Ως πότε θα κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας;

Το σκηνικό με τα καπνογόνα στους Iron Maiden έφερε ξανά στην επιφάνεια ελλείψεις και οργανωτικές παθογένειες που έχουν ενσωματωθεί στο ελληνικό συναυλιακό γίγνεσθαι και αποτελούν βούτυρο στο ψωμί μερίδας του κοινού που επιμένει να αντιλαμβάνεται τον συναυλιακό χώρο ως τσιφλίκι της.

Γράφει ο Γιάννης Πούλλος.


Την ώρα που το ξέσπασμα του Bruce Dickinson προς τον οπαδό που άναψε το καπνογόνο κάνει τον γύρο του κόσμου, στην Ελλάδα το μπρα ντε φερ ανάμεσα σε εκείνους που υπερασπίζονται την αντίδρασή του και σε εκείνους που είτε την θεώρησαν υπερβολική είτε προσβλήθηκαν από το «greek cunt» και τα λοιπά γαλλικά που εκστόμισε ο εμβληματικός frontman, καλά κρατεί. Ωστόσο, το τι έγινε - και για την ακρίβεια το τι δεν έγινε - με αποτέλεσμα το συναυλιακό γεγονός της χρονιάς να γίνει talk of the town -και όχι μόνο- για τους λάθος λόγους είναι αυτό που έχει τη μεγαλύτερη σημασία. Και θα αποκτήσει ακόμα μεγαλύτερη αν αξιοποιηθεί όπως πρέπει. Πώς; Αν στη θέση της συζήτησης που αναδύει όλη την τοξικότητα των social media χωρίς φυσικά να οδηγεί πουθενά, ανοίξει σοβαρά εκείνη που αφορά στα προβλήματα, τα λάθη και τις παραλείψεις, μέρος ή και αποτέλεσμα των οποίων ήταν και το επίμαχο σκηνικό. Γιατί αφορά όλους τους συντελεστές μιας συναυλίας, διοργανωτές, εταιρείες φύλαξης, μουσικούς και κοινό (βάλτε τα με όποια σειρά θέλετε).


Μπορεί δέκα μέρες μετά τη συναυλία ο καπνός από τα καπνογόνα να έχει καταλαγιάσει, βγήκαν όμως ξανά στην επιφάνεια ελλείψεις και οργανωτικές παθογένειες που έχουν ενσωματωθεί για τα καλά στο ελληνικό συναυλιακό γίγνεσθαι και για τις οποίες πρέπει κάποια στιγμή να μιλήσουμε ανοιχτά αν θέλουμε να εκλείψουν ή έστω να περιοριστούν.

Η ευχαριστήρια ανακοίνωση των διοργανωτών με αποδέκτες «το συγκρότημα για την εξαιρετική του απόδοση και την συγκλονιστική του εμφάνιση, το Ολυμπιακό Στάδιο για την άψογη συνεργασία, το προσωπικό και τους χορηγούς της εκδήλωσης μα περισσότερο τους fans όλων των ηλικιών που δημιούργησαν μια μοναδική ατμόσφαιρα στην πλέον πολυπληθή συναυλία των τελευταίων ετών στην Ελλάδα» φαίνεται ότι αντί να σβήσει έριξε λάδι στη φωτιά που είχε ανάψει τόσο στα πηγαδάκια μέσα και έξω από το ΟΑΚΑ αμέσως μετά το τέλος της συναυλίας όσο και στα social media.


Προφανώς και δεν αναφέρομαι στην τοξικότητα που αναδύουν οι άναρθρες κραυγές και τα μπινελίκια κάτω από την ανάρτηση των διοργανωτών, αλλά στις καλοπροαίρετες επισημάνσεις του Νίκου, του Γιώργου, του Κώστα, του Γιάννη, του Μανώλη, του Σάκη που επώνυμα και με επιχειρήματα θα αναπτύξουν σκέψεις και προβληματισμούς. Άνθρωποι που ως επί το πλείστον έχουν φάει τις συναυλίες με το κουτάλι και έχουν απαιτήσεις από εκείνους που διοργανώνουν το συναυλιακό γεγονός της χρονιάς, είτε έχουν πληρώσει 80, 90 και 100 ευρώ εισιτήριο είτε έχουν μπει με πρόσκληση.



