Def Leppard : Diamond Star Halos

Το νέο, ενδέκατο άλμπουμ των βρετανών Hard Rock γιγάντων που ως τώρα έχει χαιρετηθεί από τα μέσα ως η μεγάλη επιστροφή τους.


Γράφει ο Μάνος Μαρκόπουλος


Χαίρομαι που γράφω αυτή την κριτική τώρα, 2 εβδομάδες περίπου μετά την κυκλοφορία του Diamond Star Halos και όχι νωρίτερα. Σε αυτό το –μικρό έστω- διάστημα, είχα την ευκαιρία να το ακούσω περισσότερες φορές και να διαμορφώσω μια πιο καθαρή άποψη για το νέο, 11ο δίσκο των βρετανών γιγάντων του mainstream hard rock. Και να διαπιστώσω ότι οι πιο πρόσφατες ακροάσεις μου αφήνουν τελικά μια αρκετά διαφορετική αίσθηση από όταν άκουσα για πρώτη φορά το άλμπουμ, μόλις κυκλοφόρησε.


Οι Def Leppard είναι μια μπάντα που από την αρχή της καριέρας της, έπαιρνε το χρόνο της όταν επρόκειτο να κυκλοφορήσει την εκάστοτε νέα δουλειά της. Με εξαίρεση τα 3 πρώτα άλμπουμ τους που βγήκαν στο πυρετώδες πρώτο μισό των 80s, όλες οι επόμενες κυκλοφορίες τους έχουν ένα μέσο όρο πενταετούς απόστασης μεταξύ τους. Οι ίδιοι είναι βέβαια γνωστοί για το στουντιακό περφεξιονισμό τους και την προσήλωση στη λεπτομέρεια που εξηγεί εν πολλοίς το μοτίβο αυτό. Εξάλλου, πάντα υπήρξαν θιασώτες μιας πολιτικής που πρότασσε πρώτα τη σωστή και ποιοτική δουλεία, όσο χρόνο και αυτή να απαιτούσε και ύστερα τη συνέπεια στο ραντεβού με το κοινό τους.


Έτσι και τώρα, το Diamond Star Halos έρχεται 7 χρόνια μετά το πάρα πολύ καλό ομώνυμο άλμπουμ τους του 2015, ένα πολυδιάστατο άλμπουμ που με εκπλήσσει μέχρι σήμερα στο πόσο καλά έχει μεγαλώσει μέσα μου και στη διαχρονικότητα που έχει πλέον αποκτήσει στις επιλογές μου, καθώς θα ανατρέξω να το ακούσω αρκετά συχνά. Πλέον οι κυκλοφορίες όλης της "παλιάς φρουράς" σπανίζουν ολοένα και περισσότερο και μια επταετία ισοδυναμεί θα λέγαμε με μια σκυλίσια χρονιά. Δεν χτυπάει δηλαδή τόσο άσχημα μια πολυετής χρονική αναμονή, ιδιαίτερα αν μιλάμε για υπερπροβεβλημένους και δη γερόλυκους, όπως οι Leps. To Diamond Star Halos έρχεται λοιπόν με φόρα και αξιώσεις να αποτελέσει έναν άξιο διάδοχο του self-titled Def Leppard άλμπουμ. Το κατά πόσο είναι, θα το δούμε εντός ολίγου.


