Classic Albums Revisited : Wet Willie – Wet Willie


Τα είπαμε πολύ γενικά στο αφιέρωμα για την “Α’Εθνική” του Southern Rock (Οδηγός μύησης στο Southern Rock σε 21+1 βήματα (vinyliangr.wixsite.com)), ήρθε η ώρα λοιπόν να δούμε αναλυτικότερα αυτό το εξαιρετικά γουστόζικο μυστικό που ονομάζεται Wet Willie. Και πιο συγκεκριμένα το αγαπημένο ντεμπούτο τους του 1971, ένα album που αν και δεν μπόρεσε να σταθεί στο ίδιο σκαλί του βάθρου με το θρυλικό ομώνυμο δίσκο των Lynyrd Skynyrd που κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά, εντούτοις προσέφερε και προσφέρει δυνατές συγκινήσεις στους fans του είδους μέχρι σήμερα. Υπεύθυνη φυσικά και για αυτό το συγκρότημα η κραταιά Capricorn Records, μάνα ολόκληρου του είδους, με τον πλούσιο κατάλογο της να έχει επανακυκλοφορήσει σε καλαίσθητα CD’s, εδώ και χρόνια δίνοντας τη δυνατότητα σε μια νέα γενιά οπαδών να έρθει σε επαφή με ονόματα όπως οι τεράστιοι Allman Brothers Band, οι Wet Willie, οι Captain Beyond και πολύ άλλοι.


Η μουσική των Wet Willie είναι ξεκάθαρα πρωτόλειο Southern Rock του πρώτου μισού των 70s, χωρίς ιδιαίτερα ξεσπάσματα όπως αυτά που μας συνήθισαν μπάντες του δεύτερου κύματος (Blackfoot, Molly Hatchet). Ελάχιστα πιο σκληροί από Allmans αλλά μάλλον πιο light από τους Skynyrd, οι Willie εμπλουτίζουν το ροκ υλικό τους με εξαιρετικές soul πινελιές και επιρροές, με “άκυρα” funk ξεσπάσματα που δίνουν κάτι πολύ παραπάνω στο album, ενώ τα backing vocals δίνουν και παίρνουν καθόλη τη διάρκεια του δίσκου, προσφέροντας πολλά στο τελικό αποτέλεσμα. Η boogie χαρούμενη ατμόσφαιρα εναλάσσεται με δυνατές συναισθηματικές στιγμές (Faded Love), ενώ συχνά πυκνά ξεπετάγονται κάποια πραγματικά εξαιρετικά riffs, όπως π.χ. στο δυναμικό Dirty Leg. Το album ακούγεται νεράκι, δεν κάνει κοιλιά πουθενά και αποτελεί ιδανική παρέα για ένα πιθανό ταξίδι με αυτοκίνητο. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι Willie μοιράζονται την ίδια αισθητική με μπάντες όπως οι Stillwater (οι κανονικοί, όχι του Almost Famous) και κυρίως οι πολύ καλοί Ozark Mountain Daredevils αλλά και πάλι αυτή η περιγραφή θα ήταν περιοριστική για την ποιότητα των τραγουδιών.


Αυτό δε που σίγουρα θα μπορούσε κανείς να προσάψει στα αρνητικά του δίσκου, είναι η απουσία ενός πραγματικά πολύ μεγάλου τραγουδιού, το οποίο θα αποτελούσε το σήμα κατατεθέν του δίσκου και θα του έδινε την επιθυμητή δημοτικότητα που δυστυχώς δεν απέκτησε ποτέ. Κάτι αντίστοιχο δηλαδή με το Whipping Post του ντεμπούτου των Allman Brothers Band και φυσικά το Free Bird. Το Rock n Roll Band προσπαθεί φιλότιμα να αποκτήσει αυτό το ρόλο, αλλά τελικά αποτελεί απλά άλλον έναν πολύ καλό rocker, με ένα από εκείνα τα αλανιάρικα riffs τα οποία μας έκαναν αιώνιους εραστές του southern rock αλλά και των 70s γενικότερα. Η δεύτερη πλευρά του βινυλίου θα κλείσει με άλλη μια σειρά πολύ καλών τραγουδιών, από τα οποία θα ξεχωρίσει ο boogie οδοστρωτήρας Shame Shame Shame και κυρίως το Beggars Song, ένα ιδιαίτερα συναισθηματικό τραγούδι που παραπέμπει ίσως στις μεγάλες στιγμές των Grand Funk Railroad, κάτι που δίνει ξεχωριστή βαρύτητα από μόνο του.


Η επιτυχία και το τραγούδι με τη μεγάλη δημοτικότητα για τους Wet Willie, ήρθε με το “Keep on Smilin’” από τον ομώνυμο τρίτο δίσκο του συγκροτήματος, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Σε κάθε περίπτωση, μιλάμε για ένα group με πολύ δυνατή δισκογραφία, με αρκετά κρυμμένα διαμαντάκια για τους μύστες των 70s, πολλώ δε μάλλον για τους φανατικούς συλλέκτες του Southern Rock. Το “Wet Willie” παραμένει μέχρι σήμερα ένα πολύ όμορφο ντεμπούτο, από ένα συγκρότημα το οποίο αν και δεν κατάφερε ποτέ να πλασαριστεί στις πρώτες θέσεις και προτιμήσεις του είδους, εντούτοις το υπηρέτησε με περίσσεια αξιοπρέπεια προσφέροντας μονάχα αυθεντικό υλικό που συγκέρασε επιρροές από τις πλέον δημοφιλείς μουσικές της εποχής. Και αν είστε από αυτούς που εκτός των ροκ περιπλανήσεων σας αρέσουν και οι αντίστοιχες soul και funky, δεν πρέπει με τίποτα να προσπεράσετε αυτό το group και αυτόν τον δίσκο. Enjoy!



Μπάμπης Καλογιάννης

13 Προβολές0 Σχόλια