Ο δικός μας Adrian Smith και οι 6 κορυφαίες Iron Maiden στιγμές του.

Έργα και ημέρες του σπουδαίου όσο και αγαπημένου Βρετανού κιθαρίστα.

Γράφει ο Μπάμπης Καλογιάννης



Βρίσκεται στο δυναμικό ενός εκ των μεγαλυτέρων γκρουπς για πάνω από 40 χρόνια, το γνωρίζει και το γνωρίζουμε. Το διάλειμμα των early 90s ήταν αρκετό ώστε να ξαναβρεί τον προσανατολισμό του, να καταλάβει πως οι Iron Maiden είναι το σπίτι του, οι δε συνεργασίες και projects δείχνουν έναν άνθρωπο χορτάτο, με αυτογνωσία και πλήρη ενσυναίσθηση, έναν καλλιτέχνη που δεν έχει να αποδείξει το παραμικρό σε κανέναν και ως εκ τούτου αποδίδει ποιοτικές δουλειές, χωρίς το παραμικρό άγχος. Ο Adrian Smith, περί ου ο λόγος, αποτελεί ένα σπουδαίο και σημαντικότατο κομμάτι της ιστορίας των Maiden, καθώς σε συνθετικό επίπεδο έχει σταθεί ο αρωγός δίπλα στο larger than life δίδυμο των Harris/Dickinson, συνθέτοντας κάποια από τα πλέον κλασικά τραγούδια του σχήματος και αποτελώντας έναν βράχο στις περιοδείες. Στα συν και η αξιοπρεπής φωνή του, σημαίνουσας σημασίας όσον αφορά τα backing vocals των Maiden, που όμως δε διστάζει να βγει μπροστά ως lead φωνή σε τραγούδια τόσο του βασικού σχήματος του Smith (ως b-sides φυσικά), αλλά και στα προσωπικά του projects. Ο μουσικός ιστορικός του μέλλοντος οφείλει να εξαίρει τη συνεισφορά του Adrian Smith στο εν λόγω οικοδόμημα και υπάρχει σιγουριά πως θα το κάνει.



Μεγαλωμένος στο Camden Town, το Μοναστηράκι του Λονδίνου κατά μία έννοια, ο Smith θα γίνει φίλος με τον έτερο πρίγκιπα Dave Murray στην ηλικία των 15, αναπτύσσοντας ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ολοένα και περισσότερο σχηματιζόμενη hard rock μουσική των τελών των 70s. Οι Urchin ("αλητόπαιδο" σε ελεύθερη μετάφραση, με το βασικό πυρήνα των οπαδών της Liverpool FC να αυτοαποκαλούνται έτσι) θα αποτέλεσουν την πρώτη του σοβαρή προσπάθεια στη βιομηχανία, με το υλικό τους να αποτελεί σήμερα Collectors' item. Ξεκάθαρος φρέσκος NWOBHM προσανατολισμός με πολύ όμορφα τραγούδια όπως τα She's a Roller και Life in the City, με το τελευταίο να αποτελεί βάση για το Sherrif of Huddersfield αργότερα, τραγούδι που συνέθεσαν οι Iron Maiden για τη μετακόμιση του manager τους Rod Smallwood στην Αμερική. Με το συγκρότημα του Steve Harris θα γνωρίσει την καθολική αναγνώριση, που θα έχει φυσικά και το κόστος της καθώς προς τα τέλη των 80s ο Smith θα αισθανθεί εξαντλημένος ψυχολογικά και σωματικά, ενώ ύστερα από το Seventh Son θα αποχωρήσει με επίσημη δικαιολογία τη δυσαρέσκεια του ως προς την μουσική κατεύθυνση που θα έπαιρνε το τότε νέο album του γκρουπ, No Prayer for the Dying.


Λίγο πριν την αποχώρηση του θα κυκλοφορούσε το A.S.A.P project με AOR κατεύθυνση (και μέλη των FM στη σύνθεση του, θρυλικό AOR γκρουπ φυσικά που διασκευάστηκε από τους Maiden στο That Girl single), ενώ αργότερα θα ιδρύσει το προσωπικό του σχήμα Psycho Motel. Οι υπόνοιες και ελπίδες για επανένωση θα φουντώσουν μετά τη σπουδαία συνεργασία Smith/Dickinson στα Accident of Birth και Chemical Wedding, η οποία πέρασε και από τη χώρα μας λίγους μήνες πριν από το περίφημο reunion του Φεβρουαρίου του 1999. Σήμερα, καταξιωμένος και βετεράνος πλέον, ο Smith συνεργάζεται με τον φίλο του Ritchie Kotzen (σπουδαία solo καριέρα και κιθαρίστας των Poison μεταξύ άλλων), κάνοντας τακτά διαλείμματα από το βεβαρυμένο πρόγραμμα των Iron Maiden.