Ο δίσκος γράφτηκε εντός καραντίνας και όπως έχει επικοινωνηθεί από το συγκρότημα, η όλη φάση ήταν κάτι του τύπου “μιας που ακυρώσαμε τη μεγάλη stadium περιοδεία και δεν είχαμε τι να κάνουμε, πήραμε την αυθόρμητη απόφαση να γράψουμε το νέο μας δίσκο”. Δεν ξέρω κατά πόσο μια τόσο καλοκουρδισμένη corporate μηχανή όπως οι Def Leppard μπορούν να επικαλούνται το αυθόρμητο στοιχείο στη λήψη των αποφάσεων τους, πάντως όντως ο δίσκος γράφτηκε και ηχογραφήθηκε εντός πανδημίας, με το κάθε μέλος να γράφει και να ηχογραφεί από απόσταση. Κάτι που είναι, καταρχάς, μια μεγάλη καινοτομία στο συνήθη τρόπο δουλειάς τoυς που ήταν να κλείνονται όλοι σε ένα στούντιο για πολύ χρόνο μαζί με έναν καθοδηγητή από πάνω τους. Τώρα στην παραγωγή βρίσκουμε το ίδιο το γκρουπ με την αρωγή του μηχανικού ήχου Ronan McHugh. Επιπλέον, στο Diamond Star Halos δεν έχουμε συνθετική συνεισφορά από τον Vivian Campbell καθώς δήλωσε απροετοίμαστος, αλλά ο ίδιος φρόντισε να καλύψει αυτό το κενό με τα απίστευτα performances του. Και αυτά όμως, θα τα πούμε σε λίγο.


Η προώθηση του Diamond Star Halos είναι έντονη και ο δίσκος έχει καταφέρει να μπει στα τσαρτ πολλών χωρών, δημιουργώντας ένα σχετικό θόρυβο.


Η έως τώρα ανταπόκριση που έχει λάβει το Diamond Star Halos είναι θερμή. Η καμπάνια που έχει γίνει είναι αρκετά "επιθετική", με συνεχές κοπάνημα στα social media, ενώ ακούμε ότι το άλμπουμ έχει καταφέρει να μπει στα τσαρτ αρκετών χωρών, έχοντας αποκτήσει ένα τρομερό momentum. Όλα τα μέσα έχουν ασχοληθεί εκτενώς από day one της κυκλοφορίας του, τα περισσότερα με θετικότατη στάση. Μέχρι και για "το καλύτερο άλμπουμ μετά το Hysteria” διαβάσαμε, κάτι που αν είσαι δεμένος με αυτό το συγκρότημα, αν μη τι άλλο, σε φορτώνει με ενθουσιασμό και ανυπομονησία. Βέβαια, το πρώτο σίνγκλ Kick που είχε βγει από τις αρχές του 2022, ήταν μάλλον ένα ανέμπνευστο αναμάσημα με κάργα προβλέψιμο sing-along ρεφραίν και προσωπικά δεν με είχε πείσει ότι κάτι καλό θα έρθει. Ωστόσο, το πολύ καλό Take What You Want ανέτρεψε προς στιγμή την κατάσταση και είχε αναθαρρήσει τις προσδοκίες μου.


Πάμε στο μικροσκόπιο για να δούμε τα επιμέρους στοιχεία του Diamond Star Halos; Ξεκινάμε με το artwork. Εκπληκτικό. Εδώ όντως μιλάμε για το καλύτερο artwork από την εποχή του Hysteria. Η συσκευασία; Θελκτική. Σου “ζητάει” να την αποκτήσεις. Εξαιρετική εικαστική δουλειά που σαν τρυκ, σε προϊδεάζει θετικά για την αντιμετώπιση του μουσικού περιεχομένου του δίσκου.

Το artwork και η συσκευασία του Diamond Star Halos είναι εξαιρετικά.

Η πρώτη χαρτογράφηση λέει 15 τραγούδια με συνολική διάρκεια 62 λεπτά. Τα κομμάτια είναι όλα ολιγόλεπτα με μέσο όρο τα 4 λεπτά. Κάτι που δείχνει ότι η κεντρική ιδέα είναι να υπάρξει μια προσιτότητα στην ακρόαση.


Ο δίσκος ξεκινάει με το οικείο Take What You Want που μας είχε ήδη κερδίσει από πριν με το dreamy, χαρμόλυπο intro και το χτίσιμο του σε ένα στιβαρό rocker με a la pyromania γέφυρα και ρεφραίν και δυνατό exchange soloing από τους δύο παιχταράδες μας Collen & Campbell στις εξάχορδες. Δυνατό σαν σίνγκλ, δυνατό και σαν opener.


