Classic Albums Revisited : Three Dog Night - Naturally

Ο Chandler Bing δεν ήταν απλά ένας αγαπημένος F.R.I.E.N.D., ήταν κι ένας μεγάλος classic rock μύστης.

Γράφει ο Μπάμπης Καλογιάννης



Υπάρχει εκείνο το είδος των ανθρώπων και φιλόμουσων, το οποίο παίρνοντας αφορμή από ταινίες και σειρές, ερευνά και ανακαλύπτει πλήθος καινούριας μουσικής, η οποία έτυχε και για διάφορους λόγους έμενε στην αφάνεια μέχρι εκείνη την εποχή. Το πλέον πρόσφατο παράδειγμα που θα μπορούσε να παραθέσει κανείς, είναι η επιτυχία του Running Up That Hill της Kate Bush, πολλές δεκαετίες μετά από την κυκλοφορία του, λόγω της εμφάνισης της στη δημοφιλή σειρά Stranger Things. Αλλά κάλλιστα θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί, πως οι αγαπημένοι Dropkick Murphys δύσκολα θα είχαν τη σημερινή αναγνωρισιμότητα τους χωρίς την εμφάνιση του Shipping Up to Boston στο The Departed του Martin Scorcese, ενώ το Tiny Dancer του Elton John δε θα είχε τη σημερινή δημοφιλία χωρίς τη θρυλική σκηνή από το λεωφορείο στο Almost Famous (την καλύτερη rock ταινία όλων των εποχών by the way). Κάπου λοιπόν στο συγκεκριμένο πλαίσιο, εντάσσεται και η στιγμή που ο αγαπημένος μας Chandler Bing από τους F.R.I.E.N.D.S, αποφάσισε να τραγουδήσει karaoke. Οι αρχικοί στίχοι του τραγουδιού δεν "ψήνουν" για ιδιαίτερες classic rock καταστάσεις, ωστόσο η ενδελεχής έρευνα αποφέρει καρπούς που κοσμούν πλέον τις ενημερωμένες δισκοθήκες του είδους (όχι τόσο στην Αμερική, όπου οι συγκεκριμένοι είχαν φανατικό κοινό).



Οι Three Dog Night λοιπόν, ιδρύθηκαν το 1967 ενώ τώρα στα κοντά ετοιμάζονται να κυκλοφορήσουν καινούριο album! Μπορεί ποτέ να μην ήταν από τα ονόματα της Α' Εθνικής του 70s rock, ωστόσο το υλικό τους ήταν ξεκάθαρα ποιοτικό, κατείχαν την τεχνική του songwriting, ενώ δεν ήταν και λίγα τα hits που προσέφεραν κατά καιρούς. Σύμφωνα με το μύθο, το ιδιαίτερο όνομα του group προέρχεται από τους ιθαγενείς της Αυστραλίας, οι οποίοι τις πολύ κρύες νύχτες του χειμώνα είχαν την τάση να κοιμούνται αγκαλιά με έναν σκύλο για να ζεσταθούν, ενίοτε και με τρεις, σε αυτό που αποκαλούταν εν προκειμένω Three Dog Night. Κάποιοι χαρακτηρισμοί που έχουν δωθεί για τη μουσική είναι Pop Rock, Blue-Eyed Soul, Rock, Pop, Psychedelic Pop, Soft Rock και άλλα παρεμφερή, ωστόσο αν εξαιρέσει κανείς τους Black Sabbath, τους Budgie, τους Blue Oyster Cult και άλλα παρόμοια groups, οι προαναφερθέντες χαρακτηρισμοί κάλυπταν λίγο πολύ το 80% της σκηνής των early 70s. Σημασία είχε και έχει η ποιότητα των groups, το catchiness των τραγουδιών, η απόδοση τους πάνω στο σανίδι. Η δισκογραφία των Three Dog Night έχει ιδιαίτερο πλούτο, τα σημαντικά albums είναι αρκετά για ένα λεπτομερές worst to best στο μέλλον, ωστόσο εδώ θα ασχοληθούμε με το διαμαντάκι που λέγεται Naturally, ένα δίσκο που δε λέει να ξεκολλήσει από το πικάπ και εκτός των άλλων, όπως προείπαμε, έχει και την πιο Chandler Bing του classic rock ως είδος, τον ύμνο θετικής αύρας και ενέργειας που λέγεται "Joy to the World".