Στη δεύτερη κατηγορία ανήκει φυσικά και μια μεγάλη μερίδα του μουσικού - και όχι μόνο - Τύπου, που την επόμενη μέρα θα γράψει τις εντυπώσεις της για την εκάστοτε συναυλία. Όταν όμως οι εντυπώσεις αυτές φιλτράρονται, κοινώς περιορίζονται στο αμιγώς μουσικό κομμάτι με ανώδυνες επιδερμικές ή ακόμα και καθόλου αναφορές σε όλα τα υπόλοιπα μόνο και μόνο επειδή ο υπογράφων φοβάται μήπως κλείσει γι’ αυτόν η πόρτα στις επόμενες συναυλίες του εκάστοτε διοργανωτή, τότε υπάρχει πρόβλημα. Μόνο που κανένας διοργανωτής δεν πρόκειται να μας εξαιρέσει αν αυτά που γράφουμε δεν είναι αποκύημα της φαντασίας μας, κανένας διοργανωτής δεν πρόκειται να μας «διαγράψει από τη λίστα» αν γράψουμε αυτά που έχει δει όλος ο κόσμος. Αντίθετα, όσο δεν κρατάμε ανοιχτή τη συζήτηση κινδυνεύουμε να γίνουμε κι εμείς αποδέκτες σχολίων, παρόμοια με αυτά που διαβάζουμε κάτω από μια ανάρτηση που τα είδε όλα ρόδινα.


Μια ανάρτηση που δεν είδε κανένα πρόβλημα στη δημιουργία μιας αρένας δύο ταχυτήτων, μιας αρένας που η ποσόστωση μεταξύ standing A και standing B από 25/75 που ήταν στο διάγραμμα της προπώλησης μέχρι και μια μέρα πριν από τη συναυλία, έφτασε να γίνει 40/60.


Μια ανάρτηση που δεν είδε τους πλημμελείς ελέγχους που βλέπαμε όλοι κατά την είσοδό μας στο ΟΑΚΑ, με αποτέλεσμα να κατάσχονται μεν οι… λαθραίες μπύρες που επιχείρησαν να περάσουν όσοι δεν είχαν ενδεχομένως τη δυνατότητα να πληρώσουν 5 ευρώ το ποτήρι, την ώρα που κάποιοι άλλοι περνούσαν μέσα εκατοντάδες καπνογόνα. Τα οποία με τη σειρά τους εκτός από τα γαλλικά του Dickinson προς τον «greek cunt» προκάλεσαν και τα «γαλλικά» πολύ κόσμου που καθόταν στις κερκίδες και παρακολούθησε μεγάλο μέρος της συναυλίας μέσα από καπνούς.

Αυτά που δεν είδαν στην ανάρτησή τους οι διοργανωτές της συναυλίας, είναι που έχουμε χρέος να επισημάνουμε και να αναδείξουμε, χωρίς κατάρες και αφορισμούς. Σε μια συζήτηση που δεν πρέπει να κλείσει ελαφρά τη καρδία αν θέλουμε να μετατρέψουμε το πρόβλημα σε λύση, ώστε την επόμενη φορά ο «greek cunt» είτε να μην μπει καθόλου είτε να μπει χωρίς τα καπνογόνα του, που είναι και το ζητούμενο. Για να μην χαλάνε ένας, δέκα, εκατό τη γιορτή 40.000. Για να προστατευτούν τόσο ο μουσικός όσο και το κοινό, ο σεβασμός και η ασφάλεια των οποίων (πρέπει να) είναι ζητήματα αδιαπραγμάτευτα τόσο για τους διοργανωτές όσο και για τον κάθε «greek cunt» που θεωρεί τον συναυλιακό χώρο τσιφλίκι του και νομίζει ότι μπορεί να κάνει ό,τι γουστάρει…


ΥΓ. Σε συναυλίες που προηγήθηκαν αυτής των Iron Maiden γινόταν χρήση καπνογόνων, ενώ σε αυτές που ακολούθησαν ήταν σχεδόν ανύπαρκτη. Υπάρχει κανείς που να πιστεύει ότι αν δεν είχε προηγηθεί το επίμαχο περιστατικό τα καπνογόνα που άναψαν στους Slipknot ή στους Social Distortion, για παράδειγμα, θα μετριούνταν στα δάχτυλα, πίσω από τα οποία πρέπει κάποια στιγμή να πάψουμε να κρυβόμαστε; To αν πήραν ο κόσμος και οι διοργανωτές και οι εταιρείες φύλαξης το μήνυμα ή αν απλά ξεστοκάρισαν την πραμάτεια τους οι εισαγωγείς και οι κατασκευαστές θα φανεί στο κοντινό μέλλον…


282 Προβολές0 Σχόλια