Στη θέση 2 και 3 αντικρύζουμε τα επίσης γνώριμα Kick και Fire it Up. Εδώ έχουμε το πρώτο κατέβασμα στον λεβιέ, όχι για να μαρσάρουμε, αλλά για να φρενάρουμε. Το Κick δεν είναι κακό κομμάτι, πολλοί το χαιρέτησαν ως την “επιστροφή στις γκλαμ ροκ ρίζες τους”. Όμως ακόμα και τη γκλαμ ροκ προσάρτηση να δεχθούμε, ουσιαστικά δεν πρόκειται για κάποιο κομμάτι που προσθέτει αξία. Ακολουθεί το Fire it Up, η πρώτη “φόλα” του δίσκου. Ναι, οκ, το έθεσα απότομα. Η χιλιοδοκιμασμένη αυτή συνταγή έχει καταντήσει σαν κακόγουστη φάρσα. Τι θα γίνει κύριοι Leps; Δηλαδή σε κάθε δίσκο πρέπει να βάζουμε υποχρεωτικά μέσα ένα Pour Some Sugar On Me; Όχι άλλο κάρβουνο!


Πάμε τώρα στο This Guitar όπου έχουμε την πρώτη συμμετοχή της καλλιτεχνάρας Alison Krauss. Η Κrauss η οποία έχει 100% bluegrass/folk background, όλα αυτά τα χρόνια έχει κάνει σοβαρή διείσδυση στο ροκ κόσμο, μέσα από τις επιτυχημένες της συνεργασίες της με rockers, με κορυφαία βέβαια αυτή με τον Robert Plant. Έτσι, πάρα πολλοί πλέον επιδιώκουν να κεφαλαιοποιήσουν αυτή της την αναγνωρισιμότητα με μια συνεργασία, επιπλέον για να βρουν ένα παράθυρο προσέγγισης στην αγορά της Nashville. Και οι Def Leppard είναι ανέκαθεν μια μπάντα που το big focus της βρίσκεται στην άλλη άκρη του Ατλαντικού. Παρολαυτά, στο Τhis Guitar δεν θα ελεγα ότι αξιοποιούνται στο έπακρο τα ταλέντα της Krauss και μάλλον καταλήγουμε σε ένα νερόβραστο και αδιάφορο adult mainstream ballad.


Φτάνουμε στο κομμάτι με τον απαράδεκτα γελοίο τίτλο SOS Emergency. Ta ροκ τραγούδια που έχουν ρεφραίν - σλόγκαν μάλλον ανήκουν σε μια παλαιότερη εποχή και δεν έχουν θέση στους -υποτίθεται- ώριμους Def Leppard του 2022. Όσο κεφάτο και καλοπαιγμένο κομμάτι και αν είναι (καλή παικτική δουλειά, όμορφα σόλο!), ακούγεται επιτηδευμένο και δεν προσφέρει κάτι το ουσιαστικό.


Είμαστε ήδη στο 6ο κομμάτι και το μομέντουμ του δίσκου πάει να χαθεί. Χρειαζόμαστε ένα ανακάτεμα τράπουλας επειγόντως! Το Liquid Dust με το λικνιστικό mid-tempo του και τα ανατολίτικα πασπαλίσματα θυμίζει λίγο από την ξεχασμένη αλλά ενδιαφέρουσα εποχή του Slang. Μου αρέσει μεν, δεν με απογειώνει δε. Το U Rok Mi που ακολουθεί μου προξενεί απορία. Μάλλον ήπια το έθεσα. Με καραφλιάζει! Μα καλά, είναι δυνατόν να ακούω ντεζα-βι το Slang (το κομμάτι, όχι ο δίσκος) εν έτει 2022; Dance ρυθμοί με αργόσυρτα σόλο και ρεφραίν – τσιχλόφουσκα από 65άρηδες; What were you thinking? Ήμαρτον…


