Great White : Psycho City (1992)

Το αριστούργημα των blues hard rockers, στην πλέον αφιλόξενη χρονιά για το είδος.

Γράφει ο Μπάμπης Καλογιάννης



Μιλώντας για δημοφιλή είδη, όπως η hair σκηνή των 80s στο Los Angeles, η κριτική και οι μνήμες, συνήθως και από την πλειοψηφία του κοινού, θα αρκεστούν στα 6 7 πολύ μεγάλα ονόματα του χώρου και την απήχηση που είχαν μέχρι τα τέλη της δεκαετίας, αλλά και αργότερα με το δίπολο δράση-αντίδραση να βρίσκει άλλη μια φορά εύφορο έδαφος στο μουσικό γίγνεσθαι. Καλλιτέχνες της πρώτης γραμμής, όπως οι Motley, οι Poison, οι GNR με την τεράστια επιτυχία αργότερα, ενώ και παλιότεροι εκπρόσωποι όπως ο Billy Idol και ο Alice Cooper ανεβαίνουν στο άρμα του genre διεκδικώντας (δικαίως και με πολύ καλό υλικό) το δικό τους κομμάτι από την πίτα. Κάποια στιγμή θα εμφανιστεί και αυτό το πολύ σπουδαίο γκρουπ, το οποίο παρά το καθηλωτικό hard heavy ντεμπούτο θα ακολουθήσει έναν δικό του σχετικά μοναχικό δρόμο, τουλάχιστον όσον αφορά τη μουσική προσέγγιση και τη διαμόρφωση προσωπικού ήχου. Οι Great White άφησαν ανεξίτηλο το στίγμα τους στα απαιτητικά 80s, με μία τετράδα (πεντάδα μαζί με το Hooked που θα πούμε παρακάτω) δίσκων τον έναν καλύτερο από τον άλλο, με ένα μίγμα κλασικού αμερικανικού hard rock ήχου και ξεκάθαρη blues αισθητική, τόσο στην κιθαριστική τεχνοτροπία, όσο και στις ερμηνείες του μεγάλου Jack Russel στα φωνητικά. Ένα σχήμα που κατάφερε και έχτισε ένα πολύ ισχυρό fan base (με σημαντική εκπροσώπηση και στη χώρα μας), ένα καθόλα τίμιο συγκρότημα που άφησε σπουδαία παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές του σκληρού glam rock ήχου. Και όπως κάθε σχήμα της εποχής, έπρεπε να κερδίσει το στοίχημα της επικαιροποίησης τους, στα ιδιαίτερα αφιλόξενα για γκρουπς σαν αυτό 90s.


Το Hooked του 1991 αποτέλεσε μία από τις πιο δυνατές στιγμές του γκρουπ ως εκείνη τη στιγμή, συνδυάζοντας το δικό τους ξεχωριστό hard rock με μια πιο εμπορική προσέγγιση, όσον αφορά τουλάχιστον τον ήχο. Η φόρμουλα αυτή έπρεπε να τελειοποιηθεί και ένα χρόνο μετά, όταν τα βλέμματα όλου του πλανήτη ήταν στραμμένα στο Seattle, το Psycho City αποτέλεσε και αποτελεί για ένα πολύ μεγάλο ποσοστό των fans των Great White, το απόλυτο δημιούργημα τους. Ευρισκόμενοι σε κομβικό σημείο, καθώς επρόκειτο να ηχογραφήσουν το τελευταίο τους album στην κραταιά Capitol Records, οι GW αποχωρούν με κρότο, παραδίδοντας ένα τέρμα δυναμικό πακέτο τραγουδιών, το οποίο ουσιαστικά τελειοποιεί τον ήχο που διαμορφώναν επί χρόνια. Το hard rock στις πλέον στακάτες στιγμές του, οι blues rock στιγμές με ξεκάθαρο προσανατολισμό, οι power ballads στο απώγειο τους (μαζί φυσικά με ένα αιώνιο House of Broken Love). Το Psycho City μπορεί σπανίως να είναι το πρώτο album που θα ακούσει ή θα μνημονεύσει ένας fan του είδους, είναι όμως σίγουρα αυτό που θα θεωρήσει ως (ένα από τα) top δίσκο του συγκροτήματος, με την πάροδο του χρόνου. Και υπάρχουν πολλοί λόγοι για αυτό.

