Judas Priest, οι αλωνάρηδες...

Μια αναδρομή στις 7 προηγούμενες εμφανίσεις των Μetal Gods στην Ελλάδα, 6 από τις οποίες ήταν μέσα στον Ιούλιο, με αφορμή την επιστροφή τους στις 15 Ιουλίου στο Release Athens 2022.

Γράφει ο Γιάννης Πούλλος.



Τέτοιες μέρες το 2001 οι Judas Priest επισκέπτονταν για πρώτη φορά τη χώρα μας βάζοντας τέλος σε μια πολυετή αναμονή. Είκοσι ένα χρόνια μετά, το θρυλικό συγκρότημα ετοιμάζεται να εμφανιστεί για όγδοη φορά στην Ελλάδα, στο πλαίσιο του Release Athens 2022, στην παγκόσμια περιοδεία του για τον εορτασμό των 50 χρόνων του. Μια συναυλία που ήταν αρχικά προγραμματισμένη για το 2020 αλλά θα διεξαχθεί με δύο χρόνια καθυστέρηση εξαιτίας της πανδημίας. Κοινό χαρακτηριστικό των προηγούμενων αλλά και της επόμενης εμφάνισης των Metal Gods είναι ότι όλες, πλην εκείνης του 2004, έγιναν κατά τον… αλωνάρη Ιούλιο. Στις 15 του μήνα οι Judas Priest θα εφορμήσουν στη σκηνή της Πλατείας Νερού πλαισιωμένοι από του τους Cradle of Filth και τους The Dead Daisies και το ερώτημα είναι: θα υπάρξει άραγε επόμενη;


Το σχοινί του Ripper

Η πρώτη επίσκεψη των Judas Priest στην Ελλάδα, την 1η Ιουλίου 2001, δεν ήταν όπως ακριβώς την είχε στο μυαλό του ο κόσμος. Το συγκρότημα ετοιμαζόταν να κυκλοφορήσει το «Demolition», το δεύτερο άλμπουμ χωρίς των Rob Halford, το οποίο είχε σχεδόν… επικυρηχθεί από τους fans πριν καν κυκλοφορήσει, όπως άλλωστε είχε γίνει και με το «Jugulator». Την ώρα μάλιστα που οι Priest έψαχναν να βρουν τα πατήματά τους με τον εξαιρετικά ταλαντούχο Tim «Ripper» Owens στα φωνητικά ο Metal God κυκλοφορούσε δίσκους με τους Fight και με το προσωπικό του σχήμα που άφηναν πολύ πιο δυνατό αποτύπωμα, ενώ το διήμερο των Halford στο Ρόδον τον Δεκέμβριο του 2000 εξελίχθηκε, όπως ήταν αναμενόμενο, σε κάτι σαν μια πρώτη εμφάνιση των Judas Priest στην Ελλάδα. Ολα αυτά βέβαια δεν εμπόδισαν αρκετές χιλιάδες κόσμου να βρεθούν στο βοηθητικό γήπεδο του ΟΑΚΑ αφού το line up εκείνου του Rockwave (Less Than Human, Rotting Christ, Savatage, Cradle of Filth και Megadeth) ήταν έτσι κι αλλιώς ελκυστικό. H επιλογή των Judas Priest να συμπεριλάβουν μόλις 4 τραγούδια της μετά-Halford εποχής στο setlist αποδείχτηκε σοφή, κυρίως επειδή ο Owens είχε την ικανότητα να αποδίδει πολύ πειστικά το παλαιότερο κλασικό υλικό. Στις περίπου δύο ώρες που διήρκεσε η συναυλία αποδείχτηκε ότι σε αντίθεση με τη δισκογραφική, η συναυλιακή ζωή στον πλανήτη Priest είχε πολύ δυνατό σφυγμό (κάτι που επισφραγίστηκε και με την κυκλοφορία του «Live in London» το 2003) με τον κόσμο να αποχωρεί περισσότερο από ικανοποιημένος. Προσωπικά, έφυγα ψαρωμένος…



"Δεν μπορώ να περιμένω"

