House of Lords : Demons Down (1992)

Ένα από τα hard rock διαμάντια των 90s, που κατάφερε να λάμψει στο πλέον "εχθρικό" περιβάλλον.

Γράφει ο Μπάμπης Καλογιάννης


Ο Gregg Giuffria ανήκει σε μια πολύ συγκεκριμένη ελίτ των ροκ μουσικών. Είναι από τους πολύ λίγους οι οποίοι κατάφεραν και έκαναν σχετική ή μεγάλη επιτυχία όχι με ένα, ούτε καν με δύο αλλά με τρία διαφορετικά ονόματα, με τρία διαφορετικά bands. Από τα 70s και το θρυλικό συγκρότημα των Angel, "παιδί" της Casablanca Records, εταιρείας των Kiss, με μια πεντάδα εξαιρετικών δίσκων να βάζει τις βάσεις για το glam rock των 80s, μαζί με διάφορους άλλους όπως οι Starz και οι Legs Diamond. Και από κει στο προσωπικό του σχήμα, τους Giuffria, τα δύο πρώτα albums των οποίων θεωρούνται μέχρι σήμερα ορόσημα του AOR των 80s, με τα πλήκτρα του Gregg να ζωγραφίζουν πραγματικά και τον εξαιρετικό David Glen Eisley να δίνει το κάτι παραπάνω στα φωνητικά. Λόγω διαφόρων τεχνικών προβλημάτων, από αυτά που υπάρχουν κατά κόρον στη σκηνή αλλά το τελικό αποτέλεσμα κάθε φορά εν μέρει τα σκεπάζει, οι Giuffria άλλαξαν όνομα, ο David Glen Eisley απομακρύνθηκε, έτσι με τα πολλά εμφανίστηκαν στο προσκήνιο οι House of Lords με τον (άγνωστο τότε) James Christian στα φωνητικά.


Ο Christian είχε μια φωνή αρκετά διαφορετική από αυτή του προκατόχου του, αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε διόλου να δέσει άμεσα με τον Gregg Giuffria και να κυκλοφορήσουν μια σειρά από δίσκους στο κατάλληλο ηχητικό τοπίο. Τουλάχιστον σε αρχικό στάδιο όπου το ντεμπούτο του 1988 σημείωσε ιδιαίτερη επιτυχία, ήταν δε ένα πάρα πολύ καλό AOR/Hard Rock album που μας έδωσε και την πρώτη μεγάλη τους επιτυχία "Wanna be Loved". Ο James Christian έχει ένα ιδιαίτερο γρέζι, ταυτόχρονα είναι πολύ μελωδικός, θα μπορούσε κανείς να πει πως θυμίζει έναν David Coverdale στο πιο ώριμο και πιο "συμμαζεμένο", χωρίς απαραίτητα ο τελευταίος χαρακτηρισμός να έχει αρνητικό νόημα. Στη συνέχεια δε, με το δίδυμο Christian/Giuffria να μένει σταθερό και τους υπόλοιπους μουσικούς να αλλάζουν σαν τα πουκάμισα, το album Sahara συνέχισε το momentum του ντεμπούτου δίσκου, όντας πιο κιθαριστικό και προσφέροντας άλλα δύο hits, σε ένα συγκρότημα που έδειχνε πως είχε το know how να παραμείνει στην επικαιρότητα. Βρισκόμαστε όμως στο 1992, το Vs των Pearl Jam ακούγεται από άκρη σε άκρη σε όλες τις ΗΠΑ, έτσι λοιπόν οι House of Lords έχουν να αποφασίσουν κατά πόσο και αν θα προσαρμόσουν τον ήχο τους. Όχι μόνο δεν αλλάζουν ηχητική κατεύθυνση αλλά, φεύγοντας ταυτόχρονα από την BMG Records, κυκλοφορούν τον πλέον ώριμο μέχρι τότε δίσκο τους, ένα εξαιρετικό album που διεκδικεί οποιαδήποτε από τις τρεις πρώτες θέσεις της πλούσιας δισκογραφίας τους. Το καταπληκτικό Demons Down. Στο roster έχει προστεθεί ο μπασίστας Sean McNabb, με θητεία σε Great White, Quiet Riot και Lynch Mob, αλλά και πέρασμα απο τη δημοφιλή σειρά Sons of Anarchy, ενώ στα drums ο σπουδαίος Tommy Aldridge δίνει το κάτι (πολύ) παραπάνω.

