Επτά (7) φορές που ο Steve Grimmett μας άφησε με το στόμα ανοιχτό

Η απώλεια του σπουδαίου frontman στάθηκε αφορμή για ένα φρεσκάρισμα του έργου και των ερμηνειών του.

Γράφουν οι Γιάννης Πούλλος, Μπάμπης Καλογιάννης



Ο θάνατος του Steve Grimmett τη Δευτέρα 15 Αυγούστου δεν έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία, τουλάχιστον όχι για όσους γνώριζαν τα σοβαρά προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε τα τελευταία χρόνια. Και μπορεί ο θρυλικός frontman των Grim Reaper (και όχι μόνο) να αντιμετώπισε με περίσσιο και αξιοθαύμαστο θάρρος τον ακρωτηριασμό του δεξιού του ποδιού συνεχίζοντας να τραγουδάει είτε με πρόσθετο μέλος και μπαστούνι είτε καθισμένος σε αναπηρικό αμαξίδιο, όμως τον τελευταίο καιρό η κατάσταση ήταν μη αναστρέψιμη.


Όμως, κάτι η θερινή ραστώνη, κάτι η θρησκευτική κατάνυξη που βρίσκει τους Έλληνες μεταξύ παραλίας, ψησταριάς και… καλής Παναγιάς είχαν ως αποτέλεσμα να περάσει στα ψιλά ο θάνατος του σπουδαίου τραγουδιστή που στην Ελλάδα έφτασε να γίνει viral εξαιτίας της ομοιότητάς του με τον Ευάγγελο Βενιζέλο, η οποία απασχόλησε πολλά mainstream κυρίως media τον Νοέμβριο του 2011 όταν οι Steve Grimmett's Grim Reaper πραγματοποίησαν περιοδεία σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας. «Μου είπαν πως μοιάζω με τον υπουργό Οικονομικών της Ελλάδας, έχω όμως μεγαλύτερο πέος» είπε αστειευόμενος κατά τη διάρκεια της συναυλίας τους στην Αθήνα εκφράζοντας μάλιστα το παράπονο ότι δεν πρόλαβε να τον γνωρίσει. Από το 1983 που πρωτοεμφανίστηκε με τους Chateaux μέχρι το 2019 και το τελευταίο δισκογραφικό πόνημά του με τους Steve Grimmett's Grim Reaper, ο τραγουδιστής που η σχέση τιμής και αξίας τον αδικεί κατάφωρα μας έκανε πολλές φορές να παραμιλάμε με τις ερμηνείες του, πολλές από τις οποίες δεν είναι με τους Grim Reaper.


Spirit of the Chateaux - Chateaux (1983)

«Καλημέρα σας, με λένε Steve Grimmett και ήρθα να δώσω πνοή στο NWOBHM». Κάπως έτσι θα μπορούσε να έχει συστηθεί ο 24χρονος τότε τραγουδιστής των Βρετανών Chateaux. Άγνωστος μεταξύ αγνώστων ακόμα εκείνη την εποχή ο Grimmett καταφέρνει να δώσει πνοή με την χαρισματική χροιά του σε ένα άλμπουμ («Chained and Desperate») που χαντακώνεται εξαιτίας της παραγωγής του και τραγούδια όπως το «Spirit of the Chateaux» ήταν αυτά που του έδωσαν το διαβατήριο για την κόλαση των Grim Reaper, με τους οποίους θα μεγαλουργούσε την επόμενη πενταετία.


Welcome to Dying - Onslaught (1989)

Η διασκευή στο Let There Be Rock των AC/DC έβαλε τους Onslaught σε περισσότερα σπίτια από όσα είχαν καταφέρει να μπουν με τα δύο άλμπουμ που τους έδωσαν μια θέση μεταξύ των κορυφαίων του βρετανικού thrash («Power From Hell» και «The Force») δεν έπαυε όμως να είναι μια διασκευή. Η περιέργεια για το πώς θα ακουγόταν μια thrash metal μπάντα με έναν καθαρόαιμο heavy/power τραγουδιστή λύθηκε από την πρώτη κιόλας στροφή του «In Search of Sanity». Οπως είναι φυσικό οι Onslaught ήταν αυτοί που προσαρμόστηκαν στον Grimmett και όχι ο Grimmett στους Onslaught και το αποτέλεσμα ήταν ένα άλμπουμ που αποτέλεσε μια heavy/power παρένθεση στην thrash καριέρα των Βρετανών, το οποίο μάλιστα έφτασε μέχρι το ν. 43 των βρετανικών charts. Και μπορεί η συνεργασία των δύο πλευρών να μην φτούρισε αφού το 1990 ο Grimmett έφυγε από το συγκρότημα (οι Onslaught διαλύθηκαν τότε για να επιστρέψουν το 2015), όμως πρόλαβε να αφήσει το στίγμα του μέσα από τραγούδια όπως το δωδεκάλεπτο έπος «Welcome to Dying, αναμφίβολα το καλύτερο κομμάτι ενός δίσκου που οι Onslaught και οι οπαδοί τους φαίνεται ότι έχουν αποκηρύξει.