Άφιξις στο Goodbye For Good This Time. Πρόκειται για μια πολύ όμορφη μπαλάντα με μεγαλεπήβολη ενορχήστρωση. Για πρώτη φορά εδώ και αρκετή ώρα θα ακούσω έναν πειστικό Eliott να λέει I'm walking into the storm / Just as the night brings the dawn / I am reborn. Αυτός ναι, είναι ο ώριμος και μεστωμένος Elliott που θέλω, όχι αυτός που γεροντομπεμπέκιζε πριν με το U rock me, come on and rock me. Δεν περίμενα να πω ότι το standout κομμάτι του δίσκου θα είναι μια μπαλάντα όσο και αν προσπάθησα να το αποφύγω. Βέβαια αν δούμε τη μετά – millennium δισκογραφία των Def Leppard θα διαπιστώσουμε ότι κάποια από τα καλύτερά τους κομμάτια είναι αμιγείς μπαλάντες, όπως πχ το υπέροχο Long Way To Go στο X του 2002 και το συγκινητικό Love, από το Songs From the Sparkle Lounge (που οξύμωρα, είναι ο χειρότερος δίσκος των Def Leppard).


Το Αll we Need είναι ένα “οκ” μελωδικό κομμάτι. Nτύνεται από τις signature αρμονίες των δυο κιθαριστών, που μεταφέρουν με σικάτο τρόπο λίγη από τη μαγεία του Hysteria. Από τα καλά κομμάτια του δίσκου. Το ίδιο και το Open Υour Eyes με ένα ωραίο bass riff από τον -συνήθως στο background- Rick Savage, που οδηγεί το mid-tempo του κομματιού και ένα ρεφραίν που χωρίς αμφιβολία είναι στα ομορφότερα του Diamond Star Halos. Και αυτό εντάσσεται στα highlights του track list και προσθέτει ένα θετικό credit στην αξιολόγηση του άλμπουμ.


Δεν ήταν να πούμε καλή κουβέντα όμως γιατί παίρνουμε πάλι την κατηφόρα με το Gimme a Kiss. Τα γνώστα κι εδώ. Gimme a kiss that rocks / Plunder my skin / Be the tick for my tock / Show me a thrill that shocks. Κάνει και ‘’μουτς’’ στο τέλος! Έλα παναγία μου... Neeeext.


Όταν έχεις ήδη μια πάρα πολύ δυνατή μπαλάντα στο δίσκο, σχεδόν νομοτελειακά η 2η θα υποσκιάζεται. Αυτό συμβαίνει και με το Angels που δεν είναι ένα κακό τραγούδι, τουναντίον, αλλά όταν έχεις το Goodbye For Good This Time αυτομάτως θα υποβαθμιστεί ο ρόλος του μέσα στο tracklisting.


Στο Lifeless έχουμε πάλι Alison Krauss. Δεύτερη αστοχία σε ελεύθερο, αμαρκάριστο σουτ. Κρίμα τέτοιο guest να πάει χαράμι με 0/2. Ωραίο σόλο και εδώ, ωστόσο.


Οδεύουμε προς το τέλος με το Unbreakable. Κομμάτι που ξεγελάει καθώς ξεκινάει δυνατά, πέφτει απότομα με τη χαζή προσθήκη του drum programming, αλλά ανακτά δυνάμεις στην πορεία. Και πάλι, απίστευτο σόλο! Το καλό με αυτό το δίσκο είναι ότι παρόλο που οι μέτριες και αδιάφορες στιγμές είναι πολλές, το τρομερά ποιοτικό κιθαριστικό έργο των Campbell και Collen, μετριάζει κάπως την κατάσταση.


From Here to Eternity για το τέλος, με σαφείς επιρροές από το She’s Too Heavy των σκαθαριών, με τα χαρακτηριστικά descending chords και τις πολυφωνικές αρμονίες. Η ωδή αυτή στους Beatles γίνεται με πολύ κομψό τρόπο ενώ οι Campbell - Collen μας χαρίζουν τα απόλυτα κιθαριστικά highlights του δίσκου. Ανακούφιση που κλείνουμε ένα δίσκο με έντονα σκαμπανεβάσματα, με εντυπωσιακό τρόπο!


