From the vault : 20 hair metal διαμάντια



Για την πλειοψηφία του κόσμου, το είδος κυριαρχείται από τα ομορφόπαιδα που μονοπωλούσαν το μουσικό ενδιαφέρον στα 80s, ειδικά στο δεύτερο μισό αυτών. GNR, Motley Crue, Poison, Ratt, Skid Row, Cinderella, Warrant, Bon Jovi, Faster Pussycat, Dokken και πολύ άλλοι που έδειξαν το δρόμο του ξεφαντώματος εκείνη την εποχή και έφεραν το metal στα σαλόνια. Η φρενίτιδα αυτή παρέσυρε και ένα σωρό άλλα groups που κυκλοφόρησαν λιγότερο γνωστά albums τα οποία όμως έσφυζαν από ποιότητα. Εδώ παρουσιάζονται 20 από αυτά και επιφυλασσόμαστε για άλλα 20! Enjoy!

Starz – Violation (1977)

Εδώ θα ακούσουμε κατά μία έννοια την poser προσέγγιση των 70s μέσα από κορυφαία τραγούδια τα οποία συνδυάζουν τις καλύτερες στιγμές των Kiss και του Johnny Thunders. Tο hard rock των Starz είναι ιδιαίτερα κιθαριστικό και riffάτο με την glam προσέγγιση να αφορά στο στιχουργικό κομμάτι αλλά και στα ιδιαίτερα κολλητικά ρεφρέν, σήμα κατατεθέν της μπάντας. Είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις κάποιο κομμάτι καθώς όλα έχουν τη δυναμική τους, αλλά το Subway Terror είναι ένας φοβερός hard δυναμίτης και λάμπει λίγο παραπάνω από τα υπόλοιπα. Οι Starz μαζί με Legs Diamond, Angel και άλλους θεωρούνται οι προπάτορες του glam των 80s και δισκάρες όπως το Violation αποδεικνύουν του λόγου το αληθές.

Dangerous Toys – Dangerous Toys (1989)

Oι Τεξανοί Dangerous Toys σχηματίστηκαν όταν ο θεός Jason McMaster των prog θεών Watchtower συνάντησε τα μέλη των Onyxx κι αποφάσισαν να παίξουν ατόφιο sleazάτο hard rock. Το αποτέλεσμα ξεπερνάει κάθε προσδοκία καθώς το ντεμπούτο τους αποτελεί μνημείο του χώρου κι ανήκει χαλαρά στην πρώτη πεντάδα με τους πιο αλητήριους, αν μου επιτρέπεται ο όρος, δίσκους του είδους. Φανταστείτε την τέλεια μίξη Motley και LA Guns με ιδιαίτερα heavy ξεσπάσματα, κρυστάλλινη παραγωγή, και έναν αφιονισμένο McMaster να ξερνάει στίχους γεμάτους τρολιά, ειρωνεία και αλητεία. Teasin Pleasin και ο δίσκος από την αρχή σε πιάνει από τα μαλλιά. Bones In The Gutter και η βρωμιά του sleaze-glam σε όλο της το μεγαλείο. Outlaw όνομα και πράμα.

Black ‘N Blue – Black ‘N Blue (1984)

Συμμετέχοντας στην πρώτη Metal Massacre συλλογή, οι ΒΝΒ από το Oregon κυκλοφορούν το ομώνυμο ντεμπούτο τους και κάνουν αίσθηση στο metal κόσμο και κυρίως στην ανερχόμενη τότε σκηνή του L.A. Πρωτοκλασάτο hard rock με κρυστάλλινη παραγωγή, εξαιρετικές συνθέσεις, ενώ τα ατού της μπάντας είναι η φωνάρα του Jamie St. James (αντικατέστησε για κάποια χρόνια τον Jani Lane στους Warrant) και η συνθετική και κιθαριστική ικανότητα του Tommy Thayer, ο οποίος σήμερα έχει εκπληρώσει το παιδικό του όνειρο, καθώς έχει το βαρύ φορτίο να αναπληρώσει τον Ace Frehley στους Kiss. H διασκευή στο Action των Sweet είναι κατά την άποψη του γράφοντα, η καλύτερη που κυκλοφορεί έξω στην πιάτσα.

