Classic Albums Revisited : Rare Earth – One World


Υπάρχει συχνά πυκνά η παρανόηση πως οι Rare Earth είναι το πρώτο συγκρότημα αποτελούμενο αποκλειστικά από λευκούς, που υπέγραψε στη θρυλική Motown Records. Το ακριβές είναι ότι ήταν με διαφορά το πιο επιτυχημένο της εν λόγω κατηγορίας, καθώς οι προηγούμενες υπογραφές της εταιρείας δεν έδωσαν τις απαιτούμενες πωλήσεις και hits. Κάτι που όχι απλά κατάφερε με το παραπάνω η μπάντα από το Detroit, αλλά άφησε πίσω της μια σειρά από κλασικά albums, με έναν ήχο ιδιαίτερο, προσωπικό, φουλ ανεβαστικό, ήχο που ουσιαστικά τους κατατάσσει στις πολύ μεγάλες μπάντες της δεκαετίας του 70, αναλογιζόμενοι και το γεγονός ότι τα 3 από τα 4 πρώτα albums τους έγιναν χρυσά. 

Η κινητήριος δύναμη των Rare Earth εκείνη την εποχή ήταν σίγουρα ο πληθωρικός drummer/τραγουδιστής Peter Rivera (πραγματικό όνομα Peter HoorelBeke). Ο ξανθομάλλης Rivera προσομοίαζε ιδιαιτέρως, τόσο στη φωνή όσο και στο στυλ παιξίματος, το συνάδελφο του από τους Grand Funk Railroad, το μεγάλο Don Brewer. Η αλήθεια είναι πως στο απαίδευτο αυτί, ο ήχος των δύο συγκροτημάτων μοιάζει να έχει αρκετά κοινά, ωστόσο κάποια στιγμή γίνονται διακριτές οι επιρροές των Rare Earth από τον κλασικό Motown ήχο, τον πλούτο της R&B που προερχόταν από το roster της εταιρείας τους, αλλά και από την αφρόκρεμα του ήχου της εποχής. Ο Peter Rivera ήταν ιδρυτικό μέλος των Sunliners, συγκροτήματος προπομπού των Rare Earth, που τα τσακάλια της Motown εντόπισαν στα καταγώγια του Detroit και ενέταξαν αμέσως στο δυναμικό της εταιρείας. Το λεγόμενο sublabel της Motown ονομάστηκε τελικά Rare Earth Records, μετά από πρόταση της ίδιας της μπάντας. Ο Rivera θα αποχωρούσε λίγο αργότερα από τους Rare Earth, λόγω διαφωνιών με το management και του γεγονότος ότι το υπόλοιπο συγκρότημα δε συντάχθηκε μαζί τους στις σχετικές διαφωνίες. Ωστόσο πρόλαβε και άφησε εξαιρετικά δείγματα γραφής, ένα εκ των οποίων παρουσιάζεται εδώ.

Πηγή : hit-channel.com

Το One World του 1971 ήταν το τέταρτο album των Rare Earth, οι οποίοι μέχρι τέτοια είχαν σημαντική επιτυχία και hits στις αποσκευές τους. Το songwriting θα χαρακτηριστεί από τη συμμετοχή αρκετών ανθρώπων εκτός συγκροτήματος, κάτι που μόνο θετικά καταλήγει όπως αποδεικνύεται. Το συγκρότημα είναι σε μεγάλα κέφια, το κράμα από classic rock, funk και R&B, διαμορφώνει ένα ηχητικό κολάζ το οποίο δύσκολα αφήνει κάποιον καθιστό, τα 8 τραγούδια είναι πραγματικοί θησαυροί. Από την εξαιρετική διασκευή στο What ‘d I say του Ray Charles που ανοίγει το δίσκο, τα riffs της κιθάρας μαζί με τους ρυθμούς του Rivera δεν αφήνουν περιθώρια αμφισβήτησης. Η δε πρώτη πλευρά του βινυλίου θα επικεντρωθεί στη funk συνιστώσα του ήχου των Rare Earth, ενώ τα classic rock στοιχεία θα υπερισχύσουν στη δεύτερη, χωρίς αυτό να σημαίνει απαραίτητα πως υπάρχει κάποια ποιοτική διαφορά μεταξύ των δύο. 

