Classic Albums Revisited : Ted Nugent – Free for All



Διάφορα κλισέ έχουν κυκλοφορήσει κατά καιρούς όπως το “κρίσιμο δεύτερο album”, η “ανάλογη συνέχεια” και τα συναφή. Δέχομαι πως έχουν τη σημειολογία τους, ιδίως για νεότερους καλλιτέχνες, ωστόσο για τους εδώ και πολλά χρόνια καθιερωμένους και καταξιωμένους, έχουμε την απαραίτητη απόσταση ώστε να δούμε τα πράγματα και πιο σφαιρικά και συνολικά, αλλά και πιο μεμονωμένα, ανάλογα την περίπτωση. Μετά από 4 δεκαετίες λοιπόν, το Free for All του θείου Ted αποτελεί ένα εξαιρετικό hard/heavy δείγμα των mid 70s, με τον riff-άτο ήχο του που όλοι αγαπήσαμε, με την αναλογική παραγωγή που μας κάνει να νιώθουμε boomers χωρίς να είμαστε, με μια πλούσια συμμετοχή του Meat Loaf σκέτο λουκούμι. Φυσικά, ο υπότιτλος δεν παύει να ισχύει. Μπροστά στα μεγαθήρια “Ted Nugent” και “Cat Scratch Fever” ανάμεσα στα οποία βρέθηκε, χάνει στα σημεία. Δεν παύει ούτε στιγμή παρόλα αυτά να είναι ένας πολύ καλός δίσκος. 


Η παραγωγή προσλαμβάνει τον πρόσφατα μακαρίτη Meat Loaf για να τραγουδήσει στον δίσκο, ένα χρόνο μετά την τεράστια επιτυχία του Bat out of Hell. Χωρίς ο ίδιος να γνωρίζει κάτι παραπάνω από τους στίχους, “στήνει” τις φωνητικές γραμμές μόνος του και το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό. Κάτι τέτοιο φυσικά δε θα συνέβαινε χωρίς το ζουμί της υπόθεσης, τα φοβερά riffs του Ted Nugent και το εξαιρετικό songwriting του. Παρόλο που ο ήχος είναι ένα σκαλί πιο κάτω από το ομώνυμο ντεμπούτο, εντούτοις απολαμβάνουμε ένα κλασικό 70s hard/heavy δίσκο, χωρίς φρου φρου κι αρώματα όπως έλεγαν οι παλιοί. Δυναμικό μπάσιμο με Free for All και Dog Eat Dog, με την κιθάρα του Ted να έχει ήδη πάρει φωτιά. Πρώτη μεγάλη στιγμή με το Writing on the Wall, τραγούδι με το πνεύμα του Stranglehold ολούθε, χωρίς φυσικά να πιάνει τις κορυφές του τελευταίου, παρόλο που ο Meat Loaf έχει σχεδόν απογειώσει τη σύνθεση. Εκεί ακριβώς είναι που ο δίσκος κάνει μια κοιλιά και καταλήγει να υστερεί έναντι άλλων κλασικών δίσκων του καλλιτέχνη. Τραγούδια όπως το Turn it Up, το Street Rats και το Light my Way, αποτελούν μεν καλές συνθέσεις, από την άλλη έχουν μια εσάνς filler και σίγουρα θα στέκονταν πολύ δύσκολα ανάμεσα στο υλικό ενός Cat Scratch Fever, ακόμα κι ενός Scream Dream ή State of Shock ίσως.


Είναι όμως στο τέλος όπου το album όχι απλά ξαναπαίρνει τα πάνω του, αλλά μας προσφέρει δύο από τις πλέον παρεξηγημένες συνθέσεις του Nugent, στολισμένες με ένα σπάνιο Meat Loaf κρεσέντο. Το Hammerdown είναι μια ηχητική απόλαυση στα 6/8, με ένα φοβερό riff και αντίστοιχο καταιγιστικό ρυθμό. Το δε I love you so I told you a lie, σύνθεση του drummer Cliff Davies, επί χρόνια συνοδοιπόρου του Nugent, αποτελεί μεν προσωπική αδυναμία, ωστόσο εξελίσσεται σε ένα ιδιαίτερα συναισθηματικό hard rock κρεσέντο, με έναν Meat Loaf που δεν επιδέχεται αμφισβήτησης. Ίσως το καλύτερο τελείωμα σε δίσκο του Ted Nugent. 


Το Free for All, χωρίς να είναι το album που τον απογείωσε, έγινε το εφαλτήριο ώστε ο Nugent να πιάσει τις μετέπειτα κορυφές. Ιδίως με το επόμενο Cat Scratch Fever που τον έκανε star Παναμερικανικού βεληνεκούς. Μπορεί σε σχέση με άλλα albums του θείου Ted να μαζεύει λίγο παραπάνω σκόνη όπως θα λέγαμε χαρακτηριστικά, ωστόσο περιμένει κι αυτό να το ανακαλύψουν οι μύστες του 70s hard/heavy και όσοι επίσης έχουν επιφανειακή σχέση με τη δισκογραφία του Ted Nugent

Well it’s a free-for-all

And I heard it said

You can bet your life

The stakes are high and so am I

It’s in the air tonight..

Μπάμπης Καλογιάννης

20 Προβολές0 Σχόλια