FM – Tough It Out (1989)

Έχοντας εν μέρει μαζέψει τον ενθουσιασμό του ντεμπούτου τους, δημιουργούν κάποια από τα καλύτερα AOR τραγούδια με τη ζεστή φωνή του Steve Overland να τα δένει με τον καλύτερο τρόπο. Ο δίσκος συνδυάζει τις καλύτερες στιγμές των Journey και Foreigner της περιόδου 1983-84, μέσα από το μοναδικό αγγλικό πρίσμα. Το παραπάνω όμως το δίνουν η παραγωγή του τεράστιου Neil Kernon (Judas Priest, Thin Lizzy, Hall & Oates κλπ) και του μοναδικού Desmond Child που συνεργάζεται στη σύνθεση. O καθένας μπορεί να βρει τα δικά του αγαπημένα tracks και το Feels So Good έρχεται να κλείσει πανέμορφα αυτή τη ροκ πανδαισία. Το δε Someday έχει γίνει γνωστό κι από τον πρώην τραγουδιστή των King Kobra Mark Free (μετέπειτα Marcie Free).

Fastway – Trick Or Treat (1986)

Παιδί των Fast Eddie Clarke (ex Motorhead) και Pete Way (ex UFO και τεράστια επιρροή του Steve Harris). Με την πρόσληψη του τότε άγνωστου Dave King στα φωνητικά κυκλοφορούν τρία πολύ καλά δισκάκια για αρχή. Το 1986 κι ενώ ο Way έχει αποχωρήσει, κυκλοφορούν το Trick Or Treat. Πρόκειται για το Soundtrack που ντύνει την ομώνυμη ταινία που οποιοσδήποτε σοβαρά ασχολούμενος με το hard rock και το metal οφείλει να έχει δει. Η metal ζωή στο σχολείο, ο θάνατος ενός αγαπημένου καλλιτέχνη (που ήταν αρχικά να τον υποδυθεί ο Blackie Lawless), η απομυθοποίηση και οι Gene Simmons και Ozzy Osbourne σε ρόλους κλειδιά. Μετά τη διάλυση των Fastway ο Dave King επανέκαμψε στις αρχές της χιλιετίας με τους κορυφαίους Flogging Molly.

Hurricane – Slave To The Thrill (1990)

Μια hard rock κόλαση κι έναν από τους καλύτερους δίσκους του είδους ακούσαμε από τους Hurricane στα 1990. Η μπάντα ξεκίνησε με τα νεότερα Sarzo και Cavazo αδέρφια (αμφότεροι οι μεγάλοι αδερφοί στους Quiet Riot), αλλά στο Slave To The Thrill την ειδοποιό διαφορά την κάνει ο πολύς Doug Aldrich (μετέπειτα Whitesnake) ο οποίος συνθέτει κάποια από την καλύτερη μουσική του και ξεδιπλώνει το ταλέντο του σε κάθε νότα. Η όλη αίσθηση επιμεταλλωμένων Foreigner που σου δίνει ο δίσκος δικαιώνεται χρόνια αργότερα όταν ο Hansen αντικαθιστά τον αναντικατάστατο ίσως Lou Gramm. Λίγο πριν το τέλος της χρυσής του εποχής, το hard rock glam μας επιφυλάσσει κάτι από τα καλύτερα για το τέλος. Θα ξεχωρίσω τον ύμνο Next To You. Hurricane όνομα και πράμα…

Trixter – Trixter (1990)

