Ο Phil Lynott και η υπόθεση του Live Aid 1985

Η πορεία του Phil Lynott προς τα τέλη της ζωής του, η σχέση του με τους διοργανωτές του Live Aid και η μη συμμετοχή του.

Γράφει ο Γιάννης Σίννης.

Κάθε 4 Ιανουαρίου από το 1987 και μετά, οπότε και είχε κλείσει ένας χρόνος από τον πρόωρο θάνατο του Philip Lynott, ο κόσμος των ροκ μέσων μαζικής ενημέρωσης και τώρα των social media κατακλύζεται από αφιερώματα και τιμητικές αναφορές προς τον μεγάλο Ιρλανδό μουσικό.


Όσο περνάνε τα χρόνια η πίκρα και η βαριά ατμόσφαιρα των αναφορών γλυκαίνει κατά κάποιο τρόπο, όπως συμβαίνει στο φαινόμενο του πένθους και μετατρέπεται σε δοξαστικές αναφορές στη ζωή και το έργο του Lynott, το δε δάκρυ γίνεται γιορτή που εκφράζεται με live αφιερώματα και συγκεντρώσεις οπαδών, στη γεννέτειρα του το Δουβλίνο κυρίως, αλλά και σε άλλα μέρη του κόσμου. Αντίστοιχα, ο ψηφιακός κόσμος του facebook γεμίζει με τραγούδια των Thin Lizzy και φωτογραφίες ρομαντικών δίπλα στο άγαλμα στην Harry street (το μισό Vinylian έχει περάσει από εκεί...).


Όχι, ο Lynott δεν έγινε ο star του επιπέδου των Hendrix, Morrison, Cobain ώστε να είναι γνωστός και λατρεμένος πέρα από τον κύκλο των εραστών του κλασσικού ροκ, όχι απλά των ακροατών. Οι βαθύτερες αιτίες βρίσκονται στον αντισυμβατικό χαρακτήρα του, όπως τον μαρτυρά στο αυτοβιογραφικά του τραγούδια, συστήνοντας τον εαυτό του στον κόσμο ως Johnny Cool :


"Johnny cool was the king

The leader of the boot boys

He'd never cause no trouble

In a rumble make some noise"

Showdown (Nightlife, 1974)


Antistar δεν μπορείς να τον χαρακτηρίσεις με τίποτα, πάλεψε χρόνια για να κερδίσει την αναγνωρισιμότητα και την λάμψη του rock stardome και κατάφερε να γεμίσει στάδια στις ΗΠΑ, την Ευρώπη και την Αυστραλία, κυρίως την χρυσή τριετία 1976 – 1979 όταν οι Thin Lizzy με τα εξαιρετικά στη σειρά άλμπουμ Jailbreak, Johnny the Fox, Bad Reputation, Live & Dangerous και Black Rose, ήταν ίσως η μόνη classic rock μπάντα που αντιστάθηκε ατο punk κίνημα και συμφιλιώθηκε με αυτό. Η συγκεκριμένη τριετία περιλαμβάνει πολύ σημαντικά γεγονότα που θα καθορίσουν την ίδια την ζωή του Lynott και είναι κ ο βασικός λόγος της δικής μου κατάθεσης αυτών των γραμμών, ως πολύ ρομαντικός φανατικός οπαδός του Ιρλανδού :


- Ο Lynott δημιουργεί το απόλυτο τραγούδι της παρέας και κερδίζει τα αμερικάνικα ραδιόφωνα, διότι πολύ απλά και έξυπνα το The Boys Are Back In Town είναι country.


- Shuffle ρυθμός με ματζόρε αρμονία και στίχοι με αναφορές σε αγαπημένους φίλους και στέκια, με ατάκα και μεγάλο αριθμό συλλαβών λίγο πριν το στάδιο του γλωσσοδέτη, τα country τραγούδια εξάλλου έχουν τις ρίζες τους στους πρώτους Ιρλανδούς μετανάστες στις ΗΠΑ. Άρα μπορούμε να πούμε ότι ο Lynott, χρησιμοποιώντας πρώτη ύλη του κέλτικου πολιτισμού, κατάφερε να γίνει τουλάχιστον αποδεκτός στο μεγαθήριο της αμερικανικής αγοράς. Λαικά μιλώντας, τους πήρε το πορτοφόλι και του είπαν και ευχαριστώ. Εδώ να πούμε πως όταν μπείς κ ανέβεις στο billboard, μένεις για πάντα στην συνείδηση των ακολούθων του.


