Live Report : Rammstein, Ullevi Stadium, Gothenburg 28/07/2022.

Ο Γιώργος Γιουρούσης περιγράφει μια συγκλονιστική συναυλιακή εμπειρία, σε ένα θρυλικό Ευρωπαϊκό γήπεδο, για τους γνώστες του αθλήματος...


Μια συναυλία των Rammstein είναι πάντα ένα εντυπωσιακό γεγονός, το οποίο δεν χάνεται με τίποτα – πόσο μάλλον όταν παίζουν τρείς σερί μέρες δίπλα στο σπίτι σου! Αυτό το ήξερα ήδη, πριν πάρω το δρόμο που με έβγαλε για δεύτερη σερί εβδομάδα στις κερκίδες της έδρας της ιστορικής IFK Göteborg, δις τροπαιούχου του Uefa Cup. Έξω από το γήπεδο, καντίνες με λουκάνικα και κρύα μπύρα και merch τουλάχιστον 2πλάσιο σε ποικιλία και ποιότητα από αυτό των Maiden την περασμένη Παρασκευή. Χωρίς να σπαταλήσουμε πολύ χρόνο, ¨τσιμπάμε¨ το καθιερωμένο μπλουζάκι της περιοδείας και μπουκάρουμε στην κερκίδα 2, για να έχουμε ώρα για επαρκείς προμήθειες σε ζύθο! Χλιαρή προσέλευση κόσμου, αποτέλεσμα του ότι η επομένη ήταν εργάσιμη και του αδιάφορου του support σχήματος.



Η ώρα έδειχνε 19:30, όταν το πιάνο ντουέτο των Duo Abélard ανέβηκε στη μικρή σκηνή για να ζεστάνει το κοινό παίζοντας διασκευές (ω τι τυχαίο;) Rammstein! Η καταγωγή μου από το Μικρό Σούλι Σερρών (όπου δεν μας λες και μύστες του πιάνου), σε συνδυασμό με το σκορ του αγώνα στο γήπεδο της Τούμπας, καθώς και τη γενική νύστα και αδιαφορία που μου προκαλούν τέτοιου είδους intellectual διασκευές, συνέβαλλαν σε ένα από τα πιο βαρετά συναυλιακά 45λεπτα της ζωής μου. Χειροκρότημα στο τέλος του σετ – έτσι για το καλό και αποχαιρετούμε (προσωρινά, όπως αποδείχτηκε) τα 2 κορίτσια από την Γαλλία. Εύγε – και τώρα φεύγε!



Μικρό διάλλειμα για ανεφοδιασμό και λίγο μετά τις 21:00 τα φώτα χαμηλώνουν και τα ηχεία γεμίζουν με τους ήχους του “Music for the Royal Fireworks”. Οι έξι της γερμανικής αρμάδας παίρνουν ένας – ένας την θέση τους επί σκηνής και κερδίζουν τους πάντες με το πιο όμορφο opening track που θα μπορούσαν – το Armee der Tristen, από το πρόσφατο έπος τους, που ονομάζεται Zeit. Παραμένουν λίγο στο τελευταίο άλμπουμ με το Zick Zack, για να ακολουθήσει μια τετράδα από το παρελθόν της μπάντας, η οποία σηκώνει όλο το στάδιο στο πόδι! Ο ήχος γεμάτος και δυνατός, το show –όπως πάντα- larger-than-life, ένας Till σε ΤΕΡΑΣΤΙΑ φόρμα φωνητικά, να παίζει πότε με το κοινό, πότε με τους καημένους τους roadie που έτρεχαν και πότε με τους (εδώ και 28 συναπτά έτη) συνοδοιπόρους του. Όλοι στην μπάντα δείχνουν ανανεωμένοι και εμφανώς πιο ορεξάτοι από την προηγούμενη περιοδεία.


