Η Βασίλισσα, το "Rockers React" και η ελληνική κοινή γνώμη

Μια αποτύπωση των αντιδράσεων του κοινού, απέναντι στον θρήνο πολλών καλλιτεχνών για τη Βασίλισσα Ελισσάβετ.

Γράφει ο Μπάμπης Καλογιάννης


Σε μία εξέλιξη που ανέτρεψε αυτό που η πλειοψηφία των ζωντανών ανθρώπων θεωρούσε ως δεδομένο, η Βασίλισσα του Ηνωμένου Βασίλειου Ελισσάβετ ΙΙ έφυγε από τη ζωή στις 8 Σεπτεμβρίου, σε ηλικία 96 ετών. Επρόκειτο για τη μακροβιότερη (για τη Βρετανία) μονάρχη καθώς έμεινε 70 χρόνια στο θρόνο, χαρακτηριστικό είναι πως από τους πρώτους πρωθυπουργούς που γνώρισε δεν ήταν άλλος από τον Winston Churchill. Στη θέση της και στον θρόνο θα καθίσει ο γιος της Κάρολος, σε ηλικία 73 ετών. Τα γεγονότα αυτά είναι λίγο πολύ γνωστά κι ο αναγνώστης προφανώς αναμένει τη σύνδεση με ένα μαγκαζίνο όπως το Vinylian και τη θεματολογία αυτού. Τι άλλο από την προσφιλή τάση του "Rockers React", του συνόλου δηλαδή των αντιδράσεων της rock κοινότητας απέναντι στον θάνατο κάποιου επιφανούς, απέναντι σε κάποιο κοσμοϊστορικό γεγονός. Για κάποιους λόγους, η αντίδραση πολλών εκ Βρετανίας ορμώμενων ηρώων της μουσικής προκάλεσε μεγάλη αντίδραση στην Ελληνική rock κοινότητα. Ο Ozzy Osbourne οδύρεται και θρηνεί, ο Rob Halford αποκάλεσε την εκλιπούσα "δεύτερη μητέρα του", οι Iron Maiden και οι Saxon αφιέρωσαν στιβαρά posts στη μνήμη της. Από κοντά κι οι Def Leppard οι οποίοι μάλιστα ανέβασαν και φωτογραφία από συνάντηση τους με τη Βασίλισσα, συνάντηση κατά την οποία ήταν όλοι τους casually ντυμένοι, κάτι που έχει τη σημειολογία του.


Το ελληνικό internet έδειξε να παίρνει πολύ στραβά όλο αυτόν τον θρήνο.