- Ο Lynott δεν ξεφεύγει από την κουλτούρα των ναρκωτικών που ήταν συνυφασμένη για δεκαετίες με το rock n roll (μας αρέσει δεν μας αρέσει), έτσι πλέον τα περισσότερα χρήματα του πηγαίνουν στα ακριβότερα του είδους. Από το χόρτο ξεκινάει το άδοξο ταξίδι στην ηρωίνη και στην κοκαίνη με συνέπεια την δημιουργική/συνθετική του κάθοδο με την χρόνια χρήση – την δεκαετία του 80 – και αργότερα τον θάνατό του.


- Κατά τη χρυσή τριετία, επιβάλλει να έχει μαζί του σαν support act ιρλανδικές punk και new wave μπάντες, σε αντίθεση με το ρεπερτόριο των Lizzy. Έτσι έρχεται η γνωριμία με τον Σκωτσέζο μουσικό Midge Ure τον οποίο βάζει στον πολύ στενό του κύκλο , συνθέτουν μαζί και τον βοηθάει να υπογράψει συμβόλαιο με τους Ultravox σε μεγάλη δισκογραφική (Chrysalis-Universal Music Group). Την ίδια εποχή παίζει κ συναναστρέφεται με έναν άλλο σπουδαίο Ιρλανδό κ μάλιστα Δουβλινέζο, τον Bob Geldof, ο οποίος σημειώνει επιτυχίες με τους Boomtown Rats κ μοιράζονται τη σκηνή σε αρκετές εμφανίσεις.Το ίδιο θα συμβεί κ με μια άλλη πρωτοεμφανιζόμενη μπάντα από το Δουβλίνο, κάποιους U2, ενώ η παρέα του Lynott εμπλουτίζεται με άτομα όπως ο Sid Vicious και ο Lemmy.


Tα χρόνια που ακολούθησαν την χρυσή τριετία χαρακτηρίζονται από την πτωτική εμπορική πορεία του συγκροτήματος, που έρχεται σε αντίθεση με τη δημιουργικότητα του Ιρλανδού, ο οποίος θα φτιάξει 2 προσωπικά άλμπουμ και αμέτρητα ακυκλοφόρητα τραγούδια, μαζί με συμμετοχές σε τραγούδια και δίσκους πολλών καλλιτεχνών, όχι τόσο από τον χώρο της ροκ μουσικής, αλλά σε πιο soul και New Wave μονοπάτια. Η είσοδος της δεκαετίας του 80 αποσυντόνισε τα ροκ μεγαθήρια των 70’s και ισως μόνο οι Queen προσαρμόστηκαν αμέσως στα νέα μουσικά δεδομένα,προσθέτοντας ηλεκτρονικούς ήχους και αφαιρώντας κιθάρες. Έτσι κράτησαν και αύξησαν το κοινό τους, σε αντίθεση με τους Lizzy που χάνουν την αστρόσκονη και το air playing, χωρίς νέα hits. Όλα αυτά συντελούν στην διάλυση του συγκροτήματος, στα τέλη του 1983, καθώς και την άστοχη ή καλύτερα ατυχή μουσική περιπλάνηση του Lynott, η οποία θα μπορούσε να είχε ίσως διαφορετική κατάληξη εάν συμμετείχε στο περίφημο Live Aid 85. Και αυτό διότι ουσιαστικά, η διετία 83-85, μόνο φτωχή δεν ήταν για τον Phil Lynott δημιουργικά. Ξανασυνεργάζεται με τον Gary Moore κ απολαμβάνει ένα top 5 hit με το περίφημο Out in the Fields, ενώ παράλληλα έχει ιδρύσει τους Grand Slam και προσπαθεί να βρεί δισκογραφική στέγη. Χρειάζεται ένα σκαλοπάτι, τέτοιο ώστε να τον θυμηθεί το ευρύ κοινό το οποίο τον γνώρισε λίγα χρόνια πριν να πατάει ανάμεσα στα μόνιτορ και να πυροβολεί με το μπάσο του, ουρλιάζοντας για αγάπη, γλέντι και παρέα. Το σκαλοπάτι αυτό θα μπορούσε κάλλιστα να είναι το Live Aid 85, ειδικά μάλιστα αφού το διοργανώνοουν 2 φίλοι του, 2 συνεργάτες του, 2 συντοπίτες του και συνοδοιπόροι του, ο Bob Geldof και ο Midge Ure.


