Classic Albums Revisited : Quireboys - A Bit of What you Fancy

Άλλο ένα διαμαντάκι της hard rock/glam σκηνής των 80s, που άργησε πολύ να κυκλοφορήσει, καταφέρνοντας ωστόσο να γίνει fan favourite.

Η δεκαετία είχε φτάσει στο τέλος της αλλά ο κόσμος έδειχνε να μη χορταίνει την glam rock/hair metal φρενίτιδα. Ένα σωρό καινούρια groups εμφανίζονταν σαν τα μανιτάρια από διάφορες γωνιές των Ηνωμένων Πολιτειών (αλλά και από την Ευρώπη), προσπαθώντας να διεκδικήσουν το δικό τους μικρό ή μεγάλο κομμάτι από τη πίτα. Τη στιγμή που όλοι αυτοί οι νεόκοποι σφετεριστές των glam θρόνων κάναν την εμφάνιση τους, groups όπως οι αδιαφιλονίκητοι ηγέτες του είδους Motley Crue, Ratt, Poison, αλλά και οι Hanoi Rocks και Europe από την άλλη μεριά του Ατλαντικού, έχουν ζήσει τις πολύ μεγάλες στιγμές τους και διαχειρίζονται την επιτυχία τους. Τα πράγματα θα αλλάξουν δραματικά, με το μουσικό χάρτη να αλλάζει και να μετατοπίζεται προς Seattle, με τον grunge / alternative ήχο να κυριαρχεί καθόλα τα 90s. Τα συγκροτήματα που εμφανίστηκαν προς το τέλος της δεκαετίας πρόλαβαν, με την κυκλοφορία ενός ή δύο albums, να καταστήσουν το όνομα τους ως relevant στην όλη κουβέντα, αποκτώντας ένα μικρό αλλά σημαντικό fan base, πάντα σε σχέση με τους υπερεπιτυχημένους του είδους. Μια τέτοια περίπτωση θα εξετάσουμε στο εν λόγω άρθρο, προερχόμενη μάλιστα από την Αγγλία, μια χώρα με μέτρια ως μηδαμινή παράδοση στο συγκεκριμένο genre, αν εξαίρεσει κανείς φυσικά την επιτυχία των μοναδικών The Cult.


Όταν αποφασίζει να διαχειριστεί τις υποθέσεις σου η Sharon Osbourne, καταλήγοντας ταυτόχρονα να αποκαλείσαι ως οι "Black Crowes του Ηνωμένου Βασιλείου", τότε το υλικό σου είναι τουλάχιστον ενδιαφέρον. Κάτι τέτοιο συνέβαινε με τους Quireboys London Quireboys, ανάλογα την περίπτωση και την τοποθεσία), των οποίων το πρωτόλειο 80s glam rock είχε σαφείς blues αναφορές, ενώ η τεχνοτροπία και η αισθητική σαφώς και προσομοίαζαν με αυτές του διάσημου group των αδερφών Chris & Rich Robinson. To δε φοβερό debut album τους A Bit of What You Fancy, κυκλοφόρησε υπό την αιγίδα της ΕΜΙ, φτάνοντας μέχρι το no 2 των charts. Τα πράγματα φαίνονταν ιδιαίτερα ευοίωνα, ο Axl Rose τους ζήτησε ως support στην Use Your Illusion περιοδεία, ενώ οι συναυλίες του μάζευαν μέχρι 50.000 άτομα, πχ στην Ιαπωνία. Το group και το management έπεσαν πυρετωδώς στη δουλειά για τον επόμενο δίσκο, αλλά πολύ απλά grunge happened. Το A Bit of What you Fancy κατέληξε να απολαμβάνει cult status μεταξύ των φανατικών του είδους, ενώ οι Quireboys δεν κατάφεραν να αυγατίσουν την επιτυχία του, όπως θα δούμε στη συνέχεια. Παρόλα αυτά, η ποιότητα του είναι αδιαμφισβήτητη, τα δε fan favourites περισσεύουν, σε έναν δίσκο στα 12 τραγούδια του οποίου δεν υπάρχει filler ούτε για δείγμα.


