MSG : Universal

Μια ιδιαίτερα αξιοσημείωτη επιστροφή από τον θρύλο Michael Schenker, σε ένα από τα καλύτερα του album τα τελευταία χρόνια.


Γράφει ο Μπάμπης Καλογιάννης



"Η γριά κότα έχει το ζουμί" λέει ο θυμόσοφος λαός και στην περίπτωση του Michael Schenker μόνο άδικο δεν έχει. Στο 67ο πλέον έτος της ηλικίας του και χωρίς να έχει να αποδείξει τίποτα σε κανέναν, ούτε καν στον εαυτό του, ο Γερμανός κιθαρίστας συνεχίζει να προσφέρει αυτό το οποίο ξέρει καλύτερα. Αγνό ποιοτικό hard rock, είτε ανέμελο είτε βαρύ ενορχηστρωτικά, αλλά σε κάθε περίπτωση μουσική η οποία "βγαίνει" προς τα έξω με τον πλέον αβίαστο τρόπο. Με μια πολύ πλούσια καριέρα με Scorpions, UFO (τα "αδικημένα του εδώ), MSG, προσωπικά albums και για λίγο τους Ratt (σε μια συνεργασία που μας άφηνε στο περίμενε), ο Michael Schenker συνεχίζει να περιοδεύει ανά τον κόσμο, να συνεργάζεται με διάσημους ή μη μουσικούς, αλλά και να κρατάει στην επικαιρότητα την κόντρα του με τον (εδώ που τα λέμε, πολύ λιγότερο ταλαντούχο) αδερφό του Rudolf. Έχοντας και αυτός να αντιμετωπίσει προσωπικούς δαίμονες, κατάφερε να μην πέσει από ένα minimum αξιώσεων, το οποίο μας ανάγκασε ο ίδιος να έχουμε για το υλικό του. Το ολόφρεσκο Universal δεν έρχεται απλά να διατηρήσει το μύθο του, αλλά μπορεί να σταθεί επάξια δίπλα στις καλύτερες δουλειές του τα τελευταία 20 (τουλάχιστον) χρόνια. Πετυχαίνει το σκοπό του με το παραπάνω, όντας ένα ιδιαίτερα "διασκεδαστικό" album.


Είναι δε το νιοστό album του Michael Schenker, καθώς εν έτει 2022 δεν έχει καμιά σημασία να ξεχωρίσουμε τις δυναμικές των albums με τον Robin McAuley στα φωνητικά, είτε αυτών της πρώτης "χύμα" περιόδου των MSG. Ο Schenker δε δείχνει καμία διάθεση να πειραματιστεί και εδώ που τα λέμε, αυτό ακριβώς είναι το ζητούμενο και για τον ίδιο αλλά και για το fan base του. Ωστόσο ένα χαρακτηριστικό που κάνει το Universal ακόμα πιο θελκτικό, είναι η συμμετοχή πολλών και μεγάλων ονομάτων μέσα σε αυτό, ονόματα που δίνουν το κάτι παραπάνω στο ήδη πολύ καλό υλικό, αλλά και που από μόνα τους είναι ικανά να προκαλέσουν τον επιθυμητό "θόρυβο" κατά την προώθηση του δίσκου. Από την ομάδα των MSG για το Universal, θα ξεχωρίσει ο Ronnie Romero στα φωνητικά, ο άνθρωπος που επέλεξε ο Ritchie Blackmore ώστε να αναλάβει το βαρύ φορτίο των φωνητικών στους Rainbow (στο short-lived reunion τους πριν από μερικά χρόνια). Από τις υπόλοιπες συμμετοχές θα ξεχωρίσει η συμμετοχή του στο φετινό διαγωνισμό της Eurovision, με τα "χρώματα" της Βουλγαρίας και τους Intelligent Music Project, σε μια συμμετοχή που δεν πλασαρίστηκε ιδιαίτερα ψηλά. Στο Universal δε, δικαιολογεί πλήρως την εμπιστοσύνη που του έχουν δείξει κατά καιρούς οι μεγαλύτεροι του rock χώρου.



