Classic Albums Revisited : Joe Perry Project - Let the Music do the Talking

Η πρώτη και ιδιαίτερα επιτυχημένη προσπάθεια του Joe Perry, μακριά από τους Aerosmith.

Γράφει ο Μπάμπης Καλογιάννης



To Night in the Ruts των Aerosmith, όχι μόνο δεν είναι κακό album, ίσα ίσα θα έλεγε κανείς ότι είναι από τις πιο υποτιμημένες προσπάθειες τους. Αυτό συμβαίνει διότι σίγουρα χάνει στα σημεία σε σχέση με albums όπως τα Rocks και Toys in the Attic, κυρίως όμως διότι στη συνείδηση των περισσότερων fans έχει μείνει ως το album που αποτέλεσε το (προσωρινό) τέλος της συνεργασία του Joe Perry με το group. Το λάθος που έκαναν οι Aerosmith όπως αποδείχτηκε ήταν ότι σε ένα διάλειμμα από τις ηχογραφήσεις του Night in the Ruts, αντί να ξεκουραστούν πραγματικά, προτίμησαν να βγουν σε περιοδεία, στο πλαίσιο της οποίας εμφανίστηκαν και στο δημοφιλέστατο τότε World Series of Rock Festival, στο Cleveland. Η ένταση μεταξύ των Steven Tyler και Joe Perry έχει φτάσει στο απροχώρητο, ενώ δεν είναι λίγες οι φορές (σύμφωνα με την βιογραφία Walk this Way) που ο ένας θα προσπαθούσε να προκαλέσει εκνευρισμό στον άλλον. Κι ενώ το Joe Perry Project βρισκόταν στα σκαριά, ο Perry θα τηλεφωνήσει στον μπασίστα Tom Hamilton λέγοντας του : "Τελείωσε. Απλά δεν νομίζω ότι θα μπορέσω να περιοδεύσω αυτή τη φορά, θα παραμείνω στο δικό μου solo project". Ο θυμός και η απογοήτευση του Joe Perry ήταν προσωρινά και κράτησαν περίπου 5 χρόνια.


Στο ενδιάμεσο, ο Perry κυκλοφόρησε 3 studio albums με το solo project του. Οι δίσκοι αυτοί, χωρίς να διαφοροποιούνται ιδιαίτερα από το στυλ του group που τον ανέδειξε, αποπνέουν σίγουρα μια φρεσκάδα σε σχέση με late 70s προσπάθειες των Aerosmith, ο δε Perry προσφέρει μεταξύ άλλων κάποιες πολύ δυνατές στιγμές song-writing, ενώ τα bluesy hard rock riffs στα οποία μας έχει συνηθίσει, δεν έλειψαν ούτε από αυτές του τις απόπειρες. Το "Let the Music do the Talking" θα μπορούσε να θεωρηθεί και ως ένας ειρωνικός τίτλος για τον πρώτο δίσκο των JP Project, σπόντα για την κατάσταση που επικρατούσε στους Aerosmith, όπου οι τσακωμοί, η κατάχρηση ουσιών, οι δεκάδες managers και αρμόδιοι των labels, σχημάτιζαν ένα σύνολο που ουσιαστικά έκανε τους 'Smith μια καλοκουρδισμένη επιχείρηση παρά μια straight rock n roll μπάντα. To Let the Music do the Talking θα πουλήσει περί τα 250.000 αντίτυπα στις ΗΠΑ, ενώ θα αναδείξει και τον άσημο μέχρι τότε Ralph Morman στα φωνητικά, τα οποία θα μοιραστεί με τον Joe Perry, σε μια αξιοπρεπή προσπάθεια του τελευταίου να ακουστεί πίσω από το μικρόφωνο. Η προαναφερθείσα φρεσκάδα γίνεται φανερή καθόλη τη διάρκεια του album, το οποίο παραπέμπει ευθέως στις μεγάλες mid 70s στιγμές των Aerosmith, χωρίς φυσικά να καταφέρνει να αγγίξει την ποιότητα εκείνων των δίσκων. Πιο συγκεκριμένα :