Ας θυμηθούμε τις έξι (6) κορυφαίες στιγμές του Smith με τους Βρετανούς πιονέρους, με μια κάποια ιεραρχική σειρά, εξαίροντας την προσφορά του για μια ακόμα φορά και αφήνοντας έξω το πιο πρόσφατο υλικό, αναδεικνύοντας φυσικά τα κλασικά τραγούδια των 80s :


6) Moonchild (Seventh Son of a Seventh Son, 1988)

Στο κύκνειο άσμα του με τους Maiden, ο Adrian Smith θα έχει πολύ μεγάλη συμβολή στην κατεύθυνση του δίσκου, ενός δίσκου που χαρακτηρίστηκε μέχρι και progressive από πολύ κόσμο, ωστόσο ήταν η χρήση πλήκτρων και synth κιθαρών αλλά και η δαιδαλώδης δομή του ομώνυμου τραγουδιού που έδωσε αυτή την ψευδαίσθηση. Στο εισαγωγικό θεοσκότεινο όσο και σπιντάτο Moonchild, θα συναντήσουμε έναν ύμνο της πρώτης, και σπουδαιότερης φυσικά, Maiden περιόδου, ένα τραγούδι που "αναγκάστηκε" να μείνει στην αφάνεια, λόγω των δημοφιλέστερων συναδέλφων του. Φοβερό solo στη μέση, εφιαλτική εισαγωγή και ξέφρενο μπάσο, μία σύνθεση η οποία εκτός των άλλων αποτέλεσε λουκούμι για τον Bruce Dickinson ώστε να αναδείξει για πολλοστή φορά το στιχουργικό αλλά και ερμηνευτικό του ταλέντο.


5) The Prisoner (The Number of the Beast, 1982)

Αν λοιπόν για το Moonchild ισχύει μία φορά το ότι έμεινε στην αφάνεια λόγω άλλων τραγουδιών στον δίσκο όπου ανήκε, τι να πει κανείς για το The Prisoner? Κάπου ανάμεσα σε Children of the Damned και Number of the Beast, με τα Run to the Hills και Hallowed Be Thy Name να "παραμονεύουν", η μοίρα του τραγουδιού ήταν προδιαγεγραμμένη. Ένα από τα πλέον αγαπημένα Maiden άσματα του γράφοντα, με ένα πρωτόλειο Riff από Smith & Murray, ανεκτό solo και ένα πανέμορφο ρεφρέν, σε μια νότα αισιοδοξίας στην οποία οι Maiden δεν μας είχαν πολυσυνηθίσει όσον αφορά τον ήχο τους, μέχρι τότε (αλλά και αργότερα). Σπουδαίο τραγούδι σε έναν κάτι παραπάνω από σπουδαίο δίσκο, το The Prisoner θα μείνει όπως δείχνουν τα πράγματα ένα τεράστιο συναυλιακό απωθημένο. Μαζί φυσικά με του Αλεξάνδρου τη χώρα...



4) Can I play with Madness (Seventh Son of a Seventh Son, 1988)

Κάπου εδώ αρχίζουν να σοβαρεύουν τα πράγματα με τις πλέον κορυφαίες στιγμές του Adrian Smith να δικαιολογούν σε μεγάλο βαθμό την παρούσα κατάταξη. Το Can I Play with Madness αποτελεί μία κορυφή απάτητη για τους Maiden από το Live After Death και έπειτα. Μακριά από τον NWOBHM ήχο και παρόλα αυτά ξεκάθαρα metal, κάνουν σωστή χρήση πλήκτρων για να προσδώσουν ατμόσφαιρα στο εν λόγω τραγούδι, φυσικά μέσα από την εξαιρετική για μια ακόμα φορά παραγωγή του μακαρίτη Martin Birch. Εξαιρετικό το σπινταριστό solo στη μέση, κορυφαία εννοείται η ερμηνεία του Dickinson, για το κερασάκι δε ένα πολύ καλαίσθητο (για την εποχή και για τους Maiden φυσικά) video, με τον έτερο μακαρίτη Graham Chapman (των θεών Monty Python) στον πρωταγωνιστικό ρόλο.


