Dare : Road to Eden

Η επιστροφή του αγαπημένου Darren Wharton με το 10ο studio album του πνευματικού του παιδιού.

Γράφει ο Μπάμπης Καλογιάννης

Είναι από τα παράδοξα που συμβαίνουν καμιά φορά στο χώρο. Στη σκιά μεγάλων ονομάτων που είχαν στις τάξεις τους οι Thin Lizzy, κι όμως κατάφερε και έχτισε την αν όχι καλύτερη, σίγουρα την πλέον μακροχρόνια καριέρα. Με τον Brian Downey να μοιράζει το χρόνο του ανάμεσα στη διδασκαλία τυμπάνων και τους Brian Downey's Alive and Dangerous, τον Scott Gorham να έχει τους βραχύβιους 21 Guns αλλά και το καταπληκτικό σερί των albums με τους Black Star Riders, τον Snowy White να επιδίδεται σε session συνεργασίες όπου φυσικά τον χαρακτήριζε ο άκρατος επαγγελματισμός που επέδειξε και στους Lizzy, έμελλε να δούμε τι θα έκανε ο Darren Wharton ύστερα από τη διάλυση τους. Η καριέρα του Gary Moore φυσικά εξαιρείται καθώς ο Βορειοιρλανδός ξεκίνησε αρκετά νωρίς και είχε ανεβεί πολλές κατηγορίες, πολύ πριν ο Phil Lynott φύγει από τη ζωή. Ο Darren Wharton λοιπόν, περί ου ο λόγος, το 20χρονο πιτσιρίκι που η φωτογραφία του με τη σημαία στο Renegade έμεινε στα αζήτητα, κατάφερε με το προσωπικό του σχήμα τους Dare, να γίνει ένας θρύλος του AOR, με τις δουλειές του συγκροτήματος του να ονοματίζονται δίπλα σε πολύ μεγάλα albums του είδους, albums συγκροτημάτων όπως οι Journey και οι Foreigner. Παρόλο που υπήρξε μέλος ενός θρυλικού hard rock group με συγκεκριμένους ήχους και αισθητική, παρόλο που έπαιξε σε ένα κλειστό παιχνίδι με τους πραγματικούς μεγάλους του είδους να έχουν ήδη ξεχωρίσει, ο Darren Wharton κατάφερε και έχτισε μια πολύ σημαντική καριέρα για τους Dare, με προσωπικό ήχο και στίγμα, και κάποια πραγματικά αξιομνημόνευτους για το genre δίσκους.


Με μια καριέρα που πλέον μετράει τρεις δεκαετίες, οι Dare έχουν πλασαριστεί στην Α' Εθνική του AOR/Melodic Rock, με ιδιαίτερη άνεση, και πάντα μέσα από την ηγετική και ταυτόχρονα ευγενική φυσιογνωμία του Darren Wharton. Συνοδοιπόρος του όλα αυτά τα χρόνια ο πολύς Vinny Burns, το βιογραφικό και οι συνεργασίες του οποίου προκαλούν ίλλιγο. Από τους hard rock ήρωες και την προσωπική καριέρα της φωνής των Magnum, Bob Catley, μέχρι τους FM και τους Ultravox του Midge Ure, επί χρόνια συνεργάτη του Phil Lynott. Πάνω από όλα δε η συνεργασία του με το supergroup των Asia, την περίοδο 1992-93. Η δισκογραφία των Dare απλώνεται από το 1988 μέχρι σήμερα, με σταθερή ανά τα χρόνια παρουσία αλλά όχι με τη συχνότητα που θα περίμενε κανείς, κάτι που δεν επηρεάζει στο ελάχιστο την ποιότητα της δουλειάς τους και του υλικού τους. Η κορυφή ανήκει στα 3 πρώτα studio albums του συγκροτήματος, τα οποία σε στήριξη της προηγούμενης αναφοράς, απλώνονται σε χρονικό διάστημα 10 ολόκληρων ετών. Το Out of the Silence του 1988 είναι ένα αγνό AOR album των 80s, με ύμνους όπως τα Into the Fire και Heartbreaker και τα πλήκτρα του Wharton σε πρώτο πλάνο, ενώ τα Blood from Stone (1991) και Calm Before The Storm (1998) είναι σίγουρα πιο guitar oriented, σε ηχητικά τοπία που ακούγονται σίγουρα πιο 90s, αλλά έχουν και τον celtic αέρα που κουβαλούσε ανέκαθεν μαζί του ο καλλιτέχνης από τη θητεία του δίπλα στο Phil Lynott. Με τα πολλά φτάνουμε αισίως (μετά από αρκετή καθυστέρηση λόγω Covid) στο 10ο studio album των Dare, με τον χαρακτηριστικό τίτλο "Road to Eden", περιμένοντας να δούμε κατά πόσο η παρέα του Darren Wharton θα μας εκπλήξει θετικά. Διότι τις δυσάρεστες εκπλήξεις, ένας μουσικός της φήμης του και των εμπειριών του, μπορεί να τις αποφύγει εύκολα.