Το 7'o Clock που ξεκινάει το δίσκο είναι η σαφής αναφορά στη blues αισθητική, από το hard rock των Quireboys, με τα παιχνιδίσματα της φωνής του Spike να αποδεικνύουν του λόγου το αληθές. Ο χαρισματικός frontman ωστόσο, τραγουδούσε σε στυλ Tom Keifer (Cinderella), κάτι που έδινε απόλυτα με τη μουσική του group, ειδικά στα πιο αργά κομμάτια. Τα Man on the Loose και Sex Party είναι κλασικό ultra διασκεδαστικό hard rock των late 80s, ενώ η πρώτη πλευρά του βινυλίου κλείνει ιδανικά με τα bluesy και αισθαντικά Sweet Mary Ann και I don't love you anymore, με το δεύτερο να θυμίζει τις μεγάλες μπαλαντοειδείς στιγμές των Bon Jovi και να συνοδεύεται από ένα πολύ όμορφο video clip. Το highlight όμως της Side A είναι ξεκάθαρα το Whipping Boy, ένα badass αργόσυρτο τραγούδι, manly όσο δεν πάει και με καθηλωτικό ρεφρέν. Το δε Hey You που συνεχίζει το δίσκο, είναι ίσως το πιο γνωστό τραγούδι του group, με την προαναφερθείσα επιρροή των Black Crowes ξεκάθαρη, κάτι που οδηγεί σε ένα ιδιαίτερα διασκεδαστικό rocking ύμνο, με ακόμα ένα εξαιρετικό ρεφρέν από τον Spike. Γενικότερα τα τραγούδια του A Bit of What You Fancy έχουν αρχή μέση και τέλος, ποικιλία σε ρυθμούς και διάθεση, συνθέτοντας ένα ιδιαίτερα αρμονικό και ενδιαφέρον σύνολο το οποίο δεν κουράζει ούτε λεπτό τον ακροατή. Το πανέμορφο Misled επισκέπτεται εποχές Heartbreak Station (μιλάμε φυσικά για τον εξαιρετικό τρίτο δίσκο των Cinderella) δηλαδή, με ολίγη από Bob Seger, η συμβολή του οποίου στη διαμόρφωση του 80s ήχο, ίσως δεν έχει αποδωθεί ακριβώς και όσο θα έπρεπε. To Long Time Comin' θα ψαρώσει πολλούς με την εισαγωγή του ώστε να εξελιχτεί σε άλλο ένα party rocker, ενώ η τελική τριάδα θα κλείσει με ιδανικό τρόπο το album, με ήχο που παραπέμπει σε μια πιο σύγχρονη εκδοχή των cult 70s ηρώων Humble Pie. Οι εξοικειωμένοι δε με τον ήχο των τελευταίων, θα διακρίνουν και τα απαραίτητα ψήγματα Steve Marriott στη φωνή του Spike. Ένας πολύ όμορφος, ανάλαφρος δίσκος που ακούγεται πολύ ευχάριστα, ένα ιδανικό ντεμπούτο που όμως δε στάθηκε αρκετό για την εκτόξευση των Quireboys στο Stardom...


...διότι πολύ απλά το 1993, που κυκλοφορεί το sophomore album της μπάντας Bitter Sweet & Twisted, είναι ήδη πολύ αργά. Οι συχνοί στη σύγκριση Black Crowes, έχουν ήδη κάνει τη μεταστροφή τους προς το μοντέρνο blues με το εκπληκτικό Southern Harmony & Musical Companion, ωστόσο οι Quireboys επιμένουν στο πολύ διασκεδαστικό μεν, κάπως ανεπίκαιρο δε party hard rock τους. Σε μια εποχή όπου έχουν ήδη κυκλοφορήσει τα Ten, Nevermind, Dirt, ακόμα και το επιβλητικό Black Album, σημαίνει αυτόματα πως ο μουσικός χάρτης έχει αλλάξει δραματικά, όντας αμείλικτος. Οι Quireboys διέλυσαν προσωρινά, ωστόσο δεν το έβαλαν κάτω και από την επανασύνδεση του 2001 κι έπειτα, κυκλοφορούν δίσκους σε τακτική βάση, κρατώντας το δεδομένο fan base τους ικανοποιημένο. Το A Bit of What You Fancy, αποτελεί τρανή απόδειξη ακόμη ενός συγκροτήματος το οποίο δε βρέθηκε την κατάλληλη στιγμή στο κατάλληλο μέρος, χάνοντας έτσι ένα μέρος της δημοτικότητας που θα έπρεπε ίσως να απολαμβάνει. Βασιλιάδες φυσικά αυτής της κατηγορίας είναι οι Love/Hate, αλλά αυτό είναι μια βαρβάτη ιστορία για μια άλλη στιγμή..


Μπάμπης Καλογιάννης

32 Προβολές0 Σχόλια