό κυκλοφοριών και συγκροτημάτων που δεν κατάφεραν να κάνουν μακροχρόνια καριέρα, ωστόσο στη σύντομη πορεία έδωσαν σημαντικά δείγματα γραφής, άξια αναφοράς μέχρι και σήμερα. Το φαινόμενο αυτό δεν παρατηρήθηκε μόνο στην Αγγλία ή στις ΗΠΑ, αλλά αποτέλεσε μια παγκόσμια γλώσσα, με πολύ καλούς εκπροσώπους και κυκλοφορίες ανά την Ευρώπη και ανά την υφήλιο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι βραχύβιοι The Churchills από το Ισραήλ, οι οποίοι έχουν το μοναδικό ίσως προνόμιο, να έχουν κυκλοφορήσει τρεις δίσκους με τρία διαφορετικά ονόματα! Δηλαδή ως Churchills, Jericho Jones και Jericho. Αυτό διότι, όπως γίνεται ίσως κατανοητό, η αλλαγή ονόματος ήταν επιτακτική ύστερα από την επίσκεψη στην Αγγλία και την υπογραφή συμβολαίου με το εκεί management της Red Bus. Η εν λόγω εταιρεία βρίσκοταν στα "ντουζένια" της εκείνη την εποχή, λόγω της τεράστιας επιτυχίας In the Summertime των Mango Jerry, αργότερα δε το 1978 θα ανοίξουν τα περίφημα "Red Sun Recording Studio" στη Salisbury St. του Λονδίνου, που συνεχίζουν μέχρι και σήμερα τη λειτουργία τους. Από την μικρή αλλά πολύ σημαντική σκηνή του Ισραήλ, οι Jericho Jones ήταν οι πρώτοι που έκαναν ένα αξιοσημείωτο άλμα προς το εξωτερικό.


Έχτισαν ένα σημαντικό όνομα στην underground σκηνή, μοιράζοντας αρκετές συγκρίσεις με τους τους Deep Purple, ενώ μάλιστα τους προσκάλεσαν να παίξουν μέχρι και στη Νότια Αφρική! Μεγαλωμένοι στο Tel Aviv, ηγήθηκαν γρήγορα της τοπικής σκηνής, κάνοντας εύκολα το πολυπόθητο άλμα προς την Αγγλία, όπου εκείνη την εποχή λάμβανε χώρα ησ συντριπτική πλειοψηφία των classic rock ζυμέωσεων. Παρά τις προσπάθειες των ανθρώπων της Red Sun, οι Jericho Jones δεν έκαναν κάποια ιδιαίτερη επιτυχία, μετρήσιμη όσον αφορά την είσοδο στα charts τουλάχιστον. Ωστόσο πρόλαβαν και έκαναν αξιοσημείωτες περιοδείες σε Γερμανία, Ολλανδία, Γαλλία και Βέλγιο, κυρίως μαζί με το συγκρότημα των Hawk. Η εμπορική επιτυχία δεν είναι πάντοτε εφάμιλλη της καλλιτεχνικής και αυτό οι μελετητητές της ροκ ιστορίας το γνωρίζουν καλά. Ως εκ τούτου, σε κάθε περίπτωση το Junkies Monkeys & Donkeys δεν παύει να είναι ένα πολύ καλό album.





Το συγκρότημα δείχνει ιδιαίτερα δεμένο στο δεύτερο του δίσκο, με ξεκάθαρη ηχητική κατεύθυνση και διακριτούς ρόλους σε αυτήν. Οι Haim Romano στη κιθάρα και το organ, Michael Gabrieloff σε μπάσο/φωνητικά και Danny Shoshan στα lead vocals, αποτελούν το συνθετικό και εκτελεστικό πυρήνα των Jericho Jones και ευθύνονται για τη μουσική πρόταση του Junkies Monkeys & Donkeys. Μια πρόταση που σέβεται την ψυχεδελική 60s κληρονομιά και τις Blue Cheer/Jethro Tull επιρροές της, πηγαίνοντας τες όμως αρκετά βήματα παραπέρα. Θα μπορούσε κανείς να παρομοιάσει το album με τον δίσκο που θα "έπρεπε" να είχαν κυκλοφορήσει οι Thin Lizzy αντί του - κακά τα ψέματα - μέτριου για τα δεδομένα τους Shades of a Blue Orphanage. Η συντόμη ημιακουστική εισαγωγή δίνει τη θέση της σε ευφάνταστα κιθαριστικά riffs, χαρακτηριστικά της εποχής, με τα Man in the Crowd και There is Always a Train να στέκονται ως πολύ καλά εισαγωγικά δείγματα για τη μουσική των Jericho Jones. Συνεχείς εναλλαγές ανάμεσα σε ακουστικά ιντερλούδια και riffs στις επιταγές των Jimi Hendrix και Clapton, δημιουργούν ένα ιδιαίτερα συμπαγές σύνολο που ακούγεται αφενός ευχάριστα αφετέρου αδιάκοπα, χωρίς καμία πρόθεση για skip track. Το Freedom βάζει υποψηφιότητα για hit του δίσκου, όντας ένα άσμα που θα στεκόταν πολύ άνετα, ίσως ξεχώριζε κιόλας, σε δίσκους όπως τα Disraeli Gears και Wheels of Fire (περισσότερα εδώ : Worst to Best : Cream (vinylian.gr)). Κάποια Beatles στοιχεία μόνο ως θετικά μπορούν να ληφθούν, ώστε να φτάσουμε στο ιδιαίτερο και "ζόρικο" ομώνυμο τραγούδι του δίσκου, blues rock στα καλύτερα, αργόσυρτο και heavy μαζί, στέκει πρώτο μεταξύ ίσων από τα τραγούδια του album. Ιδανικό κλείσιμο με τα Time is Now και What have we Got to Lose, με το τελευταίο να χαρακτηρίζεται από μια διάχυτη oriental αίσθηση, κάτι που προδίδει και η καταγωγή των Jericho Jones, σε συνδυασμό με το μαγικό πνεύμα του Ian Anderson. Στο τέλος, το Junkies Donkeys & Monkeys είναι ένα album που κερδίζει εύκολα τον ακροατή. Είναι αρκούντως προσιτό και ταυτόχρονα με σωστές δόσεις εξάρσεων και ακουστικών θεμάτων. Εντελώς χαρακτηριστικό δε του ήχου των early 70s που τόσο πολύ αγαπήθηκε.


Το album θα επανακυκλοφορήσει το 1990 (όπως και το επόμενο στο οποίο η μπάντα συντόμευσε το όνομα της σε Jericho) από την αγαπημένη Repertoire Records, με 5 bonus tracks. Η δε επιρροή του Mama's gonna take you home από το Strange kind of woman των Deep Purple, μόνο ως θετική μπορεί να εκληφθεί παρά την προφανή ομοιότητα. Τα bonus tracks του δίσκου αποτελούν σίγουρα πιο rocking υλικό και ως εκ τούτου η ακρόαση τους για καλύτερη εμπέδωση του χαρακτήρα των Jericho Jones κρίνεται απαραίτητη. Ύστερα από τη διάλυση του group, τα μέλη ακολούθησαν σημαντική καριέρα στην εγχώρια μουσική σκηνή του Ισραήλ. Μπορεί να μην αποτελούν κάποιο top όνομα σε κάθε συζήτηση περί της 70s κληρονομιάς, ωστόσο το Junkies Monkeys & Donkeys είναι σίγουρα ένα album που αξίζει τις ευκαιρίες του.


Μπάμπης Καλογιάννης

18 Προβολές0 Σχόλια