Η αρχή του album θα δείξει ακριβώς αυτό. Το Born in the Storm φέρνει στο μυαλό το κορυφαίο ντεμπούτο των Dare, σίγουρα με πιο σύγχρονο ήχο και τα πλήκτρα του Wharton σε πιο διακριτικό ρόλο. Εξαιρετικό opener που δίνει τη θέση του στο Cradle to the Grave, ένα ταξιδιάρικο κομμάτι που θα φέρει ίσως και λίγο Pink Floyd στο μυαλό του ακροατή, μεσαίας περιόδου φυσικά, ενώ ιδιαίτερη ομοιότητα έχουν τα φωνητικά του Darren Wharton με αυτά του Steve Hogarth των Marillion, κάτι που φυσικά μόνο στα θετικά προσμετράται. Το Fire Never Fades είναι η πρώτη πραγματικά μεγάλη στιγμή του δίσκου, ένα τραγούδι που μυρίζει Dare από χιλιόμετρα, τραγούδι που θα μπορούσε άνετα να είναι στα πρώτα θρυλικά albums του group αλλά και να ξεχωρίζει κιόλας. Το συγκρότημα δε δείχνει ιδιαίτερη διάθεση για πειραματισμούς, έχει μια δοκιμασμένη και επιτυχημένη φόρμουλα και πάνω σε αυτή αναπτύσσει τις νέες ιδέες του, δίνοντας στην οπαδική του βάση ακριβώς το είδος του υλικού που περίμενε, πατώντας στις καθιερωμένες rock φόρμες και συνδυάζοντας τες με την παραδοσιακη Ιρλανδική ατμόσφαιρα. Το ομώνυμο τραγούδι που ακολουθεί πχ, πατώντας στο AOR έχει ξανά αυτή την κέλτικη ατμόσφαιρα/μελωδία που φέρνει στο μυαλό τους μεγάλους Ιρλανδούς τροβαδούρους του ροκ, αλλά και της folk παράδοσης της χώρας που είναι αδύνατο να αναφερθεί και να καλυφθεί στην παρούσα παρουσίαση. Το αξιοπρεπέστατο Lovers and Friends θα δώσει τη θέση του σε μία από τις κορυφαίες στιγμές του δίσκου, με το Only the Good Die Young να είναι ένα άσμα που με τη φωνή ενός Steve Perry πχ, θα μπορούσε να είχε γίνει πολύ μεγάλο hit 30 με 35 χρόνια πριν. Το Grace μάλλον δεν προσφέρει το κάτι παραπάνω στο Road to Eden, χωρίς φυσικά να θεωρείται αυτό που ονομάζουμε filler, αλλά το I always will έρχεται με περίσσεια άνεση να βάλει τα πράματα στη θέση τους, όντας ένα τραγούδι του Wharton από το πάνω ράφι. Το τέλος του δίσκου αποζημιώνει με το παραπάνω, με το The Devil Rides Tonight να επισκέπτεται εποχές Abandon και χρυσών πρώτων στιγμών των Dare, το Thy Kingdom Come να αποτελεί ιδανικό κλείσιμο, για ένα album από ένα group το οποίο μπορεί να συνθέσει υλικό με συναίσθημα, με ευκολία η οποία είναι αξιοθαύμαστη πραγματικά. Η αίσθηση που σου αφήνει το album με το τέλος του, είναι πως η διαδικασία συγγραφής του ήταν το πιο εύκολο πράγμα για τον Darren Wharton και την παρέα του, κάτι που προδίδει μια ιδιαίτερη χημεία μεταξύ των μελών των Dare, χώρια το πολύ πλούσιο βιογραφικό του καθενός. Το συγκρότημα τα κατάφερε ξανά. Ωστόσο...

Οι Dare κυκλοφόρησαν εν έτει 2022 ένα album το οποίο δύσκολα θα τους βοηθήσει να αποκτήσουν (πολλούς) νέους οπαδούς, αλλά θα κρατήσει με ιδιαίτερη ευκολία το εδώ και χρόνια "στανταρισμένο" fan base τους. Ο Darren Wharton, στο 61ο έτος της ηλικίας δε δείχνει σημάδια κόπωσης, ούτε κάποιας ιδιαίτερης όρεξης φυσικά για αλλαγή κατεύθυνσης, μακριά από τη δοκιμασμένη συνταγή χρόνων, κάτι τέτοιο δε θα είχε και κανένα νόημα πραγματικά. Η επιστροφή του Vinny Burns ύστερα από το διάλειμμα κάποιων χρόνων έχει ευεργετήσει ιδιαιτέρως τους Dare, η δε κοινή λογική λέει πως εκτός δυσάρεστου απροόπτου, έχουμε τουλάχιστον 4 με 5 ακόμα πολύ αξιόλογα albums να περιμένουμε από αυτούς. Όσοι δεν έχετε έρθει σε επαφή με τη μουσική τους, η καλύτερη εκκίνηση είναι τα δύο πρώτα albums Out of the Silence και Blood from Stone, ωστόσο το mini διαμαντάκι που λέγεται Road to Eden είναι δεδομένο πως θα ανοίξει την όρεξη στους περισσότερους ώστε να εξερευνήσουν τη δισκογραφία των Dare, όπου θα συναντήσουν αγνό ποιοτικότατο Melodic Rock, από αυτό που δε θα ακουστεί ποτέ ούτε παράταιρο ούτε ξεπερασμένο, αλλά αντίθετα θα ακούγεται και κυρίως θα είναι με τα χρόνια, ένας από τους βασικότερους rock πυλώνες των τελευταίων 50 ετών.




29 Προβολές0 Σχόλια