Η τάξη (όπως την είχαν πολλοί στο μυαλό τους) έμελλε να… αποκατασταθεί τρία χρόνια μετά, στην μοναδική εκτός Ιουλίου συναυλία των Judas Priest στην Ελλάδα. Όσοι στις 20 Ιουνίου 2004 ανηφορίσαμε για δεύτερη φορά -η πρώτη ήταν την αμέσως προηγούμενη μέρα για τους Wasp- στο νέο σπίτι του Rockwave Festival στη Μαλακάσα θυμόμαστε εκείνη την ημέρα για πολλούς λόγους. Πρώτα γίναμε μάρτυρες των σημείων των καιρών με τους Queensryche να εμφανίζονται κάτω από τους Nightwish, ενώ καθώς κατευθυνόμασταν στα αυτοκίνητά μας μετά το τέλος της συναυλίας μαθαίναμε ότι η Εθνική Ελλάδας είχε περάσει στους «8» του Euro της Πορτογαλίας. Μόνο που το «δεν μπορώ να περιμένω» δεν αφορούσε ακόμα το… τιμημένο -αφού ακόμα και το πιο διεστραμμένο μυαλό δεν μπορούσε να συλλάβει αυτό που θα ακολουθούσε- αλλά τις μέρες και τις ώρες που μετρούσαμε μέχρι η «Reunited Summer Tour» να κάνει στάση στη χώρα μας. Έναν χρόνο μετά το βελούδινο διαζύγιο με τον Owens και την επιστροφή του Rob Halford εκεί που ανήκει, οι Judas Priest πραγματοποιούν μια σειρά από συναυλίες σε Ευρώπη, Αμερική και Καναδά πριν μπουν στο στούντιο για να γράψουν το «Angel Of Retribution» και η Ελλάδα ήταν ο ένας από τους 15 ευρωπαϊκούς σταθμούς. Ο χρόνος σταμάτησε όταν ο προβολέας άναψε στο πρώτο ρεφρέν του «Elecric Eye» πάνω από τον… αόρατο μέχρι εκείνη τη στιγμή Rob Halford, με το σύνθημα «είναι τρελός ο καραφλός» να δονεί την ατμόσφαιρα ανάμεσα στα τραγούδια που διαμόρφωσαν ένα setlist στα όρια του ονειρικού, όταν η μαγεία του άγνωστου επόμενου τραγουδιού δεν είχε ακόμα χαθεί. Αναμφίβολα η πιο συναισθηματικά φορτισμένη συναυλία των Judas Priest στην Ελλάδα, όχι όμως και η καλύτερη. Αυτή έμελλε να τη ζήσουμε στο ίδιο venue αλλά σε μεγαλύτερη σκηνή τέσσερα χρόνια αργότερα…


Τέλος Εποχής

Στις 9 Ιουλίου 2008 οι Priest έρχονται να… αλωνίσουν ξανά στην Ελλάδα σε μια συναυλία που θα μνημονεύεται για έναν επιπλέον λόγο. Ήταν η τελευταία φορά που βλέπαμε μπροστά στα μάτια μας το εμβληματικό κιθαριστικό δίδυμο Tipton - Downing. Λίγες μέρες νωρίτερα το «Nostradamus» είχε βρει τη θέση του στις προθήκες των δισκοπωλείων και οι συζητήσεις στα πηγαδάκια των fans για την ποιότητά του έδιναν κι έπαιρναν. Για καλή μας τύχη το φρέσκο αλλά μάλλον αδιάφορο νέο άλμπουμ έχει απλά μια… φιλική συμμετοχή στο setlist στο οποίο εμφανίζονται από το πουθενά ένα «Eat Me Alive», ένα «Dissident Aggressor» κι ένα «Devil’s Child» που μαζί με το «Rock Hard, Ride Free» και τα «Hell Patrol» και «Between the Hammer and the Anvil», τα αδικημένα δηλαδή κομμάτια του «Painkiller», παρασύρουν το TerraVibe με το συγκρότημα και -κυρίως- τον Halford να είναι σε δαιμονιώδη φόρμα. Λες και ήξεραν ότι αυτό θα ήταν το κύκνειο ζωντανό headbanging των Διόσκουρων στη χώρα μας… Έχοντας πλέον πλήρη εικόνα του τι είχε προηγηθεί και κυρίως τι ακολούθησε μπορούμε να πούμε χωρίς περιστροφές ότι εκείνη ήταν η απόλυτη Priest βραδιά.



Farewell Tour...Not

Στις 5 Ιουλίου 2011 οι Judas Priest ανεβαίνουν για πρώτη φορά στην σκηνή της Πλατείας Νερού, του νέου χώρου που έμπαινε εκείνες τις μέρες στη συναυλιακή ζωή της Αθήνας. Πρώτη αλλά όχι και τελευταία, καθώς οι Βρετανοί μπήκαν με τη σειρά τους στη μακρά λίστα των συγκροτημάτων που παρέπεμψαν στις καλένδες τα περί… αποχαιρετιστήριας περιοδείας. Ακόμα και όσοι κρατήσαμε μικρό καλάθι στο άκουσμα της είδησης ότι η «Epitaph World Tour» επρόκειτο να είναι και η τελευταία τους, μάλλον δεν περιμέναμε ότι η πραγματική βόμβα θα έσκαγε λίγο πριν η περιοδεία ξεκινήσει. Η αποχώρηση του K.K. Downing άφηνε τον Glenn Tipton χωρίς τον επί 37 χρόνια συνοδοιπόρο του, καθιστώντας αυτόματα τον Ian Hill ως το μοναδικό εναπομείναν μέλος από την αρχική σύνθεση των Judas Priest, οι οποίοι θα… αποχαιρετούσαν τους οπαδούς τους με τον άσημο 31χρονο Richie Faulkner στη θέση του. Ο πιτσιρικάς αποδεικνύεται εξαιρετική επιλογή καθώς δείχνει να κολλάει ιδανικά ως παρτενέρ του 64χρονου τότε Tipton, αποδίδοντας πιστά και με σεβασμό τα μέρη του προκατόχου του προσδίδοντας μάλιστα ιδιαίτερη φρεσκάδα και ένταση. Το best off setlist της «Epitaph World Tour», θεωρήθηκε από πολλούς ως το πληρέστερο που είχαμε απολαύσει σε σχέση με όσες φορές μας είχαν επισκεφθεί, όμως αυτό είναι κάτι στο οποίο δεν πρόκειται ποτέ να συμφωνήσουν περισσότεροι από δύο. Την επόμενη μέρα, οι Priest επισκέφτηκαν τη Θεσσαλονίκη, σε ένα Καυτατζόγλειο Στάδιο, με μέτρια προς καλή προσέλευση του κοινού. Η κραυγή του Halford στο τέλος του Victim of Changes παραμένει μέχρι σήμερα, σημείο αναφοράς στα συναυλιακά δρώμενα της πόλης...


