Classic Albums Revisited : Max Webster - High Class in Borrowed Shoes



Ένα εξώφυλλο που δεν προμηνύει για τα καλύτερα. Από την άλλη, μέσω μιας εντελώς αντικειμενικής σκοπιάς, η πλειοψηφία των 70s εξωφύλλων δεν είχε την αισθητική ως το φόρτε της, με τις ενδυματικές παρασπονδίες να υπερκαλύπτονται από το μεγαλείο της μουσικής καθεαυτής. Οι Max Webster προσέθεσαν μπόλικα πετράδια στο στέμμα του αγαπημένου Καναδικού rock, μέσω από το intellectual hard rock τους, το οποίο ήταν progressive με την κυριολεκτική έννοια του όρου και όχι ως απόρροια κάποιας βιρτουόζικης τεχνικής λογοδιάρροιας. Στους rock κύκλους το όνομα των Max Webster συνοδεύονταν πάντα από αυτό των Rush, τόσο λόγω της στενής σχέσης των δύο groups που σημαδεύτηκε και από αρκετές κοινές περιοδείες, όσο κυρίως λόγω της ηχητικής συγγένειας. Οι Webster, παρότι η μουσική των οποίων απείχε παρασάγγας από την πολυπλοκότητα και το δαιδαλώδες των συνθέσεων της Αγίας Τριάδας, εντούτοις είχαν έναν ήχο που προσέγγιζε την Permanent Waves περίοδο των Rush υπό ένα pop πρίσμα, διαφοροποιώντας έτσι αισθητά τους εαυτούς τους από το hard rock βασίλειο της χώρας με groups όπως April Wine, Moxy, Bachman Turner Overdrive κλπ. Ο άλλος σημαντικός λόγος σύνδεσης των δύο groups, είναι φυσικά ο Pye Dubois, ο μεγάλος Καναδός λογοτέχνης, το unofficial πέμπτο μέλος των Max Webster, ο οποίος όμως φυσικά θα μείνει στην ιστορία ως ο στιχουργός του Tom Sawyer. Το τελευταίο θα παραμείνει μέχρι σήμερα το μεγαλύτερο hit των Rush, όσο ταιριάζει η λέξη hit στο συγκρότημα, με πάρα πολλές διακρίσεις, διασκευές και επαίνους από τη συντριπτική πλειοψηφία του μουσικού κοινού.


Ιθύνων νους των Max Webster, ο Kim Mitchell, ίδρυσε το συγκρότημα στην ηλικία των 21 ετών, ύστερα από την περιήγηση του στα Ελληνικά νησιά και συγκεκριμένα στη Ρόδο. Ύστερα από τη διάλυση του group ακολούθησε αξιοσημείωτη solo καριέρα, ωστόσο είναι τέτοιος ο μουσικός πλούτος των albums των Max Webster που είναι αδύνατο ένας θιασώτης του rock των 70s να μην κοντοσταθεί ώστε να μελετήσει. Το High Class on Borrowed Shoes είναι από τις καλύτερες δουλειές του group, δεύτερο τη τάξει album τους, αισθητά δε διαφορετικό από το ντεμπούτο "Hangover". Το Hangover (που κυκλοφόρησε από τη βραχύβεια εταιρεία του manager των Rush, Ray Daniells), ήταν ένα album που έδειχνε ένα συγκρότημα με περίσσειο ταλέντο, το οποίο ακόμα αναρωτιέται προς το ποια ηχητική κατεύθυνση, θυμίζοντας άλλοτε κάποιους classic rock γίγαντες και άλλοτε έναν Frank Zappa, στο αισθητικό κομμάτι τουλάχιστον. Στο Ηigh Class on Borrowed Shoes είναι ολοφάνερη η εξέλιξη του group, καθώς ο πλουραλισμός των τραγουδιών συνοδεύεται από ξεκάθαρη ηχητική πρόταση, με τους Max Webster να καταλήγουν στο power pop meets Rush ύφος, που τους έκανε αγαπητούς σε μεγάλη μερίδα του κόσμου.