To Live Aid ήταν μια πρωτοβουλία των παραπάνω καλλιτεχνών για να συγκεντρωθούν χρήματα για τα πεινασμένα παιδιά της Αιθιοπίας. Με 2 μεγάλες συναυλίες την ίδια ημέρα σε Αγγλία (στο Wembley) και στις Ηνωμένες Πολιτείες (JFK Arena), με παράλληλη προσφορά μουσικών απ όλο τον κόσμο σε τηλεοπτικά κανάλια. Χαρακτηρίστηκε από πολύ μεγάλη επιτυχία, θεωρείται από πολύ κόσμο η μεγαλύτερη συναυλία της δεκαετίας του 80. Δυστυχώς ο Phil Lynott δεν χώρεσε στον κατάλογο των μουσικών που θα έπαιζαν σε ένα από τα στάδια... Μπορείς να φανταστείς το The boys are back in town σε ένα γεμάτο στάδιο και ταυτόχρονα σε ζωντανή μετάδοση σε Ευρώπη και Αμερική? Είναι όμως η εποχή που ο Lynott υπόσχεται στους στενούς του φίλους ότι θα αποτοξινωθεί στην ίδια κλινική, όπου «καθάρισε» απ τα ναρκωτικά με επιτυχία και ο Eric Clapton.


O Lynott είχε το φρέσκο τραγούδι που θα του επέτρεπε να συμμετέχει (Out in the Fields UK top 5), είχε την ενέργεια και το star quality που απαιτεί ένα τόσο μεγάλο event και κυρίως είχε την ιστορική αξία και την εμπειρία να βγεί να παίξει σε τόσο κόσμο χωρίς να τρέμει, διότι πολύ απλά το είχε ξανακάνει πάρα πολλές φορές στο παρελθόν.


Στις 13 Ιουλίου 1985 θα εμφανιστεί στο ιρλανδικό κανάλι RTE και θα καταφέρει να δωρίσει για 900 λίρες ένα μπάσο του. Αυτή θα είναι η ταπεινή συμμετοχή του σε ένα τεράστιο πολιτιστικό γεγονός, που θα μπορούσε να εξελιχθεί στην τελευταία ευκαιρια που νομοτελειακά δικαιούταν. Οι δικαιολογίες του Geldof και Ure ότι ο Lynott ήταν βαριά άρρωστος με τα ναρκωτικά, και ότι στο event παίξαν μόνο τεράστια εμπορικά ονόματα, δεν στέκουν σε καμία περίπτωση αφού στα 2 στάδια παίξαν καλλιτέχνες που βασανίζονταν από τα ναρκωτικά και άλλες συνέπειες της rock n roll ζωής, ενώ επιπλέον έπαιξαν και συγκροτήματα με πολύ λιγότερες εμπορικές επιτυχίες από τους Thin Lizzy.

Στις συνειδήσεις των φανατικών οπαδών του Phil Lynott, καταγράφεται ως προδοσία, ως στέρηση μιας τελευταίας ευκαιρίας σε έναν καλλιτέχνη που πρόσφερε και βοήθησε πολλούς, μεταξύ των οποίων και τους δύο διοργανωτές.


Κλείνοντας το αφιέρωμα, θα αφιερώσω το τραγούδι Together που έγραψαν μαζί με τον Midge Ure το 1982 και θα ακούσω όλη μέρα τα τραγούδια του με την υποθετική ερώτηση ‘αν’ να με βασανίζει.


Με εκτίμηση,

Γιάννης Σίννης

Πηγή φώτο :

www.history.com

www.imdb.com

Michael Ochs Archives, Getty Images










897 Προβολές0 Σχόλια