Love/Hate : Wasted in America (1992)

Μία από τις καλύτερες hard rock μπάντες, για την οποία ίσως δεν άκουσες ποτέ.

Γράφει ο Μπάμπης Καλογιάννης

Πολλάκις αντικείμενο του Vinylian, των συζητήσεων και των πειραγμάτων μεταξύ παρεών, αλλά και έγκριτων μουσικολόγων, ακόμα και κοινωνιολόγων καθώς σίγουρα υπεισέρχεται ο κοινωνικοπολιτικός παράγοντας στην όλη υπόθεση. Το πέρασμα από την υπερβολή και extravaganza των 80s, στην εσωστρέφεια των 90s, η αλλαγή της μόδας από τα πολύχρωμα φανταχτερά ρούχα στο casual ντύσιμο, jean-shirt-πουκάμισο. Μουσικά ως γνωστόν η αλλαγή αυτή αποθεώθηκε στο πρόσωπο του μάρτυρα Kurt Cobain και των αμαρτιών που κουβαλούσε για λογαριασμό όλου του κόσμου, με το σύνολο των glam συγκροτημάτων να ψάχνουν τον προσανατολισμό τους από το 1990 κι έπειτα, πολλές φορές με απογοητευτικά και άλλες τόσες με εξαιρετικά, αλλά ίσως λίγο ανεπίκαιρα, αποτελέσματα. Κάπου ανάμεσα θα βρει κανείς εκείνα τα groups που ξεκίνησαν πατώντας στο ένα είδος, τουλάχιστον αισθητικά, προβλέποντας όμως τις τάσεις που ακολουθούσαν, καταφέρνοντας εν τέλει να ακούγονται "φρέσκοι", αρκούντως hard rockin' και σε τελική ανάλυση, ύστερα από τόσα χρόνια, ποιοτικοί μέχρι σήμερα με ήχο που μπορεί να προσεγγίσει πληθώρα οπαδών. Φυσικά μιλώντας σε μια εποχή, προ internet, με την πίτα της δημοτικότητας ουσιαστικά περιορισμένη, είναι δεδομένο πως πολλά εξ αυτών των groups αδικήθηκαν ιδιαιτέρως, με κάποια από αυτά να αδικούν ίσως και τον εαυτό τους. Στην τελευταία κατηγορία σίγουρα δεν ανήκουν οι Love/Hate, το πιο cult hard rock group της εποχής, που ίσως να μην είχες ακούσει ποτέ σου.


Ξεκίνησαν το 1984 ως Data Clan και παρά το γεγονός ότι ύστερα από αλλαγές ονομάτων και αλλαγές μελών, άργησαν ως αποτέλεσμα να κυκλοφορήσουν το ντεμπούτο τους, το Blackout in the Red Room του 1990 δεν άφηνε κανένα περιθώριο για αμφισβήτηση. Με μπροστάρη τον Jizzy Pearl (κατά κόσμον James Wilkinson), oι Love/Hate περί τα 30 χρόνια αργότερα, ακούγονται σαν την τέλεια μίξη δύο διαφορετικών κόσμων, με το ρίσκο του τελικά να μην αρέσουν σε κανέναν να εξαφανίζεται ύστερα από τη δεύτερη τρίτη ακρόαση του πολύ καλού υλικού τους. Μακριά από τον τετραγωνισμένο ήχο των πρωτομαστόρων του hair metal, οι Love/Hate βάζουν μπόλικα στοιχεία alternative στη μουσική τους, δημιουργούν ένα κράμα που θυμίζει σε σημεία αυτό που θα ονομαζόταν grunge αργότερα, ωστόσο αισθητικά, στιχουργικά αλλά και σαν παραγωγή παραμένουν ένα κλασικό sleaze group. Ο Jizzy Pearl ακούγεται σαν Stephen Pearcy on helium, η δε απόδοση των υπολοίπων μελών κυμαίνεται σε υψηλά επίπεδα. Το ομώνυμο και το έπος "Why do you think they call it Dope?" δίνουν μια σχετική ώθηση και δημοτικότητα στο συγκρότημα και όλα φαντάζουν ευοίωνα. Ωστόσο η σύνδεση των Love/Hate με το glam παρελθόν, θα τους αφήσει εν μέρει στο περιθώριο, καθώς δίσκοι όπως τα Nevermind, Ten και Dirt ορίζουν πλέον την ατζέντα πολυ διαφορετικά αλλά και πολύ αυστηρά. Μέσα σε αυτό το κλίμα, το Wasted in America κυκλοφορεί την ίδια χρονιά, λίγο πολύ περνάει χωρίς ιδιαίτερο θόρυβο και πολλά χρόνια μετά καταλήγει αντικείμενο λατρείας από διαφόρους μύστες των early 90s. Πολύ άδικα. Παρόλο που ηχητικά ακούγεται λίγο πιο "ξερό" από τον προκάτοχο του, στο θέμα της σύνθεσης δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από το Blackout in the Red Room και σε έναν κόσμο χωρίς μόδες, τάσεις, MTV και Charts, απολάμβανε και απολαμβάνει το cult status που του αρμόζει. Ξεκινάει δε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο...

