Dokken : Dysfunctional (1995)

Η επιστροφή των Dokken μετά την προσωρινή διάλυση των late 80s, τα ανάμικτα συναισθήματα του reunion album.

Γράφει ο Μπάμπης Καλογιάννης


Ήταν πάντοτε ένα από τα μεγάλα what if της ιστορίας. Κάποιες φήμες μάλιστα θα ισχυριστούν πως την ώρα που ήταν έτοιμοι να κυκλοφορήσουν το δικό τους "Black Album", όλα χάθηκαν σε μια στιγμή. Οι μεγάλοι Dokken, ένα από τα κορυφαία hard rock σχήματα της Αμερικής, που έπρεπε να έρθει το 2004 για να τους δούμε πρώτη φορά στην Ελλάδα, άφησαν ανεξίτηλο το στίγμα τους στα μουσικά 80s, ώστε να εξαφανιστούν ξαφνικά, μετά την κυκλοφορία του Back for the Attack το 1987, κάνοντας όλο τον κόσμο να αναρωτιέται, πολύ πιθανόν και τους ίδιους τους τους εαυτούς. Η τετράδα Breaking the Chains, Tooth and Nail, Under Lock and Key και το προαναφερθέν BFTA, αποτελεί μέχρι σήμερα ένα κουαρτέτο δίσκων που πολύ δύσκολα θα ξεπεραστεί από κάποιο group που θα δοκιμάσει να προσεγγίσει τα συγκεκριμένα ηχητικά μονοπάτια. Πολύ περισσότερο, από τους ίδιους. Κάπου ανάμεσα σε ένα πιο σκληροτράχηλο AOR και στο metal των mid-80s, όπως το προσέγγισαν οι Judas Priest αλλά χωρίς τα πολλά γκάζια, η αρμάδα των Dokken, Lynch, Pilson και Brown προσέφερε τέσσερα albums που οφείλουν να κοσμούν κάθε ενημερωμένη δισκοθήκη. Και μετά τι;


Μετά ήρθε το πλήρωμα του χρόνου που έρχεται κάθε φορά, αυτό που λέει πως δύο μεγάλες φίρμες σε ένα group κάποια στιγμή νομοτελειακά θα έρθουν σε κόντρα. Παρότι οξύμωρο, ο Don Dokken δεν μπορούσε πλέον να χρησιμοποιήσει το όνομα... Dokken, ούτε το γνωστό λογότυπο, καθώς η διαμάχη με τον George Lynch έφτασε στο απευκταίο σημείο. Ο τελευταίος συνέχισε να ηχογραφεί με τους αρκετά καλούς Lynch Mob, ενώ ο Dokken, υπό το όνομα Don Dokken πλέον, μαζεύει μια all star ομάδα (John Norum, Peter Baltes και Mikkey Dee) και κυκλοφορεί το Up from the Ashes. Έναν εξαιρετικό δίσκο που αν είχε κυκλοφορήσει με άλλο λογότυπο στο εξώφυλλο, η ιστορία ίσως ήταν εντελώς διαφορετική. Οι λεπτομέρειες της διαμάχης των μελών και της προσωρινής διάλυσης των Dokken, ξεφεύγουν από τους σκοπούς της εν λόγω παρουσίασης. Κατά την παντοδυναμία του grunge, το όνομα Dokken έμεινε λίγο πολύ (ως λογικό) στην αφάνεια, μέχρι το 1993 όπου τα μέλη άρχισαν ξανά να συνομιλούν. Το album του 1995 επρόκειτο να ήταν προσωπική δουλειά του Don, αλλά με τους Mick Brown και Jeff Pilson παρόντες, αλλά και τον George Lynch να κάνει join την τελευταία στιγμή, η χρήση του παλιού λογότυπου φάνταζε επιβεβλημένη. Ο τίτλος Dysfunctional μόνο μειδίαμα μπορεί να προκαλέσει, για ένα group που έζησε γρήγορα, έφυγε από τα φώτα της δημοσιότητας γρήγορα, παλεύοντας τώρα να ξαναβρεθεί κάτω από τον προβολέα.