Λίγο από Dokken (πολυ πιο επιδραστικοί από όσο τους δίνεται status), αρκετοί Kiss και η φωνάρα του Pete Nolan να δένει τέλεια με τις ριφάρες του γκρουπ. Και πάνω απ’ όλα το συνθετικό ταλέντο και το ταλέντο συγγραφής κολλητικών refrain, που όπως έχουμε ξαναπεί είναι η πεμπτουσία του είδους. One In A Million, Line Of Fire (τα καλύτερα στοιχεία των Kiss των 80s), το φοβερό You’ll Never See Me Cryin και φυσικά ο απόλυτος ύμνος Bad Girl, ένα από τα καλύτερα τραγούδια του είδους και αναπόσπαστο κομμάτι των επικών poser βραδιών που ζούσαμε πιο νέοι. Ο δίσκος πούλησε μια χαρά και συγκεκριμένα έφτασε στο νο. 28 των charts. Παρόλα αυτά, όπως και τόσοι άλλοι έτσι και οι Trixter, αφού απέκτησαν το φανατικό τους κοινό, έκτοτε λίγα πράματα.

Night Ranger – Dawn Patrol (1982)

Τεράστια Αμερικανική hard rock μπάντα που στην Ευρώπη δεν γνώρισε ποτέ την επιτυχία που άξιζε, οι Night Ranger τάραξαν τα νερά της μουσικής βιομηχανίας με το ντεμπούτο τους Dawn Patrol του 1982. Κρατώντας με βιρτουόζικο τρόπο τις ισορροπίες, ακριβώς ανάμεσα στο AOR και τον πιο σκληρό ήχο του hair metal, οι Ranger κατάφεραν και δημιούργησαν τον προσωπικό τους ήχο που οφείλεται από την μία στην ισορροπία των πλήκτρων με τα κιθαριστικά θέματα του Brad Gillis (γνωστός από τη θητεία του στον Ozzy και στο Hear ‘n Aid) και από την άλλη στα ιδιαίτερα φωνητικά του Jack Blades. Ξεχωρίζουν τα υπερκλασικά Don’t Tell Me You Love Me και Eddie’s Coming Out Tonight.

Mr Nasty – Ain’t Dead Yet (2005)

Το cultιλίκι φτάνει σε επικίνδυνα επίπεδα, μιλώντας για τους Mr. Nasty, οι οποίοι μετά το ντεμπούτο τους το 1990 (που το ψάχνει η μισή glam κοινότητα), κυκλοφορούν δεκαπέντε χρόνια μετά την απόδειξη ότι ακόμα είναι ζωντανοί. Τι ζωντανοί δηλαδή, έχουν ξεφύγει τελείως, αλητεία και rocknroll στο full. Σαν μια πολύ σκληρότερη έκδοση των Faster Pussycat, πολύ κοντά στον ήχο των Nasty Idols (από τις καλύτερες και πιο υποτιμημένες μπάντες του είδους), οι Mr. Nasty μεγαλουργούν μέσα από φοβερά κομμάτια όπως τα The Hardline, Self Destruction, Moonlight Serenade & Joyride. To party είναι συνεχόμενο καθώς οι 9 ύμνοι δε σε αφήνουν να πάρεις την παραμικρή ανάσα.

Giuffria – Giuffria (1984)

Το album βίβλος του AOR, το ντεμπούτο των Giuffria, κυκλοφόρησε το 1984 και έφτασε ως το νούμερο 26 στα charts. Ο Gregg Giuffria εγκαταλείπει τους glam heroes των 70’s, Angel, και στρατολογώντας μαζί με άλλους, τον ταλαντούχο κιθαρίστα Craig Goldy (μετέπειτα στους Dio) και τον David Glen Eisley στα φωνητικά (Dirty White Boy, Sorcery και… Beverly Hills 90210) δημιουργεί έναν rock δίσκο πλημμυρισμένο όσο λίγοι στο συναίσθημα, με τα πλήκτρα σε πρωταγωνιστικό ρόλο (σε ανατριχιαστικά πολλές φορές θέματα). Οι ύμνοι Do Me Right, Call To Your Heart και Lonely In Love παραμένουν μέχρι και σήμερα προσωπικά αγαπημένα τραγούδια του καθενός μας. Ευτυχώς ο Gregg Giuffria συνέχισε την επιτυχημένη καριέρα του υπό την στέγη των κορυφαίων…