Κάνοντας τον απολογισμό του Diamond Star Halos, καταλήγουμε ότι έχουμε να κάνουμε με ένα άλμπουμ που είναι παρουσιάσιμο μεν, σε καμία όμως περίπτωση δεν ανταποκρίνεται σε κάποιες από τις υπερβολές που έχουν ειπωθεί και συνεχίζουν να λέγονται για αυτό. Οι δυνατές του στιγμές είναι εκεί και δημιουργούν ένα ποιοτικό standard, ωστόσο οι μέτριες έως και κακές, δεν είναι αμελητέες μιλώντας ποσοτικά. Αντιθέτως, αρκούν για να κλονίσουν τη συνοχή του και να εγκαταστήσουν εστίες βαρεμάρας, αδιαφορίας, ακόμα και ενόχλησης μέσα στην ακρόαση του. Το αφήγημα περί επιστροφής στις γκλαμ ροκ ρίζες του συγκροτήματος, δεν το κατανοώ και πολύ, καθώς οι Leps δεν είχαν ποτέ τα τόσο έντονα γκλαμ ροκ στοιχεία, ούτε καν σαν υβρίδιο (αναφέρομαι στον ήχο τους και όχι στις επιρροές του καθενός σαν μονάδα και ούτε στο δίσκο διασκευών Yeah!).


Το Diamond Star Halos δεν αποφεύγει τις παθογένειες που συναντάμε σε πρόσφατους δίσκους μεγάλων γκρουπ που προσπαθούν να ανακτήσουν λίγη από τη λάμψη του παρελθόντος τους, με επιτηδευμένο ύφος και αναμασήματα. Έχει όμως αρκετές καλές στιγμές, ικανές για να ισορροπήσουν την κατάσταση.

Κάθε πόνημα των Def Leppard είναι προϊόν καλού υπολογισμού από μια ομάδα ανθρώπων μέσα και έξω από την μπάντα και το Diamond Star Halos δεν θα αποτελέσει εξαίρεση. Έχουμε ένα καλό δομημένα άλμπουμ, με εξαιρετικό ήχο και προσεγμένη παραγωγή, σε κάθε σημείο του είναι διάχυτο ότι έχει πέσει δουλειά από πίσω. Όμως και αυτή τη φορά, δεν στερείται παθογενειών και ατοπημάτων που συναντώνται συχνά σε κυκλοφορίες μεγάλων γκρουπ στην προσπάθειά τους να ανακτήσουν λίγη από τη λάμψη του παρελθόντος τους: επιτηδευμένο ύφος και εύκολα αναμασήματα στο καλούπι των classic επιτυχιών τους. Kάτι που δεν καταλαβαίνω σε τι εξυπηρετεί, αφού το κοινό που απευθύνονται είναι άτομα βρισκόμενα στη βαθιά ενηλικίωση και νομίζω ότι θα ήθελαν να ακούσουν πιο ουσιώδη πράγματα από ένα pour some sugar on me ριφ ή ένα give me a kiss that rocks (μουτς) στίχο. Από την άλλη, στα 62 λεπτά του δίσκου, βρίσκουμε καλές στιγμές που μπορούμε να πιαστούμε και να ισορροπήσουμε τη συνολική εντύπωσή μας για το Diamond Star Halos.


Diamond Star Halos, Def Leppard 2022. Κρατάμε τα καλά κομμάτια, τα εξαιρετικά performances και προσπερνάμε ό,τι δεν μας άρεσε. Ο χρόνος θα δείξει το αποτύπωμα του DSH στους οπαδούς των Leppard. Η αγορά του έτσι κι αλλιώς από μέρους μου θα γίνει, τέτοια εξωφυλλάρα δεν γίνεται να μην κοσμεί τη δισκοθήκη μου!




141 Προβολές0 Σχόλια