Και ειλικρινά δε θα μπορούσε να ξεκινήσει καλύτερα αυτός ο δίσκος με το συγκλονιστικό O Father, έναν ύμνο που παρά την απλή δομή του και το βασικό αλλά πιασάρικο riff, βασίζεται στο ιδιαίτερα συναισθηματικό refrain του (μαζί με την πολύ καλή γέφυρα) και την κορυφαία ερμηνεία του James Christian ώστε να γίνει ένα instant favourite από τους House of Lords. Demons Down στο ομώνυμο κομμάτι για τη συνέχεια, με ήχο που φανερώνει ξεκάθαρα την κατεύθυνση του album, ήχο σαφώς πιο σύγχρονο και με το βλέμμα στα 90s (σε σχέση με τους προκατόχους του), αλλά ταυτόχρονα με σεβασμό στις hard rock/AOR αφετηρίες του γκρουπ. Η δε μπαλάντα What's Forever For είναι από τα πολύ καλά κρυμμένα μυστικά του είδους, όσον αφορά το "μπαλαντοειδές" υλικό, τραγούδι που φτάνει τα επίπεδα, ίσως τα ξεπερνάει κιόλας, του εκπληκτικού Love Don't Lie από το ντεμπούτο του σχήματος. Η πρώτη πλευρά του βινυλίου θα κλείσει εξίσου εντυπωσιακά. Το Talkin' 'bout love παίρνει όλη την κληρονομιά των Zeppelin και τη μεταφέρει στα late 80s early 90s τοπία, ενώ το Spirit of Love μάλλον έχει σκοπό να χαμηλώσει την ένταση για αυτό που θα ακολουθήσει στη δεύτερη πλευρά, έχοντας παρόλα αυτά ένα ακόμα εκπληκτικό ρεφρέν, την πεμπτουσία του είδους έτσι κι αλλιώς. Down Down Down για τη συνέχεια με βαρύ hard rock ήχο που παραπέμπει σε groups όπως οι προαναφερθέντες Lynch Mob, με τα πλήκτρα του Gregg Giuffria να προσφέρουν μικρές ιδανικές πινελιές. Ιδανικό πέρασμα σε ένα από τα αδιαμφισβήτητα highlights του δίσκου, την καταιγίδα που λέγεται Metallic Blue, ένα από τα απόλυτα road racin' τραγούδια με εκπληκτικό riff και φωνητικές μελωδίες. Ένα classic που λυπάμαι και ζηλεύω ταυτόχρονα τον ακροατή της πρώτης φοράς. Inside You για να πέσει ο ρυθμός με ιδανικό τρόπο, σε μια σύνθεση που βροντοφωνάζει Whitesnake των late 80s, κάτι που στέκεται από μόνο του ως ένδειξη ποιότητας. Εξίσου ιδανικό και το κλείσιμο του album με το Johnny's got a mind of his own να αποτελεί την τελευταία σπουδαία hard rocking παράσταση του Demons Down, με φευγάτη party 80s διάθεση, ενώ ακόμα καλύτερο είναι το Can't Fight Love, ένας από εκείνους τους ύμνους που λατρέψαμε στο είδος, κάπου ανάμεσα στις καλύτερες στιγμές των Ratt και των Slaughter, ένα έπος από την αρχή ως το τέλος. Το Demons Down τελειώνει και το repeat φαντάζει αναπόφευκτο. Αποτελούσε και αποτελεί ένα σπουδαίο hard rock διαμάντι, που σε "ολόκληρο 1992" κατάφερε και απέκτησε cult status, αποκτώντας μέχρι σήμερα ολοένα και περισσότερους οπαδούς.


Δυστυχώς το εξαιρετικό αυτό album δεν ήταν αρκετό για να κρατήσει στην επικαιρότητα και στη "βιωσιμότητα" το brand και τον ήχο των House of Lords. Το συγκρότημα διέλυσε για αρκετά χρόνια, τα μέλη του ασχολήθηκαν με διάφορα άλλα projects, ενώ ο Gregg Giuffria παράτησε ουσιαστικά τη μουσική βιομηχανία ασχολούμενος με τις επιχειρηματικές δραστηριότητες του. Τη δεύτερη νεότητα στους House of Lords προσέφερε ο αγαπημένος Serafino Perugino. Σε όσους δε λέει τίποτα το όνομα να πούμε πως πρόκειται για τον ιδρυτή της Frontiers Records, τη σπουδαία αυτή ιταλική δισκογραφική εταιρεία που έδωσε νέα πνοή στο είδος, αποτελεί το μεγαλύτερο παίκτη παγκοσμίως πλέον σε AOR/Hard Rock κυκλοφορίες, ενώ πολλοί σπουδαίοι καλλιτέχνες του παρελθόντος ανήκουν πλέον στο roster της, όπως οι Night Ranger, οι Strangeways, οι Cinderella και πολλοί άλλοι. Από το 2004 και έκτοτε οι House of Lords δισκογραφούν τακτικά, το ύφος τους έχει παγιωθεί σε ποιοτικότατο με hard rock με την φωνή του Christian να ξεχωρίζει από χιλιόμετρα, η εν λόγω περίοδος αξίζει τη μελέτη της ως αναφορά στο σύγχρονο AOR. Για τους ρομαντικούς της υπόθεσης, το Demons Down θα παραμείνει το σημείο αναφοράς το οποίο κάθε φορά το συγκρότημα θα προσπαθεί να ξανααγγίξει. Και ως τέτοιο, θα παραμείνει αξεπέραστο.


71 Προβολές0 Σχόλια