House Of Lords – Demons Down (1992)

Το τρίτο album των House Of Lords κυκλοφόρησε το 1992 και αποτέλεσε κομβικό σημείο για το συγκρότημα, καθώς φάνηκε σιγά σιγά να φεύγει το φάντασμα των Whitesnake από επάνω τους, ενώ ταυτόχρονα για πρώτη φορά κυκλοφορούσαν guitar oriented δίσκο παρόλο που ακόμα δέσποζε η παρουσία του Gregg Giuffria στην μπάντα. H μπαλάντα What’s Forever For μπαίνει χαλαρά σε λίστες με τις 20 καλύτερες μπαλάντες του AOR-GLAM των 80s, ενώ ο μεταλλικός οδοστρωτήρας Metallic Blue είναι ένα εξαιρετικό δείγμα up tempo heavy rock με τον κορυφαίο James Christian να δίνει μια εξαιρετική ερμηνεία. Εν έτει 1992, με το grunge στις μεγάλες δόξες του, οι House Of Lords βροντοφώναξαν ότι το ποιοτικό hard rock είναι εδώ.

Shy – Excess All Areas (1987)

Διαμαντάκι από τα λίγα. Μία από τις καλύτερες και πιο υποτιμημένες μπάντες του βρετανικού hard rock και AOR, οι Shy από το Birmingham κυκλοφορούν το κορυφαίο τους album το 1987 και ειλικρινά η μουσική απόλαυση φτάνει σε δυσθεώρητα ύψη. AOR υψηλοτάτου επιπέδου, συνθέσεις με πανέμορφα refrain, εξαίρετα hard riffs και ουσιαστική χρήση των πλήκτρων, και στα φωνητικά ένας χαρισματικός τραγουδιστής ονόματι Tony Mills (μετέπειτα στους Νορβηγούς θεούς ΤΝΤ) να δίνει τον καλύτερο του εαυτό. Ο δίσκος πλημμυρίζει από συναίσθημα, η μπαλάντα «Just Love Me» βγαίνει κατευθείαν μέσα από τις καλύτερες στιγμές των Styx, ενώ η διασκευή στο «Devil Woman» του Cliff Richard είναι απλά εκπληκτική.

Shotgun Messiah – Shotgun Messiah (1989)

Από τις καλύτερες ευρωπαϊκές μπάντες του είδους, οι Σουηδοί Shotgun Messiah ντεμπουτάρουν το 1989 και το sleaze hard rock τους παίρνει κεφάλια. Γρέζι και αλητεία στα φωνητικά, πρόστυχα riffs στις επιταγές των Poison περασμένα από πιο heavy φόρμες και το party παίρνει φωτιά με τους ύμνους να διαδέχονται ο ένας τον άλλον. Bop City, το Don’t care about nothing που έμελλε να είναι το πιο αναγνωρίσιμο τραγούδι του group (μαζί με το Heartbreak Blvd από το Second Coming που ακολούθησε), Nowhere Fast και σταματάω γιατί θα γράψω όλο το δίσκο. Στο ίδιο μήκος με τους συμπατριώτες τους Nasty Idols, με μια πιο «γλυκιά» ίσως προσέγγιση στον ήχο τους, οι Shotgun Messiah δεν άλλαξαν τη μουσική άλλα μας έκαναν να τους θυμόμαστε μέχρι σήμερα.