Και είναι ακριβώς αυτή η μίξη των ετερογενών μεταξύ τους στοιχείων που εν προκειμένω δίνει αυτό τον απίστευτα feelgood χαρακτήρα στο δίσκο. Το One World είναι χορευτικό, groovy, ανεβαστικό, δανειζόμενο τα καλύτερα στοιχεία από ήδη διαφορετικά μεν, που μεσουρανούσαν την ίδια περίοδο δε. Πέρα από τη διασκευή στο What ‘d I say που προαναφέρθηκε, ιδιαίτερη μνεία αξίζουν τα Someone to Love και Under God’s Light, δύο εξαιρετικά τραγούδια με βάση το hard rock riffing, όπως αυτό είχε αρχίσει να διαμορφώνεται στις αρχές της δεκαετίας. Η σωστή και ορθολογική χρήση άλλων οργάνων (φλάουτο, mellotron) ανοίγει σιγά σιγά το πεδίο για την πειραματική χρήση τους και από άλλα συγκροτήματα, κάτι σχετικά απαγορευμένο για τις καθαρόαιμες rock, και ουχί progressive, μπάντες μέχρι τότε. Το δε funky υλικό του Peter Rivera είναι απλά αξιομνημόνευτο, με τα If Ι Die και The Seed να περικλείουν την ουσία του στακάτου 70s rock, ακούγονται δε σε μια ιδιαίτερα “νόστιμη” R&B εκδοχή των Grand Funk Railroad όπως προειπώθηκε. Το μεγάλο δώρο στους Rare Earth όμως, θα δωθεί από δύο εξαιρετικούς συνεργάτες, με ελληνικές μάλιστα ρίζες, τους Dino Fekaris και Nick Zesses. Για το ποιον τους, αξίζει απλά να αναφερθεί πως στον Fekaris αποδίδεται η συγγραφή του υπερ-hit I will survive της Gloria Gaynor, στον δε Zesses αρκετά hits της Diana Ross και των Supremes. Και όσο κι αν αυτά τα ονόματα δημιουργούν σύγχυση ως προς το δώρο τους προς το συγκρότημα, το τελικό αποτέλεσμα μας αποζημιώνει μια και καλή.

Πέρα από το ότι ήταν ένα από τα μεγαλύτερα hits των Rare Earth, αλλά και του πρώτου μισού των 70s (χρυσό top 10 single), το “I just want to celebrate” είναι ένα από τα πιο uplifting rock τραγούδια που γράφτηκαν ποτέ, ένας τεράστιος ανεβαστικός ύμνος που ακροβατεί ανάμεσα στο classic rock, τη soul και τον δεδομένο funky χαρακτήρα της μπάντας. Σύμφωνα δε με τους μουσικοκριτικούς της εποχής, το One World χωρίς το εν λόγω τραγούδι θα βολόδερνε στην κατηγορία των ευπώλητων δίσκων, από αυτούς που οι εταιρείες απλά προσπαθούσαν να ξεφορτωθούν από το στοκ τους, χαρακτηρισμός που αδικεί το υπόλοιπο υλικό του δίσκου ωστόσο υπό ένα πιο αυστηρό πρίσμα δε δείχνει να απέχει και πολύ από την πραγματικότητα. Το μεγάλο αυτό hit έκτοτε διασκευάστηκε από κόσμο και κοσμάκη, ενώ επίσης εμφανίστηκε και σε πλήθος σειρών και ταινιών. Ανάμεσα τους οι ταινίες Three Kings (1999), Invincible (2006), και Tropic Thunder (2008), ενώ χαρακτηριστική ήταν και η χρήση του σε δύο σειρές του HBO, το Six Feet Under αλλά και την παταγώδη αποτυχία του πολλά υποσχόμενου αλλά κομμένου μετά από την πρώτη σεζόν Vinyl. Για τη δε σημασία του I just want to celebrate στη σύγχρονη μουσική σκηνή, μία επιφανειακή ακρόαση της δισκογραφίας των Red Hot Chili Peppers αρκεί και περισσεύει.

Οι Rare Earth ηχογραφούν και περιοδεύουν μέχρι και σήμερα. Ο Peter Rivera, στα 77 του ζωή να’χει, συνεχίζει και κάνει τα δικά του. Το One World στέκει οδηγός μιας πλούσιας και ιδιαίτερης δισκογραφίας, ενδεικτική μιας εποχής που εκτός από τη soul μουσική, έβρισκες ψυχή (soul) στην πλειοψηφία των δημιουργημάτων και των πονημάτων αυθεντικών καλλιτεχνών. Οι Rare Earth μπορεί να μην ήταν σε τελική ανάλυση υπερεπιτυχημένοι όπως πολλοί συνάδελφοι τους, ή να μην είχαν την ανάλογη συνέχεια, την αυθεντικότητα τους δεν μπορεί να την αμφισβητήσει κανείς όμως. Και είναι μεγάλα και ιστορικά albums όπως το One World που αποδεικνύουν του λόγου το αληθές. 

Μπάμπης Καλογιάννης

33 Προβολές0 Σχόλια