Κι είναι απορίας άξιο. Η Βασιλευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία ήταν το μοναδικό που γνωρίζαν αυτοί οι άνθρωποι. Αποτελούσε και αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της κουλτούρας τους, ασχέτως αν σε διάφορα μέρη στον υπόλοιπο κόσμο, ο θεσμός καθεαυτός είναι από αδιάφορος έως προκλητικός. Η Ελισσάβετ δεν ασκούσε κάποια εξουσία, ο ρόλος της ήταν κατεξοχήν θεσμικός ως εγγυητής του πολιτεύματος και τα καθήκοντα της αποκλειστικά αντιπροσωπευτικά. Η Βασίλισσα Ελισάβετ συναντήθηκε με 13 προέδρους των ΗΠΑ και σχεδόν άλλους τόσους Βρετανούς πρωθυπουργούς. Κι η Μεγάλη Βρετανία, με τη δυναστεία των Windsor να είναι ακλόνητη στο θρόνο, παρέμεινε για πολλές δεκαετίες ένα από τα πλέον σημαντικά παραδείγματα δημοκρατίας και δημοκρατικότητας, έχοντας τους πλέον σπουδαίους και σοβαρούς εκπροσώπους, κατά μήκος όλου του πολιτικού φάσματος. Ίσως υπήρξε η παρεξήγηση ότι πέθανε (ξανά) η Μάργκαρετ Θάτσερ, ένα από τα πλέον αμφιλεγόμενα πρόσωπα που πέρασαν από τη Βρετανική Πρωθυπουργία, αλλά ο θάνατος της Βασίλισσας δεν έχει την παραμικρή σχέση με τον αντίστοιχο της "Σιδηράς Κυρίας", όπως έγινε γνωστή η Θάτσερ. Και αλήθεια πως περίμενε κανείς πως θα αντιδρούσε ο 70χρονος Ozzy Osbourne στο άκουσμα του θανάτου της, ο οποίος αφενός τη γνώριζε προσωπικά, αφετέρου κανείς δε μνημονεύει τον Prince of Darkness για την πολιτική θεματολογία και παράμετρο στη μουσική του. Για τον Rob Halford τα πράγματα είναι ακόμα πιο ξεκάθαρα, καθώς ως γνωστόν έκρυβε επί χρόνια τη σεξουαλική του φύση στον επαγγελματικό του βίο, αλλά ήταν η ίδια η χώρα του που θέσπισε νόμο από το 1967 κιόλας, που επιτρέπει τη συναινετική συνέυρεση ατόμων του ιδίου φύλου, ενώ τα pride που κάποιες χώρες είδαν μονάχα πολύ πρόσφατα ως ακτιβισμό, λαμβάνουν χώρα στη μεγάλη Βρετανία από τις αρχές των 70s. Από τους εκπροσώπους του NWOBHM, ανάθεμα και αν περίμενε κανείς κάτι το διαφορετικό. Από την Αγγλική σημαία στα χέρια του Bruce Dickinson εδώ και πάρα πολλά χρόνια, μέχρι το πλήθος τραγουδιών των Saxon για τους πολεμικούς θρύλους της χώρας τους, σύγχρονους ή μη. Το δε casual του ρουχισμού των Def Leppard ας κάνει τον καθένα να αναλογιστεί πόσο εύκολα θα μπορούσε να υιοθετηθεί το αντίστοιχο dress code, σε μια παρόμοια συνάντηση στα καθ ημάς. Όσο για τα αβάσιμα που ακούστηκαν για τον Lemmy, ο ίδιος του θα μείνει στην ιστορία για τη δήλωση στον The Guardian ""I believe in the royal family. They may be blockheads, some of them, but at least they’re trained blockheads. From the day they’re born they’re trained". Ειναι δεδομένο όμως ότι μια αρχοντική φιγούρα του δικού του βεληνεκούς, θα καταλάβαινε πλήρως τη σημειολογία των στιγμών και θα εκφραζόταν αναλόγως.


Από την άλλη μεριά, περίσσεια απογοήτευση μοίρασε απλόχερα ο punk χώρος, στον πολύ κόσμο που περίμενε από τον Johnny Rotten, τους Sex Pistols και τον κάθε συναφή να προβεί σε ύβρεις κατά της εκλιπούσας. Με άλλα λόγια περίμενε από τους 60χρονους και 70χρονους φορείς της αντίδρασης της νιότης του να έχουν παραμείνει οι ίδιοι, ακόμα κι αν ο ίδιος κατά 99% έχει αλλάξει, συμβιβαστεί, αμβλύνει κατά πολύ την αντικαθεστωτική παράμετρο των απόψεων του. Σε συνέντευξη του το 2017, o Rotten (κατά κόσμον John Lydon) είχε δηλώσει ξεκάθαρα πως είναι διαφορετικό το να υποτάσσεσαι στη μοναρχία χωρίς δεύτερη σκέψη και διαφορετικό το να πεθαίνει ένας άνθρωπος, συμπληρώνοντας πως η Ελισσάβετ θα του λείψει όταν φύγει από τη ζωή. Μιλάμε και για μία περσόνα η οποία εκφράστηκε ανοιχτά υπέρ του Donald Trump, παραθέτοντας ανοιχτά την απέχθεια του για τη σύγχρονη woke κουλτούρα. Σε αυτό το πλαίσιο, είναι πολύ εύκολο να μνημονεύουμε rockers οι οποίοι έχουν φύγει από τη ζωή, όπως ο Joe Strummer των The Clash, υποθέτοντας τη θέση που θα έπαιρνε. Αλλά φυσικά κάτι τέτοιο αποτελεί προσωπική προβολή στο όλο θέμα, καθώς κανείς δεν μπορεί να ξέρει ποια θέση θα έπαιρνε εάν ζούσε ο (70χρονος υποθετικά) Strummer. Όπως αντίστοιχα κι ένας John Lennon, σε αντιδιαστολή με τον θρηνόντα Paul McArtney ο οποίος στο κάτω κάτω κατέχει και τον τίτλο του Sir. Ακόμα κι ένας φανερός πολέμιος της μοναρχίας, ο θρύλος Morrissey, θα προτιμήσει τη σιωπή, παρά το γεγονός ότι ο κόσμος θα ανεβάζει σωρηδόν στα social media το τραγούδι στο οποίο φαντάστηκε τη Βασίλισσα ως "Her very Lowness with her head in a sling, I'm truly sorry, but it sounds like a wonderful thing". Φυσικά μιλάμε για το The Queen is Dead. Σε ανύποπτο δε χρόνο θα δηλώσει πως η ίδια η ιδέα της μοναρχίας και της βασιλείας ενισχύεται συνεχώς, γίνεται έτσι πιο χρήσιμη από όσο πραγματικά είναι. Ακόμα λοιπόν και ο, γνωστός για τις εκκεντρικές και ενίοτε αντισυμβατικές απόψεις του Morrissey, θεώρησε πως δεν έχει κάτι να πει επί της ουσίας απέναντι στο θάνατο της Βασίλισσας. Προς το παρόν.


