Classic Albums Revisited : Moxy – Ridin' High



Οι Moxy είναι από εκείνα τα επτασφράγιστα μυστικά των λατρεμένων 70s που έγιναν γνωστότεροι στο ευρύ κοινό πολύ αργότερα από την περίοδο της υψηλής δημιουργίας τους. Οι μπάντες από τον Καναδά έχουν κάτι το ανεξήγητο στον ήχο τους, κάτι που δε σε αφήνει να τις προσπεράσεις έτσι εύκολα, είτε πρόκειται για το prog των Rush και των Max Webster, είτε πρόκειται για το αρχέτυπο hard rock των Bachman-Turner Overdrive, των April Wine και των Moxy εν προκειμένω. Και εν έτει 1977 η επιτυχία ενός album όπως το Ridin’ High είναι κάτι παραπάνω από σημειολογική. Μιλάμε για τη χρονιά που κυκλοφορεί το Farewell to Kings και η Αγία Τριάδα προσπαθεί να διαχειριστεί την επιτυχία του 2112, μιλάμε για τη χρονιά που ο ξυραφιαστός proto-metal ήχος των Triumph έχει κάνει την εμφάνιση του με το Rock ‘n’ Roll Machine, όσο και με το ομώνυμο ντεμπούτο που προηγήθηκε. Μιλάμε για ένα διαμαντάκι ολκής, ίσως το καλύτερο album της μπάντας, παρά το γεγονός ότι έχουμε να κάνουμε και με τα εξαιρετικά Moxy και Moxy II.

Τι έχουμε εδώ λοιπόν; Ακριβώς ότι επιζητά ο οπαδός του ήχου και λίγο παραπάνω. Η αφρόκρεμα του hard rock της εποχής κάνει παρέλαση μέσα από τα 34 λεπτά του βινυλίου σε ένα πακέτο εννιά τραγουδιών (οκτώ κι ένα reprise) που δεν επιδέχεται αμφισβήτησης. Το γρέζι του Buzz Shearman παραπέμπει κατευθείαν στον μεγάλο Steve Marriott και τη χρυσή εποχή των Humble Pie (Eat it, Smokin’) και ντύνει με τον καλύτερο τρόπο τις μεστές και riff-άτες συνθέσεις του ιθύνοντος νου κιθαρίστα Earl Johnson. Από την αισθητική του ντεμπούτου του Ted Nugent, μέχρι και το αριστούργημα των Foghat, Fool for the City, το album κυλάει νεράκι με τα εξαιρετικά riffs και refrain να διαδέχονται το ένα το άλλο. Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για μια πιο σκληρή έκδοση των BTO του Four Wheel Drive, αλλά κάτι τέτοιο ίσως περιόριζε τον μοναδικό χαρακτήρα του album.


H πρώτη πλευρά του βινυλίου χαρακτηρίζεται από mid tempo συνθέσεις με κάποια από τα καλύτερα κιθαριστικά θέματα της εποχής, το καλπάζον “Sweet Reputation (Symphony for Margaret)” κερδίζει εύκολα μια θέση στο top 3 του δίσκου, ενώ το “I’ll set you on fire” έμελλε να είναι hit για το συγκρότημα. Στη συνέχεια, ο ομώνυμος γκαζιάρικος δυναμίτης Ridin’ High αποτελεί ίσως την αγαπημένη σύνθεση του γράφοντα, ενώ και το υπόλοιπο album κυμαίνεται σε ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα, χωρίς κανένα filler και με την κιθαριστική δουλειά του Johnson (και του έτερου κιθαρίστα Buddy Caine) να είναι εξαιρετική from start to finish. Ακόμα και το μπαλαντοειδές “Another time another place” δε μοιάζει καθόλου παράταιρο και χαλαρώνει το mood του δίσκου μέχρι την κορύφωση με το funk-ίζον “Are you ready” (σύνθεση των Caine και Shearman). Γενικότερα μιλάμε για ένα album με αρχή μέση και τέλος, χωρίς ούτε μια περιττή νότα, από ένα συγκρότημα που έδειχνε εξαιρετικά σίγουρο για τον εαυτό του και για την αποστολή του.

Αναφέραμε πριν την επιτυχία του album σε σχέση με την εποχή που κυκλοφόρησε και κάτι τέτοιο είναι αδιαμφισβήτητο, ειδικά αν συνυπολογίσει κανείς ότι προτάθηκε για το Juno’s award (τα αντίστοιχα Grammy του Καναδά), στην κατηγορία του πιο υποσχόμενου group της χρονιάς. Το Under the Lights album που ακολούθησε κινήθηκε σε πιο power pop ρυθμούς, χωρίς να χάνει κάτι σε ποιότητα, μιλάμε εξάλλου για την εποχή που το πρωτόλειο hard rock των early 70s έδινε τη θέση του σε punk και disco φόρμες που κυριαρχούσαν στα τέλη της δεκαετίας. Σε κάθε περίπτωση, η δισκογραφία των Moxy των τεσσάρων πρώτων δίσκων αξίζει προσοχής και μελέτης, για αυτούς ειδικά που αρέσκονται στον protometal ήχο. Απολαύστε υπεύθυνα.

Μπάμπης Καλογιάννης

30 Προβολές0 Σχόλια