Classic Albums Revisited : Trapeze - You are the Music, We're just the Band

Το τελευταίο album του Glenn Hughes με το σπουδαίο Βρετανικό classic rock σχήμα.

Γράφει ο Μπάμπης Καλογιάννης

Πρόκειται για τη σπάνια περίπτωση που έχουμε να κάνουμε με ένα supergroup, αλλά από την "ανάποδη". Οι Βρετανοί Trapeze, αποτέλεσαν έναν πυλώνα του obscure classic rock των αρχών των 70s, ο δε χαρακτηρισμός supergroup χρησιμοποιείται καθώς κατά τo απώγειο της δόξας και δημιουργικότητας τους, το συγκρότημα ήταν ένα εξαίρετο power trio αποτελούμενο από μουσικούς οι οποίοι στη συνέχεια άφησαν με το παραπάνω τα διαπιστευτήρια τους στη rock πραγματικότητα. Ο κιθαρίστας Mel Galley θα αποτελούσε πολλά χρόνια αργότερα (στη μετά Bernie Marsden εποχή), μαζί με τον Micky Moody, το κιθαριστικό δίδυμο των Whitesnake στο κορυφαίο Slide it In, προπομπό της χρυσής περιόδου του 1987, ενώ επίσης θα συνυπέγραφε φαρδιά πλατιά τα εξαιρετικά έργα των Phenomena, ενός πολύ καλού πειραματικού hard rock σχήματος του οποίο ηγείτο ο αδερφός του Tom Galley. Ο drummer Dave Holland θα μεγαλουργούσε στη δεκαετία του 80 πίσω από το set των Judas Priest, συμμετέχοντας σε όλα τα albums του group από το British Steel μέχρι το Ram it Down, σε έναν όμως πολύ πιο συμβατικό ρόλο από ότι θα τον συναντήσουμε στους Trapeze. Λίγο πριν φύγει από τη ζωή βέβαια αντιμετώπισε συγκεκριμένες πολύ άσχημες ποινικές κατηγορίες, που αμαύρωσαν σε μεγάλο βαθμό τη φήμη και την ιστορία του. Τέλος και πάνω από όλους ο πολύς Glenn Hughes, που ύστερα από το υπό παρουσίαση album, έφυγε ώστε να συμμετέχει στο MK III των Deep Purple μαζί με David Coverdale σε ιστορικό υλικό όπως τα Burn και Stormbringer, ενώ ο κατάλογος των συμμετοχών του σε groups και δίσκους πραγματικά προκαλεί δέος. Ενδεικτικά αναφέρονται οι Deep Purple, Black Sabbath (στα 80s), Black Country Communion, Gary Moore, Dead Daisies και πολλοί άλλοι, χώρια η προσωπική του δισκογραφία. Πίσω στους Trapeze λοιπόν.


Ενώ ξεκίνησαν με άλλα δύο μέλη στο πρώτο ομώνυμο album τους, τους βραχύβιους για το group Terry Rowley και John Jones, όπως προαναφέρθηκε η power trio σύνθεση ήταν αυτή που δούλεψε καλύτερα για το brand των Trapeze και φυσικά για τη χημεία μεταξύ των μελών του συγκροτήματος. Το Medusa είναι το πιο γνωστό από τα albums με τον Glenn Hughes στη σύνθεση, ένας classic rock ογκόλιθος που κοσμεί κάθε σοβαρή σχετική δισκοθήκη, αλλά που όμως στην πορεία επισκίασε το μικρο του αδερφάκι "You are the Music, we're just the Band". Σε άντιθεση με τα προηγούμενα δύο albums όπου την παραγωγή ανέλαβε εξ ολοκλήρου ο John Lodge (σημαίνον φυσικά στέλεχος των Moody Blues), υπεύθυνοι για τον ήχο του album που κυκλοφόρησε το 1972 είναι μια σειρά από παραγωγούς και μηχανικούς ήχου, κάτι που εξηγεί εν μέρει την ηχητική διαφορά με το Medusa. Η μπάντα δείχνει πιο απελευθερωμένη, πειραματίζεται σε μεγάλο βαθμό με soul και funk ήχους, ενώ απουσιάζουν πλήρως τραγούδια καθηλωτικά όπως το μεγαλεπίβολο (και ίσως γνωστότερο τραγούδι τους) Jury, κάτι που φυσικά δεν αφαιρεί κάτι από την ποιότητα του δίσκους. Σε γενικές βαθμές και στο μέσο όρο, το You are the Music We're just the Band είναι ένα πάρα πολύ ευχάριστο άκουσμα, με up tempo διάθεση, σωστές εναλλαγές και αρκετά κρυμμένα διαμαντάκια που δεν έφτασαν στο σύνολο των classic rock ακροατών ανά τις δεκαετίες, όπως και θα έπρεπε. Πιο συγκεκριμένα:


