Classic Albums Revisited : The Four Horsemen – Nobody Said it was Easy




Οι Four Horsemen είναι από τα πλέον αδικημένα, αλλά και από τα πλέον αυτοκαταστροφικά groups του rock. Με ιδιαίτερα αραιή δισκογραφική παρουσία και με τη δημοτικότητα τους να κρατάει ελάχιστα χρόνια, κατάφεραν και απέκτησαν ένα hardcore κοινό που πίνει νερό στο όνομα τους. Ταυτόχρονα δε, το συγκρότημα έχασε τον drummer του Kim Montgomery από υπερβολική δόση ηρωίνης, ενώ λίγο αργότερα το 1996, ένας ασυνείδητος οδηγός χτύπησε τη μοτοσυκλέτα του αλητάμπουρα τραγουδιστή Frank C. Starr, ο οποίος έμεινε για τρία χρόνια σε κώμα μέχρι και το θάνατο του, που νομοτελειακά οδήγησε στη διάλυση των Four Horsemen. Το πρωτογενές υλικό που μας άφησε η μπάντα ανήκει σε εκείνη την λατρεμένη κατηγορία δίσκων που κρατούσαν ψηλά τη σημαία του classic rock στα “πειραματικά” 90s, κατηγορία της οποίας ηγούνται καλώς ή κακώς οι Black Crowes. Το ντεμπούτο τους Nobody Said it was Easy του 1991 είναι ένας αυθεντικός όσο δεν πάει rock ‘n roll ύμνος, ένα διαρκές πάρτυ από το ένα έπος στο άλλο, με το απλό και ταυτόχρονα ευφυές songwriting του να διακατέχεται από τη στόφα του κλασικού.  



Η επιγραφή που φυσικά διαβάζεται με χρυσά γράμματα στο οπισθόφυλλο του δίσκου είναι η “Produced by Rick Rubin“. Ο άνθρωπος που βρίσκεται πίσω από την επιτυχία συγκροτημάτων όπως Beastie Boys και Public Enemy, ο παραγωγός του Reign in Blood, μία από τις 100 πιο επιδραστικές προσωπικότητες σύμφωνα με το περιοδικό Time του 2007, πήρε από το χέρι το υλικό των Four Horsemen και το μετέτρεψε σε έναν από τους πλέον χαρακτηριστικούς δίσκους του είδους του. Είναι δεδομένο πως αν το Nobody Said it was Easy είχε κυκλοφορήσει περί τα 4-5 χρόνια πιο πριν, καβαλώντας την όλη hair metal φρενίτιδα, το συγκρότημα θα είχε κάνει πολύ περισσότερο θόρυβο γύρω από το όνομα του. Αλλά ας είναι. Θα έχουμε για πάντα τον ομώνυμο ύμνο με τους ευφυείς στίχους και ένα μαγικό Stevie Ray Vaughan αρωματάκι. Θα έχουμε το αλληγορικό Rockin’ is my Business (το οποίο μάλλον επηρέασε πέραν τoυ δέοντος τους Motley Crue για το Punched in the Teeth by Love λίγα χρόνια αργότερα…) και το συναισθηματικό Tired Wings κατευθείαν από την πλούσια classic rock παράδοση των 70s. Το Wanted Man κινείται ύπουλα και σιωπηλά μέχρι να καταλάβεις ότι θα το σιγοτραγουδάς μέρα παρά μέρα, η συνέχεια δε του δίσκου τιμάει όλη την κληρονομιά προηγουμένων δεκαετίων, με τις blues επιρροές να διαπερνάνε το heavy rock πρίσμα της μπάντας και να μετατρέπονται σε ξέφρενους ύμνους.


Η κορύφωση έρχεται λίγο πολύ με το Lookin’ for Trouble όπου η μπάντα τερματίζει το γκάζι, ο Frank C. Starr καταθέτει τα διαπιστευτήρια του και το album οδεύει προς μια θριαμβευτική έξοδο που θα γίνει με το ιδιαίτερα Zeppellin-ικό “I need a thrill/Something Good”. Η πλειοψηφία του υλικού φέρει την υπογραφή του κιθαρίστα Haggis. Ο γεννημένος στην Ουαλία μουσικός, έκανε ένα σύντομο πέρασμα σε σημαντικά groups του είδους κάποια χρόνια πριν (Zodiac Mindwarp, The Cult) και αποκτώντας πλούσιες παραστάσεις, ειδικά στις περιοδείες με τη μπάντα του Ian Astbury, κέρδισε την απαιτούμενη εμπειρία ώστε να συνθέσει το υλικό τόσο για το πρώτο EP των Four Horsemen το 1989, όσο και για το ολοκληρωμένο full length που περιγράφουμε σ’αυτές τις σειρές. Η διαφορά με το υλικό των σίγουρα πιο δημοφιλών Black Crowes ήταν αφενός (λαμβάνοντας υπόψιν το ότι ήταν αρκετά παρόμοιοι ηχητικά) είναι αφενός ότι οι Crowes γνώρισαν τέραστια επιτυχία με δύο hit singles (She Talks to Angels και φυσικά τη διασκευή στο Hard to Handle του Otis Redding), αφετέρου δεν είχαν τις ατυχίες που αναφέρθηκαν στην εισαγωγική παράγραφο. Και που συνεχίζονται…



Ο Frank C. Starr δεν ήταν και το καλύτερο παιδί εκεί έξω. Αμέσως μετά την κυκλοφορία του Rockin’ is my business ως single, συνελήφθη για κατοχή ναρκωτικών ουσιών και πέρασε αρκετά χρόνια στη φυλακή. Η έλλειψη του μεγάλου hit, όπως τα αντίστοιχα των Black Crowes, δεν απέφερε τις αναμενόμενες πωλήσεις στο album και έτσι η Def American Records διέκοψε τη συνεργασία με τους Horsemen. Ο έτερος κιθαρίστας Dave Lizmi απέμεινε το μοναδικό original μέλος της μπάντας καθώς οι υπόλοιποι, προεξέχοντος του Haggis, κουράστηκαν με τη συμπεριφορά του Starr και τα παράτησαν. Το Gettin’ Pretty Good… at Barely Gettin’ By του 1996 ήταν άλλο ένα πολύ καλό album για το συγκρότημα, αλλά το τρένο είχε χαθεί. Ο Starr πέθανε κάποια χρόνια αργότερα λόγω του τροχαίου ατυχήματος κι έτσι μέχρι και σήμερα, οι Four Horsemen είναι εκείνο το group που κυκλοφόρησε το φοβερό δισκάκι του 1991. Είναι υπεραρκετό όλο αυτό. Σε τελική ανάλυση οι Black Crowes της ιστορίας χρειάζονταν πάντα τους Four Horsemen αυτής. Και το αντίστροφο.



Μπάμπης Καλογιάννης

34 Προβολές0 Σχόλια