Ωστόσο είναι εκείνο το αγαπημένο και δυναμικό Grand Funk Railroad feeling που θα ξεσηκώσει τον ακροατή, με το εισαγωγικό I can hear you calling και τη χρήση του hammond να νοστιμίζει ως είθισται ανάλογου είδους υλικό. Πολύ δυναμικό μπάσιμο για το δίσκο λοιπόν με κάτι που παραπέμπει ευθέως στους προαναφερθέντες ήρωες από το Michigan, αλλά και στους Rare Earth, ενώ το One Man Band που ακολουθεί, περά από συνέχεια του hammond πανηγυριού, ξεσηκώνει αρκούντως με το funky ρυθμό του, αλλά και με τη δεδομένη soul επιρροή, που λίγο πολύ είχε η πλειοψηφία των rock συγκροτημάτων εκείνη την εποχή, περίοδο κυριαρχίας της Motown Records. Αντίστοιχη όμως ήταν φυσικά και η blues συνιστώσα της εποχής, καθώς όλοι εκείνοι οι ήρωες είχαν μια πλούσια παράδοση να τιμήσουν. Έτσι κι οι Three Dog Night, με τη διασκευή στο I'll be Creepin' των Free, βαδίζουν στα εν λόγω μονοπάτια. Το υλικό μπορεί να έχει δημιουργηθεί κυρίως από εξωτερικούς συνθέτες και συνεργάτες, να αποτελείται από αρκετές διασκευές, ωστόσο δεν αφαιρεί κάτι αυτό από τη δυναμική του συγκροτήματος που καταφέρνει και περνάει το προσωπικό του στίγμα μέσα από την απόδοση των τραγουδιών. Όπως στο Fire Eater, ένα ιδιαίτερο instrumental που δίνει πάσα για τη διασκευή στο Can't Get Enough of it, η οποία ακριβώς προσαρμόζεται στη σύγχρονη εποχή, μακριά από τη british invasion αισθητική του πρωτότυπου. Το Sunlight των Youngbloods θα μείνει σχετικά κοντά στην αυθεντική εκτέλεση, ενώ το Heavy Church αποτελεί εξαιρετικό πέρασμα για το τελευταίο μέρος του δίσκου, με τα πολλαπλά φωνητικά του και τον soul rock ρυθμό του. Το Liar ωστόσο που ακολουθεί, είναι ξεκάθαρα ένα από τα highlights του Naturally, πως θα μπορούσε δε να συμβεί κάτι διαφορετικό όταν στα credits βρίσκουμε το όνομα του Russ Ballard, ενός Desmond Child εποχής θα μπορούσε να πει κανείς, για να μιλήσουμε και με όρους επικαιρότητας, με portfolio τραγουδιών που πραγματικά προκαλεί θαυμασμό και ζάλη. Το δε I've got enough heartache, τραγούδι που θα διασκευάσουν και οι Spooky Tooth εκτός των άλλων θα κυλήσει όμορφα δίνοντας τη θέση του στο Grand Finale. Το Joy to the World θα αποτελέσει το τραγούδι με το οποίο ταυτίστηκαν οι Three Dog Night, έναν rock ύμνο εύθυμο και ιδανικό για τα ραδιόφωνα της εποχής, ένα τραγούδι καταδικασμένο να μείνει κλασικό, όπως και έγινε. Στα credits θα βρούμε το όνομα του Hoyt Axton, βασικού συνεργάτη του group και για τους υπόλοιπους δίσκους της πρώτης περιόδου, συνεργάτη και των Steppenwolf ενίοτε. Ιδανικό κλείσιμο για ένα κλασικό (τουλάχιστον από άποψη ηχοχρωμάτων) album της εποχής.


Θα μπορούσε κανείς να πει ότι το Naturally είναι από τα highlights της καριέρας των Three Dog Night, ωστόσο κάτι τέτοιο σηκώνει αρκετή κουβέντα καθώς υπάρχουν και άλλοι εξαιρετικοί δίσκοι, όπως τα Harmony και Suitable for Framing, που διεκδικούν το θρόνο του καλύτερου album τους. Αυτό που θα μπορούσε να κρατήσει κανείς, είναι οι Three Dog Night όχι μόνο είναι ακμαίοι και ενεργοί μέχρι σήμερα, παρά το θάνατο των αυθεντικών μελών Corey Wells και Jimmy Greenspoon, αλλά δίνουν και ασταμάτητα συναυλίες ανά τις ΗΠΑ. Χαρακτηριστικός είναι ο αριθμός των 160.000 περίπου ανθρώπων, καθώς τόσοι είναι αυτοί που βρίσκονται stand-by ώστε να αγοράσουν εισιτήριο για ένα live τους, σε γνωστή ιστοσελίδα σχετικού τύπου. Ένα group-μυστικό της προχωρημένης classic rock ενασχόλησης, με πλούσιο υλικό όπου ο καθένας μπορεί να βρει διαμαντάκια για το προσωπικού του playlist, τραγούδια σίγουρα μιας άλλης εποχής όπου στηνόσουν στο ραδιόφωνο για να "ρουφήξεις" την καινούρια μουσική που μπορούσε να σου προσφέρει το μέσο. Είναι κρίμα τη σήμερον ημέρα, με το συγκεκριμένο μουσικό πλούτο ελεύθερο και προσβάσιμο από όλους, να μη γνωρίσει την εκτίμηση και την αποδοχή που του άξιζε. Τότε αλλά και τώρα.


51 Προβολές0 Σχόλια