Το κρίσιμο πρώτο κομμάτι κάθε δίσκου, αυτό που δίνει τη γενική κατεύθυνση και η ποιότητα του οποίου επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό τη διάθεση του ακροατή να συνεχίσει και στο υπόλοιπο υλικό του album. Το Keepin' Time καταφέρνει και κερδίζει το στοίχημα με το παραπάνω, ένας straight rocker με πολύ καλό solo, funky διάθεση σε σημεία και πολύ καλές εναλλαγές στα φωνητικά από τον Hughes. Οι rockers του δίσκου θα διαφοροποιηθούν ελάχιστα, κάτι που δεν ενοχλεί καθόλου αν κρίνει κανείς από το εισαγωγικό κομμάτι, με τις όποιες αλλαγές να έχουν να κάνουν απλά με περισσότερο funkiness. Coast to Coast και η soul επιρροή φανερή, συνδυάζεται άψογα με τα lead θέματα του Mel Galley, κάτι που συμβαίνει και στο επόμενο What is a woman's role, ενώ και τα δύο αποτελούν συνθέσεις του Glenn Hughes καταδεικνύοντας το εύρος των επιρροών και παραστάσεων του σπουδαίου αυτού μουσικού. Επιστροφή στους rockers με το Way Back to the Bone, και ακόμα ένα funky riff να οδηγεί τη σύνθεση, σε υλικό ανάλογο με αυτό που τελειοποίησαν groups όπως οι Funkadelic κάποια χρόνια αργότερα, σε ένα είδος όπως το funk rock του οποίου ο πλούτος μπορεί να συγκινήσει και τον πιο έμπειρο classic rocker, που ταυτόχρονα μπορεί να είναι εντελώς αδαής ως προς το συγκεκριμένο είδος. Feelin' so much better now και η δεύτερη πλευρά του βινυλίου ξεκινάει δυναμικά με ένα τραγούδι που θυμίζει τις μεγάλες στιγμές των Grand Funk Railroad, με έναν Hughes να επιδίδεται σε φοβερές κορώνες, ανάλογες με αυτές που μας συνήθισε σε albums όπως το Burn των Deep Purple. Το Will our love End περνάει μάλλον αδιάφορα, σε μια ημι-επιτυχημένη soul σύνθεση/απόδοση, ωστόσο αποδεικνύεται πως αυτό τελικά δεν ενοχλεί κανέναν καθώς οι Trapeze κρατάνε το καλύτερο για το τέλος. Είναι τέτοια η δυναμική του Loser και των riffs του Mel Galley, σε έναν ύμνο που οδηγεί αυτόματα σε λίκνισμα του κορμιού, και σε μια περίεργη επιθυμία να τραγουδήσει κανείς I'm a loser μαζί με τον Hughes. Το δε ομώνυμο You are the music, we're just the band, κλείνει παραπάνω από ιδανικά έναν εξαιρετικό δίσκο, σε μια σύνοψη της μουσικής που ακούσαμε έως τώρα στο album, με το funkiness να οδηγεί την up-tempo σύνθεση η οποία θα κορυφωθεί στο refrain αλλά και στο ξέφρενο κιθαριστικό solo. Δίσκος με ποικιλία, πάρα πολύ καλό υλικό και ευκαιρίες στον καθέναν να αποκτήσει το αγαπημένο του τραγούδι από αυτόν. Ακόμα κι αν χρειαστεί να τραγουδάει I'm a loser μια στο τόσο (guilty..).


Δυστυχώς το You are the music we're just the band έμελλε να είναι το τελευταίο μεγάλο album των Trapeze. Το συγκρότημα συνέχισε για αρκετά χρόνια, με τον Mel Galley ως spokesman και κύρια περσόνα του, και με σημαντική δισκογραφία παρουσία στα 70s και early 80s, ωστόσο σίγουρα είναι κάποιες αρκετά μεμονωμένες στιγμές στα albums αυτά που θα σταθούν στο ίδιο ύψος με την early δισκογραφία του group. Τα Medusa και You are the music... είναι δύο από τα πάρα πολύ καλά obscure classic rock albums, απαραίτητα για σχετικές δισκοθήκες και σε κάθε περίπτωση, αποτελούν άλλη μία ένδειξη/απόδειξη/παρακαταθήκη του τεράστιου ταλέντου ενός από τους πλέον εργατικούς και με πλούσιο έργο μουσικούς, του Glenn Hughes. Όπως λένε και οι ίδιοι, από τη στιγμή που οι fans τους είναι η μουσική και οι ίδιοι τους απλά η μπάντα, ας εντρυφήσουν στη δισκογραφία των Trapeze και αυτοί που έτυχε να τους αμελήσουν ως τώρα. Δεν πρόκειται να χάσουν, ίσα ίσα θα ανταμοιφθούν πλουσιοπάροχα στο ταξίδι του obscure rock που μόνο αυτό μπορεί να προσφέρει συγκινήσεις σαν αυτές του υπό παρούσιαση album. Και όπως λένε κι οι ίδιοι, they were just the band.



77 Προβολές0 Σχόλια