Το ομώνυμο τραγούδι που ανοίγει το δίσκο δικαιολογεί την επιλογή του και ως opener, αλλά και ως title track. Τραχύ και γρήγορο, καταδεικνύει την όρεξη του Perry για τη δημιουργία ποιοτικής μουσικής μακριά από τις αυστηρές δεσμεύσεις (τουλάχιστον σε επιχειρηματικό επίπεδο) των Aerosmith. Με party διάθεση και αντίστοιχο ρεφρέν, θα τραβήξει την προσοχή του ακροατή, με το Conflict of Interest που ακολουθεί, να έχει κάτι από Draw the Line και Night in the Ruts, χωρίς να καταφέρνει όμως να εντυπωσιάσει. Κάτι που όμως δεν ισχύει με το Discount Dogs, το φοβερό riff του οποίου προμηνύει για μεγάλο hit, κάτι που αναδεικνύεται και στη συνέχεια του τραγουδιού, με ένα τραγούδι το οποίο η φωνή του Steven Tyler θα απογείωνε. Αντίστοιχη εντύπωση αφήνει και το Shooting Star, σε κλασικότατους hard rock ρυθμούς, των οποίων οι Aerosmith υπήρξαν πρωτεργάτες έτσι κι αλλιώς, ενώ το Break Song αποτελεί ένα κιθαριστικό ψιλο-όργιο, σε ένα τραγούδι το οποίο παραπέμπει ηχητικά σε φόρμες που χρησιμοποίησε ο Stevie Ray Vaughan αρκετά χρόνια αργότερα! Τα πράγματα σοβαρεύουν με το Rockin' Train, η funky διάθεση του οποίου είναι ιδιαίτερα κολλητική, με τον Joe Perry να ζωγραφίζει στην κιθάρα και την ερμηνεία του Ralph Morman να είναι ίσως η καλύτερη σε όλο το δίσκο. Το tempo θα πέσει με το The Mist is Rising, σε μια σύνθεση που έχει ίσως σκοπό να πάει προς Nobody's Fault μονοπάτια, ασχέτως αν δεν το καταφέρνει με μεγάλη επιτυχία. Το τραγούδι δεν είναι σε καμία περίπτωση άσχημο, ωστόσο πολύ δύσκολα θα το τοποθετήσει κανείς στα highlights του δίσκου. Αντίθετα με το Ready on the Firing Line που ακολουθεί, με επιστροφή σε funky hard rock χρώματα, με ένα soul άγγιγμα να συναντιέται στα φωνητικά του Morman κάνοντας το τραγούδι ιδιαίτερα θελκτικό. Το Life at a Glance που κλείνει το δίσκο, καταδεικνύει για μια ακόμα φορά τον ενθουσιασμό με τον οποίο ο Joe Perry αντιμετώπισε το προσωπικό του project. Σπιντάτο και ιδιαίτερα εύθυμο, θα μας χαρίσει ακόμα περισσότερες όμορφες κιθαριστικές στιγμές και riffs, από έναν κιθαρίστα που σε μεγάλο βαθμό καθόρισε το classic rock των 70s, όπως το αγαπήσαμε και μελετάμε σε μεγάλο βαθμό στο Vinylian. Το Let the Music do the Talking τελειώνει, κερδίζοντας το στοίχημα με το παραπάνω, ενώ κάλλιστα θα μπορούσε να είναι ένα ακόμα ιδιαίτερα πετυχημένο old school Aerosmith album, εάν τραγουδούσε ο Tyler σε αυτό.


Ο Joe Perry κυκλοφόρησε τρία studio albums με τους Joe Perry Project και ύστερα επέστρεψε στους Aerosmith, με τους οποίους βρίσκεται μέχρι σήμερα, αναδεικνύοντας τη μεγάλη rock κληρονομιά τους. Το album της επιστροφής Done with Mirrors του 1985, περιείχε μια εναλλακτική έκδοση του Let the Music do the Talking, με στίχους γραμμένους από τον Steven Tyler. Η χρυσή περίοδος των Aerosmith θα ερχόταν λίγα χρόνια αργότερα, με albums όπως τα Pump, Get a Grip και Permanent Vacation να τους βάζουν σε κάθε σπίτι, το MTV να τους προβάλλει με συχνότητα ημιώρου, και τις πωλήσεις να αυξάνονται κατακόρυφα. Η κορύφωση της καριέρας τους θα έρθει με την ταινία Armageddon και φυσικά το I don't wanna miss a thing, σε σημείο που πολύς κόσμος που θα έρθει σε επαφή μαζί τους, να αγνοεί πλήρως την 70s καριέρα του group, και τις εκεί καταβολές της. Όπως γίνεται κατανοητό, δίσκοι όπως τα Aerosmith, Get your Wings, Rocks, Toys in the Attic, Draw the Line και Night in the Ruts, έχουν μέσα τους εκείνο το classic rock που έλειπε από τις μετέπειται δεκαετίες, οπότε η μελλοντική ξεχωριστή αναφορά στην 70s παρακαταθήκη των Aerosmith, θεωρείται κάτι παραπάνω από δεδομένη.


Πηγή φώτο : Last.fm


20 Προβολές0 Σχόλια