Ψήφος Εμπιστοσύνης...

Ακόμα μια συναυλία των Judas Priest που έχουμε κι άλλους λόγους να τη συζητάμε, πέρα από αυτήν καθ’ εαυτήν εμφάνιση του συγκροτήματος που κινήθηκε στα γνωστά υψηλά στάνταρ τους. H επιβολή των capital controls λίγες μέρες νωρίτερα και το δημοψήφισμα της επομένης δεν αποθάρρυναν χιλιάδες μουσικόφιλων να ανηφορίσουν στις 4 Ιουλίου 2015 στην Μαλακάσα, καθώς η ανάγκη διαφυγής από την δύσκολη πραγματικότητα φαίνεται ότι υπερίσχυσε. Δεν ήταν όμως μόνο αυτό που κατέστησε εκείνο το live ιστορικό, αφού στην περιοδεία για την προώθηση του «Redeemer of Souls» ο Glenn Tipton θα πατούσε για τελευταία φορά το πόδι του σε ελληνικό σανίδι. Η εικόνα των αραχτών στο γρασίδι μεταλλάδων που μετά από δύο περίπου ώρες έπιναν τις μπύρες τους και παρακολουθούσαν από… απόσταση ασφαλείας τους Prodigy οι οποίοι έκλεισαν μια από τις λίγες συναυλιακές βραδιές εκείνου του καλοκαιριού που γλίτωσαν την ακύρωση, ήταν ακόμα μια ψήφος εμπιστοσύνης στους Judas Priest.


Ο χορός των Ιερών Τεράτων

Οταν μέσα σε ένα διήμερο παρελαύνουν μπροστά στα μάτια σου τα ιερά τέρατα με τα οποία μεγάλωσες αλλά και συγκροτήματα με τα οποία μεγαλώνει ο γιος σου που είναι εκεί μαζί σου, όταν οι Judas Priest επιστρέφουν έχοντας στη φαρέτρα τους το τιμιότερο ίσως άλμπουμ της σύγχρονης ιστορίας τους («Firepower»), όταν με το «καλησπέρα» ακούς «Grinder», «Sinner» και «Night Comes Down» που έχουν να παιχτούν ζωντανά πάνω από 30 χρόνια, τότε οι όποιες επιφυλάξεις για το πώς θα ακούγονται οι Judas Priest χωρίς ούτε έναν από το κλασικό κιθαριστικό δίδυμο και με τον Halford να έχει πατήσει αισίως τα 67 πάνε περίπατο. Ο Ricthie Faulkner κοντεύει ήδη να κλείσει 10ετία στην μπάντα ως αντικαταστάτης του K.K. Downing, ενώ πιθανότατα δεν θα μπορούσε να υπάρξει ιδανικότερο back up του χτυπημένου από Πάρκινσον Glenn Tipton από τον παραγωγό τους, Andy Sneap. Όπως ακριβώς συνέβη και με την πρώτη το 2001, η τελευταία φορά που οι Priest… αλώνισαν στην Ελλάδα, στις 19 Ιουλίου 2018, ήταν υπεράνω προσδοκιών, καθώς και στις δύο περιπτώσεις οι ηχηρές ελλείψεις όχι μόνο δεν κόστισαν αλλά οι εν λόγω συναυλίες συγκαταλέγονται ανάμεσα στις καλύτερες εμφανίσεις τους στη χώρα μας. Πλέον, το ερώτημα που μένει να απαντηθεί στις 15 του Ιουλίου στην Πλατεία Νερού είναι σε τι κατάσταση θα εμφανιστεί ο Halford που έχει ήδη μπει στην έβδομη δεκαετία της ζωής του…


Πηγή φώτο :

concertsbestever.files.wordpress.com/

loudwire.com


139 Προβολές0 Σχόλια