Love/Hate – Wasted In America (1992)

Από τις πιο cult μπάντες της Καλιφόρνια, οι Love/Hate συνδύαζαν ιδανικά τον sleaze ήχο με την grunge αισθητική όπως αυτή είχε αρχίσει να διαμορφώνεται στα early 90s. Στο Wasted In America ξεδιπλώνεται όλος ο χαρακτήρας της μπάντας, με τα φοβερά φωνητικά του Jizzy Pearl (Adler’s Appetite και Ratt μετέπειτα) και τον ιδιαίτερο ήχο του γκρουπ που ακουγόταν σαν μια πιο sleazy και μελωδική έκδοση των Alice In Chains, χωρίς το Sabbath-ικό υπόβαθρο των τελευταίων. Οι Love/Hate έγινε talk of the town λόγω του ότι ήταν πολύ ξεχωριστή περίπτωση σε έναν ήδη κορεσμένο χώρο και δισκογραφούσαν ανά τακτά χρονικά διαστήματα μέχρι το 2000, διατηρώντας μέχρι σήμερα το fan base τους. Απαραίτητο για αυτούς που ψάχνουν underground διαμαντάκια.

Kix – Blow My Fuse (1988)

Ιστορική μπάντα της glam σκηνής, από τις πιο αδικημένες σίγουρα, οι Kix άφησαν ανεξίτηλη τη σφραγίδα τους με κορυφαίους δίσκους και ένα αρκετά προσωπικό στυλ, κάπου ανάμεσα στο glam, στο rock n roll, στο punk και στο 70’s hard rock. Το Blow My Fuse του 1988 στέκει ως ένα από τα καλύτερα, αν όχι το καλύτερο, album τους ενώ σίγουρα ήταν το πιο επιτυχημένο τους από εμπορικής άποψης. Τραγούδια όπως το Piece Of The Pie (Που το κατακλέψαν οι Poison των οποίων οι Kix αποτελούσαν τεράστια επιρροή), Blow My Fuse, Red Lite Green Lite TNT, και η μπαλάντα Dont Close Your Eyes είναι κάποια από τα καλύτερα τραγούδια που έγραψε το συγκρότημα και στέκουν ακόμα στο πάνθεον της hair σκηνής.

Junkyard – Junkyard (1989)

Το ντεμπούτο των Τεξανών Junkyard κυκλοφόρησε το 1989 και αποτελεί μέχρι σήμερα ένα εξαιρετικό δείγμα ατόφιου hard rock με rnr προσανατολισμό και sleazy διάθεση, καθώς η ιδιαίτερη παραγωγή και τα φωνητικά του David Roach παραπέμπουν στις πολύ ποιοτικές και γκαζωμένες στιγμές των θεών Hanoi Rocks, κάτι που φυσικά αποτελούσε εγγύηση επιτυχίας για ένα έτος όπως το 1989. Για να το θέσουμε αλλιώς ας σκεφτούμε αφενός ότι αν οι Georgia Satellites είχαν λιγότερα country στοιχεία θα ακούγονταν ακριβώς έτσι κι αφετέρου θα μπορούσαν κάλλιστα οι Hellacopters να είναι μετεμψύχωση των Junkyard των late 80s. Από εκείνους τους δίσκους που ακούγονται μια κι έξω χωρίς διακοπή και που μπορούν να συνδυαστούν με οποιαδήποτε δραστηριότητα.

Tigertailz – Bezerk (1990)

Είναι οι Tigertailz, αιώνιοι πρωταθλητές της λακ (με διαφορά από το δεύτερο), αλλά και ταυτόχρονα μια υπερsleazy μπαντάρα, παρεξηγημένη όσο λίγες, με πραγματικά δισκογραφικά διαμάντια. Το 1990, μέσω της κραταιάς τότε Music For Nations, κυκλοφορούν το δεύτερο και καλύτερο album τους Bezerk και δημιουργούν ένα σεβαστού μεγέθους υπερφανατικό κοινό, που έκτοτε πίνει νερό στο όνομα τους και τους ακολουθεί πιστά. Απίστευτα refrain, κολλητικές μελωδίες, στίχοι σεξουαλικό μανιφέστο και το glam party συνεχίζεται. Twist And Shake, Love Overload, I Can Fight Dirty Too και πάνω απ’ όλα το Love Bomb Baby, χαλαρά μέσα στα 10 καλύτερα τραγούδια του είδους ever, τραγούδι που κάνει τους fans όταν παίζει στα clubs να γίνονται χειρότεροι από ρουβίτσες.