Χαρακτηριστικό του δίσκου πάντως είναι η συνεχής εναλλαγή των τραγουδιών, καθώς από κάποιον rocker περνάμε είτε σε μπαλάντα είτε σε κάποια mid-tempo pop στιγμή με τα πλήκτρα σε πρώτο πλάνο. Εκεί ακριβώς είναι και το μυστικό της ποιότητας του δίσκου, καθώς όποιο είδος κι αν επιλέγουν ανά στιγμή οι Max Webster, παραδίδουν υλικό δουλεμένο, με τους όποιους πειραματισμούς ενσωματωμένους με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Ξεκάθαρη ηχητική προειδοποίηση με το ομώνυμο εισαγωγικό κομμάτι που συνεχίζει στο Gravity (#3), ύστερα από το mellow διάλειμμα του Diamonds Diamonds. Εξαιρετικό hard rock της περιόδου 75-80, που συνδυάζει την ποιότητα των 10cc και City Boy με την Καναδέζικη τεχνοτροπία. Ο Pye Dubois ντύνει με εξαιρετικούς στίχους τις προσπάθειες του Kim Mitchell, σε ένα δίσκο που αποπνέει ξεχωριστή φρεσκάδα. Κάποιες Steely Dan πινελιές νοστιμίζουν το ήδη εξαιρετικό φαγητό, με το America's Veins να θέτει πολύ ψηλά τον πήχυ για τη δεύτερη πλευρά του δίσκου. Η οποία θα ξεκινήσει με μια σαφή θύμηση στο Cygnus X-1 των Rush, παρόλο που κυκλοφόρησαν την ίδια περίοδο, αναφορά που φέρνει ένα αυθόρμητο χαμόγελο στα χείλη των Παροικούντων την Ιερουσαλήμ.


Το ταξίδι συνεχίζεται. Η μουσική των Max Webster έχει όλα εκείνα τα στοιχεία που καθιστούν ένα group ως ποιοτικό και ταυτόχρονα προοδευτικό. Το υλικό τους είναι ξεχωριστό, το συγκρότημα δείχνει να έχει μελετήσει με ποικίλους τρόπους τις επιρροές του και να τις έχει αφομοιώσει μέσα από τη μουσική προσωπικότητα του ιθύνοντα νου Mitchell. Ο ήχος είναι χαρακτηριστικός της περιόδου κυκλοφορίας του album, μιας περιόδου κατά την οποία το κλασικό hard rock έχει υιοθετήσει ένα κάποιο είδος "άμυνας" προς την punk επανάσταση της εποχής. Χωρίς να χάνει κάτι από τον πλουραλισμό του και την φρεσκάδα του, έχει ξεκάθαρα μια πιο ραδιοφωνική προσέγγιση, προσπαθώντας να μην αγνοεί τον παράγοντα εμπορικότητα, σε μια εποχή που η επιτυχία περνάει πρωτίστως από τους ραδιοφωνικούς δέκτες και την εκεί προσέγγιση των δισκογραφικών εταιρειών. Η εναλλαγή των rockers με την πιο pop προσέγγιση συνεχίζεται σε πολύ καλό υλικό όπως τα On the Road και Rain Child, ώστε να επέλθει η κορύφωση με το In Context of the Moon. Το καλύτερο ίσως τραγούδι του δίσκου, ένα έπος από το οποίο περνάει η αφρόκρεμα του 70s rock, σε μια τεχνικά άρτια σύνθεση που στρογγυλοκάθεται στο top 5 των Max Webster. Η βελόνα ασυναίσθητα ξαναπέφτει πάνω στην πρώτη πλευρά, με την επανακρόαση του δίσκου να είναι μονόδρομος.


Εν έτει 2022, οι Max Webster έχουν πάξει εδώ και πολλά χρόνια να είναι το επτασφράγιστο μυστικό κάποιων προχωρημένων της 70s κληρονομιάς. Η δισκογραφία τους έχει πάρα πολλά να δώσει, η ποικιλομορφία των συνθέσεων τους αποτελεί μια εξαιρετική πρόταση για αυτούς που αρέσκονται τόσο στον παλιομοδίτικο progressive ήχο, ώστο και στο classic hard rock, πρίν από τη διαμόρφωση των τάσεων στα 80s. Τα δύο πρώτα albums των Max Webster, με το High Class on Borrowed Shoes να στέκεται ένα σκαλί πιο πάνω, αποτελούν κόσμημα για κάθε ενημερωμένη δισκοθήκη.


Μπάμπης Καλογιάννης


Photo : fyimusicnews.ca

27 Προβολές0 Σχόλια