Portrait - Lionsheart (1992)

Μπορεί το όνομα Steve Grimmett να είναι ταυτισμένο με τους Grim Reaper όμως από καθαρά δισκογραφική σκοπιά η πορεία του με τους Lionsheart είναι μακροβιότερη. Όμως σε κανένα από τα άλμπουμ που κυκλοφόρησαν στα 15 περίπου χρόνια που ο Grimmett ήταν τραγουδιστής τους δεν κατάφεραν να φτάσουν -πόσο μάλλον να ξεπεράσουν- το μεγαλείο του ομώνυμου ντεμπούτου του 1992, στο οποίο τα αδέλφια Owers έδωσαν τη δυνατότητα στον Grimmett να ξεδιπλώσει ολόκληρο το εύρος της φωνής του μέσα από ένα άλμπουμ ατόφιου μελωδικού ροκ, με πομπώδη ξεσπάσματα και βιρτουόζικα κιθαριστικά μέρη. Το «Portrait» αποτελεί απαύγασμα συνθετικού οίστρου και επιβλητικής ερμηνείας όπου ο Dio συζητά με τον Coverdale και ο Jeff Scott Soto πετάγεται να πει την άποψή του. Η ατάκα του φίλου με τον οποίο ακούγαμε παρέα τον δίσκο όταν κυκλοφόρησε ότι το «Portrait» ήταν το «You Don't Remember, I' ll Never Forget» που προσπαθούσε αλλά δεν κατάφερνε να ξαναγράψει ο Malmsteen είναι ίσως η πιο αντιπροσωπευτική για την ποιότητά του.


See you in Hell - Grim Reaper (1984)

Σαφώς το πιο γνωστό τραγούδι της λίστας και μία από τις σπουδαιότερες στιγμές του NWOBHM εν γένει. Οι Grim Reaper στο ντεμπούτο τους παραδίδουν αγνό και τίγκα Βρετανικό ατσάλι, σεμιναριακό για το είδος, με ένα album που εάν είχε κυκλοφορήσει 2 ή 3 χρόνια πριν, τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά για τους Grim Reaper αλλά και για το metal γενικότερα. Καθηλωτική "ψαρωτική" εισαγωγή, ρεφρέν που κολλάει στον αναγνώστη με την πρώτη και δε φεύγει ποτέ, πάνω από όλα δε ένας Grimmett σε μια ερμηνεία πρότυπο για το πως αποδίδεται το είδος. Οι κορώνες, οι διφωνίες, το αφηγηματικό μέρος, η απόδοση ενός τραγουδιστή πολύ πριν ο χώρος γνωρίσει 20 και 30 υποδιαιρέσεις και οι λέξεις heavy και metal ήταν υπεραρκετές για να καταδείξουν το ύφος της μουσικής. Πλέον μας περιμένει εκεί που μας υποσχέθηκε...


Snakebites / A tribute to Whitesnake - Still of the Night (2001)

Αυτό πάλι; Πως μπορείς να αποδώσεις ένα από τα πλέον εμβληματικά τραγούδια μιας ολόκληρης δεκαετίας και να μην μπεις σε δεδομένες συγκρίσεις; Ο Steve Grimmett το καταφέρνει και αυτό, αποδίδοντας το Still of the Night αξιοπρεπέστατα, καταθέτοντας μια άλλη πτυχή της φωνής του καθώς δεν είναι ότι τον είχαμε συνηθίσει σε αντίστοιχης θεματολογίας τραγούδια. Χωρίς να ξεφεύγει ιδιαίτερα από την ερμηνεία του David Coverdale, καταφέρνει και περνάει το προσωπικό του στίγμα, σε μία από τις καλύτερες στιγμές ενός tribute album που περιέχει, μεταξύ άλλων, ερμηνείες από τον Doogie White (με θητεία στους Rainbow), αλλά και του μεγάλου Nicky Moore των Samson ο οποίος επίσης μας άφησε πρόσφατα.


In Search of Sanity - Onslaught (1989)

Η δεκαετία των 80s φτάνει προς το τέλος της, το thrash έχει προχωρήσει ως είδος και σίγουρα απέχει αρκετά από το πρωτόλειο Venom meets Mercyful Fate στυλ των δίσκων περί τα 6 και 7 χρόνια πριν. Οι Onslaught δε δείχνουν να πτοούνται και με τον Steve Grimmett στο δυναμικό τους κυκλοφορούν έναν ακόμα πολύ καλό δίσκο, που ωστόσο θα θυμίσει ιδιαίτερα τις σπουδαίες 80s στιγμές των Anthrax, χωρίς να είναι κάτι κακό αυτό απαραίτητα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου, με τα riffs να παραπέμπουν απευθείας στον Scott Ian και την παρέα του, ενώ η ερμηνεία του Grimmett φέρνει στο μυαλό τις κορυφαίες στιγμές του Joey Belladonna, σε δίσκους όπως τα Spreading the Disease και Among the Living. Ο Steve Grimmett μπορούσε να σταθεί πολύ άνετα σε οποιοδήποτε γκρουπ και στυλ και τραγούδια όπως το In Search of Sanity αποδεικνύουν του λόγου το αληθές.


Rock you to Hell - Grim Reaper (1987)

Το Rock you to Hell αποτελεί το τελευταίο μέρος της φοβερής τριπλέτας των Grim Reaper στα 80s. Το συγκρότημα θα κάνει πολλά χρόνια να εμφανιστεί (ως Steve Grimmett's Grim Reaper), ωστόσο η κληρονομιά των τριών αυτών δίσκων παραμένει αναλλοίωτη. Το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου αποτελεί κορυφαίο δείγμα τόσο της αισθητικής του γκρουπ αλλά κυρίως της φωνής του Steve. Έχει καταφέρει πλέον και ξεχωρίζει ως από τις πλέον χαρακτηριστικές φωνές του NWOBHM, τραγουδώντας σε σχετικά υψηλές συχνότητες αλλά χωρίς τις υπερβολές που ακούσαμε ουκ ολίγες φορές εκείνη την εποχή. O Steve Grimmett ήταν από τους πλεόν αυθεντικούς τραγουδιστές τα τελευταία 40 χρόνια. Τον ευχαριστούμε και τον τιμάμε ξαναβάζοντας αυτό το έπος με τέρμα την ένταση.

103 Προβολές0 Σχόλια