...καθώς ο ομώνυμος ύμνος αποτελεί έναν οδοστρωτήρα που άνετα στέκεται στα 5 καλύτερα τραγούδια του group, με χορευτική διάθεση και φυσικά τον Jizzy Pearl να δίνει μια κορυφαία ερμηνεία. Στιχουργικά έξυπνο και καυστικό, το album θα χαρακτηριστεί στο συγκεκριμένο τομέα από μια underground διάθεση, καθώς οι βωμολοχίες δε θα λείψουν αλλά δε θα γίνει και καμιά ιδιαίτερη προσπάεια να κρυφτούν. Την ίδια αλληγορική διάθεση δείχνει και το Spit που ακολουθεί, που όπως και πολλά άλλα τραγούδια του album θα θυμίσουν πρώιμους Alice in Chains, μιλώντας σε μια βάση δημοφιλίας. Ο ήχος είναι μοντέρνος για την εποχή, αλλά σίγουρα ο όρος alternative είναι ανεπαρκής. Τραγούδια όπως τα Miss America, Cream και Yucca Man μπορεί να μην είναι ακραιφνώς hard rock, όπως συνηθίσαμε τον όρο στα 80s, ωστόσο υπάρχει μια αύρα μεταγενέστερων Skid Row, κάπου ανάμεσα στην ξεκάθαρη 90s κατεύθυνση του υλικού. Το δε ταχύτατο Happy Hour θα φέρει χαμόγελο και θύμησες σε πολλούς, καθώς η εισαγωγή του μοιάζει εκπληκτικά με το θέμα της γνωστής εκπομπής "Jackass". To Tranquilizer που ακολουθεί είναι από τα καλύτερα τραγούδια του δίσκου, με πολύ ωραία εισαγωγή και ξέφρενο ρυθμό στη συνέχεια. Τα μπαλαντοειδή Don't Be Afraid και Don't F@ck with me προσφέρουν μια άλλη πλευρά των Love/Hate, πολύ μακρία όμως από μελιστάλαχτες περιπτώσεις, καθώς τόσο η ειρωνεία όσο και το macho περισσεύουν σε δύο αγαπημένες συνθέσεις. Για το τέλος, Social Sidewinder και Evil Twin παραμένουν πιστά στο κλίμα του υπόλοιπου δίσκου, χωρίς να κλέβουν τις εντυπώσεις αλλά και χωρίς να αφαιρούν κάτι από την ποιότητα του υπόλοιπου album, με το Evil Twin να αποτελεί ιδανικό κλείσιμο με τον καλπασμό του. Αξίζει πάντως να αναφερθεί το b-side Castles From Sand, από το single του Wasted in America, μία από τις καλύτερες συνθέσεις του group με ένα εξαιρετικό ρεφρέν, σύνθεση που ήταν πραγματικά αμαρτία που δεν μπήκε στο δίσκο.


Με τα πολλά, οι Love/Hate είναι μέχρι σήμερα εδώ. Στις 11 Μαρτίου κυκλοφόρησε το νέο album τους HELL, CA, με το όλο στυλ των "σύγχρονων Motley Crue" να είναι και πάλι εδώ. Ο Jizzy Pearl πλέον στα 64 του έχει το γνώθι σαυτόν, ξέρει τι θα μπορούσε να πετύχει το συγκρότημα και τι ακριβώς πέτυχε, η δε καταχώρηση του στους πλέον σημαντικούς frontmen του είδους είναι δεδομένη. Στο ενδιάμεσο είχε κάνει ένα πέρασμα στους Ratt, όταν είχαν πρωτοξεκινήσει τα προβλήματα με το Stephen Pearcy (και πολύ πριν καταλήξουν στην παρωδία με τα νομικά προβλήματα που εξελίσσεται εδώ και μια δεκαετία περίπου), ενώ κάποιοι τυχεροί από εμάς τον απολαύσαμε ζωντανά ως τραγουδιστή των Adler's Apettite, με τον πρώην drummer των Guns N Roses και το συγκρότημα του να μας χαρίζουν μια αξέχαστη sleaze βραδιά. Οι Love/Hate έχουν πάψει εδώ και καιρό να είναι το επτασφράγιστο μυστικό του hair metal, με τα τρία πρώτα albums του Blackout in the Red Room, Wasted in America και Let's Rumble να ανταμοίβουν τον fan που θα επενδύσει σε αυτά.


47 Προβολές0 Σχόλια