Το Emergency που ξεκινάει το album δικαιολογεί την επιλογή του ως opener, με το ξυράφι του εισαγωγικού riff να βάζει τον ακροατή κατευθείαν στο κλίμα αλλά και την αισθητική του album. Πολύ καλός ήχος και παραγωγή, ευήκουστα μουσικά όργανα και ένας Ronnie Romero να ακούγεται ιδιαίτερα άνετος πίσω από το μικρόφωνο. Στη guest συμμετοχή, δεσπόζει ένα βαρύ όνομα όπως αυτό του Barry Sparks (Malmsteen, Dokken κλπ). Το δε Under Attack που ακολουθεί παίζει το ρόλο ενός Cry for the Nations, αποδίδοντας αξιοπρεπώς τη mid tempo προσέγγιση του Schenker, χωρίς φυσικά να φτάνει τα standards ενός Cry. To ορχηστρικό Calling Baal από τον μεγάλο Tony Carey (στο Rising των Rainbow μεταξύ άλλων) δίνει τη θέση του σε ένα από τα καλύτερα mid tempo των MSG, με τον πολύ Michael Kiske να δίνει την αναμενόμενη Helloween αύρα στο τραγούδι. Το A King has Come αποτελεί φόρο τιμής στον Ronnie James Dio, ενώ με τόσα ονόματα ήδη, το Universal μοιάζει σαν την πιο πετυχημένη συνάθροιση φίλων μουσικών, το τελευταίο διάστημα. Ο τραγουδιστής των δύο πρώτων θρυλικών δίσκων των MSG, Gary Barden, επιστρέφει για να χαρίσει τη φωνή του στο (μάλλον σχετικά αδιάφορο) The Universe, το οποίο όμως έχει ένα από τα πολύ πολύ καλά solos του Michael, ενώ πιο τυχερός στέκεται ο Michael Voss, παλιά καραβάνα της Γερμανικής σκηνής, με το Long Long Road να ξανανεβάζει τα standards του δίσκου στα ύψη, κυρίως χάρις στην πυραυλοκίνητη αρχή του.


Το Wrecking Ball που ακολουθεί θυμίζει εποχές Robin McAuley, χωρίς τη βαριά φορτωμένη παραγωγή, ενώ για τον Ralph Scheepers στο μικρόφωνο δεν υπάρχουν πολλά να ειπωθούν. Πρόκειται για έναν ακούραστο εργάτη της σκηνής, έναν εξαίρετο άνθρωπο και φυσικά μία από τις καλύτερες φωνές του χώρου τα τελευταία 30 χρόνια. Το Yesterday is Dead δε θα ξεφύγει από τον υπόλοιπο μέσο όρο του album, ωστόσο γίνεται φανερό ότι το ατού του Universal είναι οι φωνητικές γραμμές του, το γεγονός ότι είναι ένας δίσκος που σε προκαλεί να τον "τραγουδήσεις", οι κορυφαίες επιλογές του Schenker στο συγκεκριμένο τομέα. Για το κλείσιμο του Universal, το London Calling θα απομακρυνθεί φυσικά από την αισθητική του ομώνυμου punk τραγουδιού, αποτίοντας έναν φόρο τιμής στα 80s, την κακά τα ψέματα, heyday εποχή του Schenker, ενώ το Sad is the Song θα αποζημιώσει τους ακροατές με την περίτεχνη κιθαριστική δουλειά και τον αργόσυρτο ρυθμό του, προκαλώντας χαμόγελα σε αυτούς που θα θυμηθούν τα αντίστοιχα έπη που έκλειναν τους θρυλικούς δίσκους των UFO στα 70s. Ο γερόλυκος Michael Schenker έκανε πάλι το θαύμα του, εν έτει 2022 δύσκολα θα μπορούσε να προσφέρει κάτι καλύτερο από το Universal στους fans του. Ένα σπουδαίο, βάσει έτους κυκλοφορίας, album.


Ο Michael Schenker ανήκει σε εκείνη την κατηγορία rock καλλιτεχνών, οι οποίοι έχουν συνδέσει το όνομα τους με πολλά επιτυχημένα brands, με πρώτον από όλους βέβαια τον Glenn Hughes. Το γεγονός ότι μετά από 50 χρόνια καριέρας κυκλοφορεί έναν τέτοιο δίσκο λέει πολλά τόσο για την κλάση του, όσο και για την επιμονή του στη σύγχρονη μουσική πραγματικότητα. Ο δίσκος θα μπορούσε άνετα να ξεχωρίσει ανάμεσα στα UFO albums από το Walk on Water του 1995 κι έπειτα, ενώ σίγουρα είναι από τους πλέον καλούς δίσκους των MSG τα τελευταία 30 χρόνια. Δίσκοι σαν το Universal, ή αντίστοιχα το νέο Scorpions, καλώς ή κακώς δεν επιδέχονται γκρίνια. Πρόκειται για τις απτές αποδείξεις ότι αυτοί οι άνθρωποι πραγματικά αγαπούν την τέχνη τους, σέβονται το κοινό τους, και αποδίδουν με ιδιαίτερη ευκολία υλικό, οι αφετηρίες του οποίου αποτελούν δεύτερη φύση τους. Αναμένοντας το έπομενο πόνημα του κιθαρίστα, είναι μια καλή ευκαιρία να ξαναεπισκεφτούμε την πλούσια δισκογραφία του...


46 Προβολές0 Σχόλια