Puppe, Heirate Mich και Zeit κερδίζουν περισσότερο ως οπτικό show, ενώ ένα μικρό disco πέρασμα από τον κύριο Kruspe μας οδηγεί στο Deutschland, το οποίο νομίζω τραγουδήθηκε από όλους στο κοινό – αν και ο υπογράφων κάπου βαθειά μέσα του ήλπιζε και παρακαλούσε να είχε ακολουθήσει το Bück Dich! Μπορεί λοιπόν ο συμπαθέστατος και λατρεμένος Flake να γλυτώνει από τον δονητή γεμάτο ούζο, αλλά το ψήσιμο στο Mein Teil καλά κρατεί, με τον Till να έχει πάει το σενάριο σε άλλη διάσταση, βγάζοντας μέχρι μίνι κανόνι. Ακολουθεί το γνωστό σε όλους Du Hast και μια ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ εκτέλεση του Sonne (κατά την οποία οι συναγερμοί του σταδίου δεν άντεξαν και άρχισαν να βαράν!), η οποία έκλεισε και το πρώτο μέρος του show.



Encore 1: Από τα βίντεο wall ζητάνε από τον κόσμο να ανάψει το φακό του κινητού του και ξαφνικά η μπάντα βρίσκεται επί της μικρής σκηνής μαζί με τις Duo Abélard, στη μέση όλου του κοινού και μας χαρίζει μια εντελώς διαφορετική εκτέλεση του Engel. Αμέσως μετά μπαίνει στις φουσκωτές της βάρκες και πλέει πάνω στο κοινό με τελικό προορισμό το main stage. Ακολουθούν Ausländer από το προηγούμενο άλμπουμ (με το καθιερωμένο φιλάκι μεταξύ Richard και Paul- έτσι, για να σκάσουν κάτι ομοφοβικοί άντριδες) και Du riechst so gut, ενώ ο Till αποζημιώνει όσους τους έλειψε πριν ο δονητής, αμολάει το κανόνι-πέος και δροσίζει το σύμπαν στο Pussy.


Για το τέλος η μπάντα είχε κρατήσει 2 άσσους στο μανίκι: Rammstein και το (κατά την ταπεινή μου γνώμη) καλύτερο τους ύμνο, το Ich Will. To Adieu φέρνει ένα υπέροχο καλοκαιρινό βράδυ στο τέλος του, με τη μπάντα να αποθεώνεται από όλους και να ευχαριστεί τον κόσμο. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει χαμόγελο στα χείλη, δεν υπάρχει ούτε ένας που να μην έχει βγάλει το λαρύγγι του. Δεν περίμενα ότι θα το γράψω, αλλά είναι σίγουρα μέσα στα 3 καλύτερα live που έχω παρακολουθήσει και άξιζε κάθε σεντ και κάθε δευτερόλεπτο.



Αντί επιλόγου, θα ήθελα να γράψω 2-3 κουβέντες για τα θέματα διοργάνωσης, τα οποία τόσο μας έχουν απασχολήσει τις τελευταίες μέρες. 65.000 κόσμος, μπήκε και βγήκε σε χρόνο dt. Όλοι είχαν εύκολη πρόσβαση σε καντίνες (με νορμάλ τιμές), το merch και τουαλέτα. Οι ΚΑΘΗΜΕΝΟΙ παρέμεναν ΚΑΘΗΜΕΝΟΙ, με εξαίρεση το 2οencore όπου η μπάντα ζήτησε να σηκωθούν όλοι, ενώ ένας εξυπνάκιας μπαχαλάκης που μάλλον του έπεσε λίγο παραπάνω ο ζύθος και πήγε να κάνει τσιφλίκι του τη μπροστινή ζώνη, στην αρχή συνετίστηκε και στην συνέχεια απομακρύνθηκε! Ξέρετε πιο είναι το πιο αξιοπερίεργο;;; Ότι όλα αυτά σε χώρες σαν την Σουηδία είναι ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ! Τροφή για σκέψη…


Setlist:

1. Armee der Tristen

2. Zick Zack

3. Links 2-3-4

4. Sehnsucht

5. Zeig dich

6. Mein Herz brennt

7. Puppe

8. Heirate mich

9. Zeit

10. Deutschland

11. Radio

12. Mein Teil

13. Du hast

14. Sonne


Encore 1:

15. Engel

16. Ausländer

17. Du riechst so gut

18. Pussy


Encore 2:

19. Rammstein

20. Ich will

21. Adieu


233 Προβολές0 Σχόλια