3) Flight of Icarus (Piece of Mind, 1983)

Τρίτος δίσκος του Adrian Smith με το συγκρότημα, με τη θέση του να θεωρείται εδραιωμένη και τον ίδιο να νιώθει άνετα και δημιουργικά από συνθετικής άποψης, σε ένα δίσκο όπου ο Steve Harris θα μας δώσει συνθέσεις που ακούγονται μέχρι και σήμερα με το ίδιο πάθος, όπως αποδείχτηκε στο ΟΑΚΑ πρόσφατα, αλλά και σε άλλα venues. Το καλπάζον riff του Flight of Icarus το κάνει αμέσως fan favourite, με τον Dickinson να μας χαρίζει σίγουρα ένα από τα πλέον συγκλονιστικά ρεφρέν στην ιστορία των Maiden. Η παραλλαγή της ιστορίας του Δαίδαλου και του Ίκαρου, το φοβερό solo sto τέλος, ένα τραγούδι που είχαμε την τύχη να απολαύσουμε ουκ ολίγες φορές ζωντανά, το οποίο θα ήταν άνετα το masterpiece του Smith εάν δεν υπήρχαν οι δύο παρακάτω ογκόλιθοι.


2) Two Minutes to Midnight (Powerslave, 1984)

Ναι πρόκειται για το ίδιο (το πλέον βασικό στο είδος) riff που ακούσαμε στο Swords and Tequila, στο Hellbound των Tygers, σε τραγούδια των Accept κλπ. Ωστόσο το Two Minutes to Midnight θα καταφέρει να ταυτιστεί με το συγκεκριμένο riff, να αποτελέσει ένα διαμάντι στο στέμμα του πλέον απαιτητικού δίσκου που είχε κυκλοφορήσει μέχρι τότε το συγκρότημα. Με το κάθε μέλος της βασικής συνθετικής ομάδας να συνεισφέρει απίστευτα έπη, η σύνθεση του Smith θα σταθεί ισάξια δίπλα στο ομώνυμο έπος του Bruce Dickinson, αλλά και τα τραγούδια του αρχηγού Steve Harris που ξεκινούσαν και τελείωναν το δίσκο. Περίοπτη θέση έχει το τραγούδι και στο Live After Death που κυκλοφόρησε ένα χρόνο αργότερα, ζωντανό album που αποτέλεσε την πρώτη επαφή πολλών από εμάς με τους Maiden, με ό,τι αυτό συνεπαγόταν για τα 12χρονα και 13χρονα απαίδευτα αυτιά μας.


1) Wasted Years (Somewhere in Time, 1986)

Το απόλυτο αριστούργημα του Adrian Smith, ένα larger than life τραγούδι και από τα πλέον motivational της σκληρής μουσικής επί το γενικότερον. Η πασίγνωστη lead εισαγωγή δίνει τη θέση της σε στίχους-κατάθεση καρδιάς από το συγκρότημα, με το ρεφρέν να καταδεικνύει με τον πλέον εμφατικό τρόπο το μέλλον που οραματιζόταν το γκρουπ εκείνη την εποχή. Δυστυχώς και όπως έγινε γνωστό στο σχετικά πρόσφατο παρελθόν, ο Adrian Smith ήταν ιδιαίτερα κουρασμένος από τις συνεχείς ηχογραφήσεις και περιοδείες και ίσως έβλεπε πιο μακριά όσον αφορά το μέλλον του στους Maiden. Σε κάθε περίπτωση, η σπουδαιότερη του σύνθεση και παρακαταθήκη στη μουσική αυτή παραμένει το Wasted Years, ένα τραγούδι που κατάφερε και ξεχώρισε στον δίσκο που πολλοί από εμάς, ακόμα και σήμερα, θεωρούμε τον κορυφαίο του συγκροτήματος...


Πηγή φώτο :

Martin Philbay / Mick Hutson / Redferns

guitar-world.com


50 Προβολές0 Σχόλια