Zodiac Mindwarp And The Love Reaction – Tattoed Beat Messiah (1988)

Απλά, ο Dave Wyndorf των Monster Magnet είχε σαν εικόνισμα τη μορφή του Zodiac Mindwarp, προσπαθώντας να χτίσει το αλητήριο profil του. ο Zodiac (κατά κόσμον Mike Manning) παρουσιάστηκε στο ευρύ κοινό σαν τον γκόμενο που κανένας γονέας δε θα ήθελε για το κορίτσι του, με στίχους αλληγωρικούς, προκλητικούς και σεξιστικούς ως επί το πλείστον. Τρανό παράδειγμα η εκπαίδευση του … πίσω καθίσματος. Όλα αυτά βέβαια (κι εδώ είναι το ζουμί) συνοδευόμενα από βρώμικο και γκαζιάρικο sleazy rock n roll, με κλασικά hard riffs, ξεσηκωτικά refrain και party διάθεση από την αρχή ως το τέλος του ντεμπούτου album των Zodiac Mindwarp. Η μουσική τους κατεύθυνση θα μπορούσε να οριστεί κάπου ανάμεσα σε σκληρότερους Poison και Hanoi Rocks, οπότε έχετε μπει στο νόημα.

Talisman – Genesis (1993)

Τρία χρόνια μετά το ντεμπούτο τους οι Talisman του JS Soto κυκλοφορούν το magnum opus τους με τίτλο «Genesis». Ο δίσκος αποτελεί ένα απίστευτο πανηγύρι του ευρωπαϊκού hard rock με εξαιρετικά riffs και συνθέσεις, κρυστάλλινη παραγωγή και φυσικά αψεγάδιαστη τεχνική κατάρτιση, ειδικά στα μέρη του μπάσου όπου ο μακαρίτης Marcel Jacob ζωγραφίζει. Ο Soto σε μια σειρά από τις πλέον απίστευτες ερμηνείες του που αποτυπώθηκαν σε album, ειδικά στις mid tempo συνθέσεις τις οποίες «χρωματίζει» με πολύ ιδιαίτερο τρόπο. Όλα τα τραγούδια του δίσκου είναι ιδιαίτερα, αλλά το θρυλικό «Mysterious (This Time It’s Serious)» στέκει ένα σκαλί παραπάνω και μπαίνει πολύ άνετα στο πάνθεον των hard rock ύμνων.

Alleycat Scratch – Deadboys In Trash City (1993)

Κι ενώ έχει επέλθει η παρακμή του poser και οι μεγάλες μπάντες του είδους βολοδέρνουν μέσα στα μουσικά και προσωπικά προβλήματα τους, έρχονται αυτοί οι τέσσερις αλητάμπουρες και μας θυμίζουν γιατί λατρέψαμε τη σκηνή του L.A. Ναι, είναι όλα εδώ. Τα hard riffs, οι στίχοι για ξέφρενες νύχτες στο Sunset Strip, τα χαρακτηριστικά φωνητικά, καθώς και η κλάψα (Roses On My Grave). Δεν ξέρω αν θα έχουν τριαντάφυλλα στον τάφο τους, αλλά στη μουσική τους έχουν τεράστιες δόσεις και από όπλα και από τριαντάφυλλα, αλλά και πάρα μα πάρα πολύ δηλητήριο. Ο δίσκος, κακά τα ψέματα, θυμίζει έντονα το «Open up…» των Poison, μόνο που είναι πιο αλητήριος και τα γκάζια είναι πολύ περισσότερα.

Μπάμπης Καλογιάννης

Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο http://www.rockyourlife.gr

96 Προβολές0 Σχόλια