Όπως επίσης υπάρχει λόγος που το ομώνυμο αποτελεί και το εισαγωγικό τραγούδι του δίσκου, καθώς καταδεικνύει εν μέρει τη συνολική κατεύθυνση που θα ακολουθηθεί. Ένα ιδιαίτερα τραχύ blues τραγούδι το οποίο θα έκανε τον (για 2 χρόνια τότε) μακαρίτη Stevie Ray Vaughan να χαμογελάσει με ικανοποίηση, όπου κι αν βρσκόταν. Η φωνή του Jack Russel ακμαιότατη όσο ποτέ, κάτι που θα φανεί και στο πρώτο "hit" του album, το Step on You, το οποίο αργότερα απέκτησε περίοπτη θέση στα κάθε λογής best of των Great White που κυκλοφόρησαν. Και δικαίως καθώς πρόκειται για μια κλασική GW σύνθεση, από αυτές που πρωταγωνιστούσαν και στα 80s με ιδιαίτερη άνεση. Η συνέχεια απλά συγκλονιστική. Το Old Rose Motel είναι ένα τραγούδι που μόνο ο Mark Kendall είχε το ιδιαίτερο χάρισμα να δημιουργεί, ένα αργόσυρτο blues με πολύ όμορφα solos σε αρχή και τέλος, η συνέχεια του θρυλικού House of Broken Love, ένα τραγούδι που αποτελεί highlight σε όλη την καριέρα τους. Απλά αξεπέραστο. Το Maybe Someday που ακολουθεί δεν προκαλεί καμιά ιδιαίτερη συγκίνηση, χωρίς να είναι κακό τραγούδι, ωστόσο δίνει μια αίσθηση filler σε έναν δίσκο που έχει θέσει από νωρίς τον πήχυ πολύ ψηλά. Ένα Big Goodbye για τη συνέχεια και οι Great White κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα από τον καθέναν. Hard Rock παιάνας με αρχή μέση και τέλος, χαρακτηριστικό riff της εποχής που τους ανέδειξε, με το τρίπτυχο κουπλέ-γέφυρα-ρεφρέν σε επίπεδα που πολύ λίγα γκρουπ του είδους μπορούσαν να αγγίξουν. Το Big Goodbye ανήκει στις μεγάλες στιγμές του Psycho City, το οποίο παρεπιπτόντως έχει ίσως τον καλύτερο ήχο και παραγωγή από κάθε album των GW, με τα όργανα να ακούγονται πεντακάθαρα, και τη φωνή του Jack Russel να αναδεικνύει το σπουδαίο εύρος της. Πολύ όμορφο και με σχετική πρωτοτυπία είναι και το Doctor Me που ακολουθεί, τραγούδι που παραπέμπει σε εκείνες τις πανέμορφες ακουστικές συναισθηματικές στιγμές των Extreme, του διδύμου των Gary Cherone και Nuno Bettencourt. Το I want you όμως βάζει το τρένο σε παλιές καλές ράγες, θυμίζοντας το σπουδαίο υλικό δίσκων όπως τα Once Bitten και ...Twice Shy, ενώ το Never Trust a Pretty Face αντίστοιχα πιάνει με ευκολία το feeling τόσο του genre όσο και του dna των Great White, όντας ένας επιμεταλλωμένος blues ύμνος από αυτούς που δε χορταίνουμε μέχρι σήμερα από το (πάλαι ποτέ αχτύπητο) Russel-Kendall. Για το τέλος, το συγκρότημα επιφύλασσε στους fans του μία πολύ μεγάλη στιγμή, μία από τις καλύτερες power ballads των 90s που αδικείται κατάφωρα από την ημερολογία κυκλοφορίας της. Στο Love is a Lie ο Russel οδύρεται με τρόπο που καθηλώνει τον ανυποψίαστο ακροατή, ενώ το δράμα του τραγουδιού θα ολοκληρωθεί στο πανέξυπνο ως τοποθέτηση, όσο και τρομερά συναισθηματικό, solo πιάνο του Michael Lardie στη μέση του τραγουδιού. Το Love is a Lie στέκεται εκεί ψηλά με ύμνους όπως τα Every Rose has Its Thorn, You're all I need, I remember You και άλλους αντίστοιχους, που προφανώς η άγνοια τους καταδεικνύει ότι κάποιος διαβάζει το λάθος review.. Ιδανικό κλείσιμο με το Get on Home σε αργόσυρτους hard ρυθμούς, ιδανική κατακλείδα για το album που με ιδιαίτερα αυστηρή κρίση και μακριά από συναισθηματισμούς και δέσιμο με πρωτόλειο 80s υλικό, αποτελεί το ύψιστο highlight της δισκογραφίας των Great White...


... οι οποίοι εδώ και 30 χρόνια βρίσκουν διάφορους τρόπους να μας απασχολούν ακόμα, άλλοτε με θετικές αφορμές, άλλοτε όχι, άλλοτε με τις πλέον δυσάρεστες. Από τις διαμάχες των βασικών μελών και τη συνύπαρξη των Great White με τους Jack Russel's Great White (κάτι που συνέβη και με τους ομόσταβλους Ratt και LA Guns και γενικά έχει κουράσει σαν φαινόμενο), μέχρι μια σειρά από καλά έως πολύ καλά και τότε αμφιλεγόμενα albums τα τελευταία 25 χρόνια, που έχουν ενίοτε να προσφέρουν τις δυνατές τους στιγμές, χωρίς όμως να συγκρίνονται με το αξεπέραστο σερί 1984-1992. Πάνω από ολα δε, η ιστορία του γκρουπ θα ταυτιστεί με την τραγωδία στο Rhode Island, τότε που σε συναυλία των Jack Russel's Great White η χρήση πυροτεχνικών μέσα στο club οδήγησε σε ατύχημα που στοίχισε τη ζωή σε 100 ανθρώπους, ανάμεσα τους και ο κιθαρίστας του σχήματος Ty Longley. Μια ιστορία που κοντεύει τα 40 χρόνια ζωής, ένα σχήμα που έβαλε όσο κανένα την blues παράμετρο στο όλο hard rock party των 80s, μια πλούσια δισκογραφία στην οποία τα σπουδαία τραγούδια υπάρχουν σε περίσσεια και ανά τα χρόνια. Αυτοί είναι οι δικοί μας Great White και ποτέ δεν είναι αργά για κανέναν ώστε να τους ανακαλύψει σε μια βόλτα με τη χρονομηχανή. Το ντεμπούτο και το Psycho City είναι η ιδανική αρχή και η συνέχεια θα έρθει αβίαστα.

51 Προβολές0 Σχόλια