Η μουσικομάνα Αγγλία δεν είναι μια απλή περίπτωση. Προφανώς στους απ'έξω και δη στους Έλληνες, ο θεσμός της μοναρχίας μοιάζει (και είναι) ξεπερασμένος, κατάλοιπο μιας άλλης εποχής. Για τους Άγγλους αποτελεί τον εγγυητή του πολιτεύματος (χωρίς να είναι δεδομένο πως αυτό θα συνεχιστεί επ' άπειρον), ήταν δε λογικό η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου να ταυτίζει το θεσμό με τη μακροβιότερη κάτοχο του στέμματος. Πρόκειται για τον ίδιο κόσμο ο οποίος στη θέση της "πριγκίπισσας του λαού" Diana, βλέπει αυτή τη στιγμή την Camilla να στέκεται στο πλευρό του συζύγου της με δωρική παρουσία και αξιοπρέπεια και την αποδέχεται πλήρως. Κανείς φυσικά δεν μπορεί να ισχυριστεί πως η Ελισσάβετ ήταν καμιά αγία, το ίδιο δε ισχύει για την οικογένεια της. Πιθανόν όμως στο μυαλό του μέσου Βρετανού καλλιτέχνη να απαντάται η συνολική παρουσία της επί 70 χρόνια στο θρόνο. Τα επιμέρους (πολύ) δυσάρεστα είναι σύμφυτα με τη διάρκεια και τη φύση αυτών των καθηκόντων. Και σίγουρα πολύ μακριά από τη θεματολογία ενός Vinylian, και του παρόντος άρθρου συγκεκριμένα. Πέρα όμως από αυτό, η Μεγάλη Βρετανία παραμένει μέχρι σήμερα το πλέον σπουδαίο παράδειγμα κοινωνικής διαστρωμάτωσης, με αντίστοιχα σοβαρές περιπτώσεις "κοινωνικής κινητικότητας". Κάτι που καταδεικνύει την όλη θέαση και σεβασμό που έχουν απέναντι στους θεσμούς τους.


Η Μεγάλη Βρετανία έχει πολύ σταθερούς συνεκτικούς ιστούς στο εσωτερικό της ώστε να μετατραπεί τώρα σε κάτι διαφορετικό. Ακόμα και η απόφαση του Brexit καταδεικνύει το πόσο ξεχωριστοί και αυτόνομοι θεωρούν εαυτούς, πέρα από την όποια (σοβαρότατη) οικονομική παράμετρο του θέματος. Σε μία ακόμα περίπτωση που ο μέσος fan βρίσκεται μπροστά στο δίλημμα του διαχωρισμού του καλλιτέχνη από το έργο του, ο γράφων θα πάρει θέση σαφή. Η μισή και παραπάνω δισκοθήκη, και μεγάλος μέρος της αντίστοιχης ταινιοθήκης, χωρίς αυτό το διαχωρισμό θα έπρεπε να βρίσκεται εκτός σπιτιού. Σίγουρα δε, κάθε πράγμα στον καιρό του. Ζούμε την εποχή που οι αιμοβόροι rockers παλαιοτέρων δεκαετιών, έχουν μετατραπεί σε κήρυκες του νεοσυντηρητισμού. Σοκαριστική η συνειδητοποίηση πως αυτή είναι η φυσική πορεία των πραγμάτων. Απαραίτητη επίσης.


Πηγή φώτο :

Facebook

Twitter

CNBC


79 Προβολές0 Σχόλια