Οι Manowar, οι trappers, τα στερεότυπα και άλλες ιστορίες για αγρίους.

Μία αποτίμηση των χτεσινών γεγονότων στην Πλατεία Νερού, και λίγο παραδίπλα.

Γράφει ο Μπάμπης Καλογιάννης.


Χτες Τετάρτη 22/6 είχαμε ως γνωστόν δύο πολύ σημαντικά events, σε απόσταση ελάχιστη το ένα με το άλλο. Από τη μία η συναυλία των αγαπημένων στο ελληνικό κοινό Manowar, στα πλαίσια του Release Athens Festival, από την άλλη το γνωστό θεσμό του Mad Video Music Awards. Το δεύτερο event χαρακτηρίστηκε από το ξύλο δύο επιφανών ονομάτων της trap σκηνής, Light & Snik. Η συναυλία των Manowar από την άλλη είχε στο επίκεντρο χιλιάδες ανθρώπους να μη χάνουν λέξη από τους στίχους, τη χαρά και τη συγκίνηση σε περίσσευμα. Στα αγαπημένα social media ήταν αναμενόμενο να στηθεί ένα φεστιβάλ διεκδίκησης του αλάθητου, της ανωτερότητας και της αυθεντικότητας, ενός φεστιβάλ λοιδωρίας μιας κατάστασης ικανής να βγάλει τον mega-boomer μέσα από τον καθένα μας. Η κατάληξη της κουβέντας δεν απέχει πολύ από αυτό που βιώναν πολλοί από εμάς πριν 30-35 χρόνια. Το κούνημα του δαχτύλου. Με τους ρόλους να έχουν αλλάξει αποδέκτες και την ταινία να γυρίζεται σε ριμέϊκ. Δεν είναι όμως τόσο απλά τα πράγματα.


Οι Manowar είναι γνωστοί για όλα μα όλα τους τα καμώματα, σε όποιον έχει στοιχειώδη επαφή με σκληρό ήχο. Ικανοί για τη μεγαλύτερη των συγκινήσεων και αντίστοιχα την πιο τραγική απογοήτευση. Από μουσικά έπη όπου πηγαίνει η ανατριχίλα σύννεφο, μέχρι αμφιλεγόμενες live εμφανίσεις και λογύδρια του ηγέτη Joey Demaio (σε αντίθεση με χτες όπου έδωσαν μία από τις top 3 performances τους στη χώρα μας). Κάπου ανάμεσα στη στεντόρεια φωνή του αειθαλούς Eric Adams (ο οποίος ήταν συγκλονιστικός χτες βράδυ) και τα κιθαριστικά θέματα που καθήλωσαν χιλιάδες Έλληνες fans ανά τα χρόνια, προφανώς υπήρχαν και τάσεις σεξισμού (βασική κατηγορία προς την trap), προφανώς και υπήρχαν αναφορές στο γυναικείο φύλο οι οποίες δεν θα μπορούσαν με τίποτα να εμφανιστούν σήμερα (και καλώς). Το ότι ήταν και τότε όμως κατακριτέες, δε σημαίνει ότι ήταν και το ίδιο καταδικαστέες όπως σήμερα. Οι τότε στίχοι ήταν προϊόν της εποχής (μιλάμε για "βαθειά" 80s) και το γνωστό λάθος της θέασης παλαιοτέρων γεγονότων και έργων, με τα μάτια του σήμερα και όχι ως προϊόν της εποχής τους, ας επιτραπεί στον γράφοντα να το αποφύγει παθιασμένα και χωρίς δεύτερη σκέψη.

Κάτι που είναι ένα (από τα μπόλικα) λάθη των trappers. Σε μια ύστατη προσπάθεια να κρυφτεί ο boomer χαρακτήρας του 42χρονου παρατηρητή, ας αναφερθεί πως προφανώς ο ρυθμός είναι κολλητικός, η δε ροή των στίχων διακατέχεται από δεδομένη αφηγηματική ισορροπία. Το ότι στα μάτια των μεγαλυτέρων οι σύγχρονοι Έλληνες trappers αποτελούν μια φτηνή κόπια των αντίστοιχων του Los Angeles προ τριακονταετίας, είναι προφανώς δευτερεύον. Κανείς δεν ξεκίνησε την καριέρα του με παρθενογένεση, έτσι κι εδώ, κάπου βάζει το χεράκι του ο 2Pac, o Biggy, κυρίως δε η (πρώην) παρέα των NWA από το Compton. Σε μια χώρα όπου το εισαγόμενο ήταν πάντα θελκτικό, κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει τους trappers γι αυτό. Μπορεί όμως και προφανέστατα να τους κατηγορήσει για σεξισμό, τάση για ωραιοποίηση των εγκληματικών συμπεριφορών, για άκρατο υλισμό και περιφρόνηση του γυναικείου φύλου. Και όλα αυτά εν έτει 2022. Δεν μοιάζουν πια μόνο ανεπίκαιρα. Ούτε (προφανώς) μόνο επικίνδυνα. Μοιάζουν και έντελως γραφικά, ένα hail Mary μιας (ουσιαστικής και όχι κατ'επίφαση) τοξικής αρρενωπότητας, για την οποία υπήρχαν σοβαροί λόγοι να μας έχει αδειάσει τη γωνιά εδώ και πολλά χρόνια τώρα.

Αλλά στο τέλος είναι και τα παιδιά. Αυτά προς τα οποία πάντα κατευθύνεται η κριτική, η κατακραυγή, η συμβουλή, τα παιδιά τα οποία προφανώς και υστερούν στο να βάλουν σε μια σειρά τις σκέψεις τους και να δικαιολογήσουν τις επιλογές τους. Γι αυτό και γίνονται αντιδραστικά. Γι αυτό και βλέπουν τις παροτρύνσεις των μεγαλυτέρων ως λάδι στη δική τους φωτιά. Όπως προφανώς γινόταν κάποτε και με τους (κάθε) Manowar, οι οποίοι φυσικά το εκμεταλλεύτηκαν και πολύ καλά έκαναν. Και ναι, οι μεγαλύτεροι έπρεπε να ξέρουν καλύτερα. Διότι αφενός δεν μπορείς να κρυφτείς από τα παιδιά, τα ξέρουν όλα. Και αφετέρου και κυρίοτερα..


Η ιστορία θα επαναληφθεί. Από μόνη της, αργά η γρήγορα. Όπως στα 90s. Τα κότερα και τα ελικόπτερα πολύ σύντομα θα δώσουν τη θέση τους σε στίχους για κάποιον αντικαταθλιπτικό αγώνα, για κάποιο αδιέξοδο. Που στην εποχή των σόσιαλ, θα βρουν πολύ εύκολα πρόσφορο έδαφος στον κάθε 15-16χρονο που ψάχνει ταυτότητα, ανάμεσα στις χιλιάδες διαφορετικές με τις οποίες βομβαρδίζεται κάθε μέρα. Και τότε τα γκάνια και οι μπίτσες θα φαντάζουν ένα τεράστιο τίποτα μπροστά στα μάτια του.


My two cents.

203 Προβολές0 Σχόλια