Inside Looking Out για εισαγωγή του Dysfunctional και ο νέος ήχος των Dokken είναι γεγονός. Η κιθάρα του George Lynch ξεχωρίζει από χιλιόμετρα (σε ένα θέμα που παραπέμπει ευθέως στο θρυλικό Mr. Scary), η ατμόσφαιρα είναι σίγουρα 90s ενώ ο Don Dokken τραγουδάει σε χαμηλότερες συχνότητες, από αυτές που μας συνήθισε στη δεύτερη φάση της καριέρας του. Το ενθαρρυντικό πρώτο δείγμα δίνει τη θέση του στο Hole in the Head, η ανατολιτική εισαγωγή του οποίου δίνει τη θέση σε ένα κλασικό hard rock Dokken τραγούδι, με τις κιθάρες χαμηλοκουρδισμένες, ενδεικτικές των νέων τάσεων στα μουσικά πράγματα. Συμπαθητικό αλλά μέχρι εκεί. Οι Dokken δείχνουν να έχουν προσαρμοστεί στη νέα εποχή, δεν προσπαθούν να αναπαράξουν τον κλασικό 80s ήχο, ωστόσο σε πολλά σημεία ο δίσκος θα θυμήσει με ποιο συγκρότημα έχουμε να κάνουμε. The Maze για τη συνέχεια, σε μια mid tempo σύνθεση, κουτί θα έλεγε κανείς για το MTV εκείνης της περιόδου, ενώ το Too High to Fly που ακολουθεί μια ιδιαίτερη σύνθεση, που υπογράφουν από κοινού οι δύο μορφές των Lynch και Dokken. Μοντέρνο hard rock, πολύ μακριά από grunge και alternative περιπτώσεις, φυσικά όμως μακριά και από τον ήχο που τους έκανε διάσημους. Το συγκρότημα δείχνει από τη μία ότι προσπαθεί να ενταχτεί σε ένα νέο μουσικό περιβάλλον, από την άλλη όμως προβάλλεται ως έχον αρκετά ένσημα στην πλάτη, συνδυασμός που κάνει στο τέλος τον ήχο του Dysfunctional, ιδιαίτερα θελκτικό. To Nothing Left to Say ακούγεται ιδιαίτερα ευχάριστα, στην ακουστική-μπαλαντοειδή προσέγγιση του, ενώ το Shadows of Life αποτελεί ίσως την πιο heavy σύνθεση του album, με το μπάσο του Jeff Pilson να οδηγεί ένα hard rock ογκόλιθο που αποζημιώνει με το παραπάνω τον ακροατή. Στο ίδιο μοτίβο και το Long Way Home, μια ξεκάθαρα metal σύνθεση αλλά με εναλλακτική προσέγγιση και μοντέρνο ήχο. Οι ερμηνείες του Don Dokken, μεστές και ώριμες, δείχνουν έναν τραγουδιστή με επίγνωση των δυνατοτήτων του, τις οποίες (αν και μειωμένες σε σχέση με το παρελθόν) εκμεταλλεύεται στο έπακρο. Sweet Chains σε μια σύνθεση που μάλλον θα περάσει χωρίς να ακουμπήσει ιδιαίτερα, ενώ το Lesser of Two Evils αποτελεί ένα κλασικό δείγμα hard rock εκείνης της εποχής, από τα πολλά τελικά που μας επιφύλαξε το Dysfunctional, με το συγκεκριμένο να οδηγείται από ένα πολύ ξεχωριστό groove. Για το τέλος του album, οι Dokken επιχειρούν να κάνουν ένα "wrap up" της συνολικής προσέγγισης του δίσκου, με το What Price να έχει μια εναλλακτική επιρροή, μέσα στο δεδομένο heaviness του, με το ξέφρενο μεσαίο μέρος να πιάνει τον ακροατή εξαπίνης, θυμίζοντας εποχές Tooth and Nail. Αντίστοιχα, το From the Beginning θα κλείσει με πολύ όμορφο τρόπο έναν ιδιαίτερο δίσκο, τη στιγμή που φυσικά κανείς δε θα περίμενε από τους Dokken να διασκευάσουν Emerson Lake and Palmer, ειδικά από έναν δίσκο σαν το Trilogy. Τελικά το Dysfunctional αφήνει με μια γλυκόπικρη γεύση τον ακροατή. Είναι σίγουρα ένα πολύ καλό album, με όμορφες και δυναμικές συνθέσεις, αντίστοιχες της περιόδου που κυκλοφόρησε. Ταυτόχρονα είναι το μήνυμα ότι ο κόσμος όφειλε να τους αποχαιρετήσει, τους κλασικούς Dokken που έχανε, για να παραφράσουμε τον ποιητή.


Η χημεία της τετράδας με την οποία οι Dokken μεγαλούργησαν, αποτυπώθηκε και στο One Live Night album του 1996, ένα χρόνο μετά το Dysfunctional. Ωστόσο το Shadowlife της επόμενης χρονιάς απογοήτευσε την πλειοψηφία των παραδοσιακών οπαδών του σχήματος, καθώς ο μοντέρνος alternative ήχος ακούστηκε ιδιαίτερα ξενικός στα αυτιά τους. Με τα πολλά, και με τον Lynch να ξαναφεύγει, οι Dokken συνέχισαν να ηχογραφούν μέχρι πριν λίγα χρόνια, από αξιόλογα έως πολύ καλά albums, με το Lightning Strikes Again του 2008 να ξεχωρίζει. Πριν από χρόνια, οι Dokken/Lynch/Pilson/Brown ξαναβρέθηκαν για συναυλίες στην Ιαπωνία, με μοναδικό όφελος το οικονομικό, σε μια ακραία έκφραση ειλικρίνειας από τα μέλη του group. Σε κάθε περίπτωση, το Dysfunctional θα αποτελεί πάντα μια σωστή προσθήκη στην Dokken δισκογραφία του καθενός. Μετά φυσικά από την τετράδα των 80s που στέκει ως σήμερα οδηγός, για το πως ένα μεγάλο group μπορεί πολύ εύκολα να οδηγηθεί στην αυτοκαταστροφή.


40 Προβολές0 Σχόλια