Porcupine Tree : Signify (1996)

Ο Πάνος Αντύπας αποτίει φόρο τιμής στο 4ο album των Βρετανών neo-prog πρωτοπόρων.


“We invite you, wherever you are – whether you are at home or whatever – to kick your shoes off and put your feet up and lean back and get yourself a cup of coffee or something and just relax and join us in enjoying some very quietened, romantic and relaxed music for a couple of hours.”


Η απόλυτα εύστοχη προτροπή του ομιλητή στο εναρκτήριο “Bornlivedie” για να απολαύσεις όσο περισσότερο γίνεται ένα από τα καλύτερα albums όχι μόνο των Porcupine Tree, αλλά κι ένα από τα καλύτερα των 90’s. Ένα υπερπολίτιμο έργο όπως το Signify που κατά τον γράφοντα πρέπει να κοσμεί οποιαδήποτε δισκοθήκη των απανταχού εραστών της progressive ροκ μουσικής, αλλά και όχι μόνο. Ένα soundtrack, γιατί πιο πολύ για τέτοιο μοιάζει, και που θα μπορούσε να είναι soundtrack ζωής, μιας κι ένα από τα κρυφά ( ; ) του νοήματα είναι: ζήσε - πέθανε - αλλά τουλάχιστον άσε το στίγμα σου στο μάταιο τούτο κόσμο. Πως θα το καταφέρεις αυτό; κάνε βαθιά την ενδοσκόπηση σου, σκέψου σε τι είσαι πραγματικά πολύ καλός και κάνε πράξη κάτι σχετικά με αυτό.


“Friend, in these days you need more than advice. With this satanic invasion from legion diabolic, you need Christ.

How are we going to answer these young people today?”


To “Signify” λογίζεται ως το 4ο album των Porcupine Tree ουσιαστικά όμως είναι το 2ο που κυκλοφορούν ως μια κανονική full band μιας και τα δύο πρώτα είναι ξεκάθαρα προσωπικά projects του αρχηγού Steven Wilson. Μετά λοιπόν από τα τρία αυτά πρώτα πιο πειραματικά και αναγνωριστικά albums, το “Signify” είναι ξεκάθαρα ένα transitional album, το οποίο ίσως είναι το λιγότερο έως τότε πειραματικό, αλλά η μπάντα ενσωματώνει σε αυτό ακόμα περισσότερα στοιχεία σύγχρονου psych rock, space rock, progressive rock, ambient, μελαγχολικής ποπ και avant-garde, δηλ σύγχρονο για τα 90’s, γιατί το έργο κοντεύει πια να κλείσει τριακονταετία. Επίσης είναι πιο προσιτό και radio friendly, που λέγαμε και στα eighties, από τα προηγούμενα τρία, τα solo στην κιθάρα όπου αυτά υπάρχουν είναι αρκετά πιο μακρόσυρτα και πιο απολαυστικά και ξεκάθαρα πιο ροκ.


“The only way to survive is on your knees”


Η φωνή του Steven Wilson εξαιρετικά πιο ώριμη πλέον χωρίς τους πειραματισμούς και τις παραμορφώσεις των τριών πρώτων albums, φωνή που έτσι κι αλλιώς δεν θεωρείται από τα πιο δυνατά στοιχεία του μεγαλειώδους ηχητικού συνόλου του group και η οποία στο Signify “ευτυχώς” ακούγεται σε σχετικά μικρό χρονικό εύρος, καθώς το μεγαλύτερο μέρος του album είναι instrumental. Αν το δεις λίγο πιο αφαιρετικά, η μουσική του “Signify” θα μπορούσε άνετα να ντύσει το soundtrack μιας ταινίας επιστημονικής φαντασίας της οποίας ο ήρωας ο οποίος αντιπροσωπεύει το καλό να προσπαθεί να κάνει πράγματα για να δώσει κάτι καλύτερο στην ανθρωπότητα κι αυτοί που αντιπροσωπεύουν το κακό να προσπαθούν να του βάλουν τρικλοποδιές στο έργο του.

“Live, Die, Signify.”


Απίστευτα καλά μελετημένο και επαγγελματικό album, άψογη η studio παραγωγή και καθώς ένα μουσικό έργο όπως το “Signify” είναι από τα αριστουργήματα του όποιου είδους υπηρετεί, όσα επιπλέον κοσμητικά επίθετα κι αν του προσδώσεις το μόνο που κάνεις είναι να κουράζεις. Σ’αυτό το μουσικό έργο δεν υπάρχουν τραγούδια ή μουσικά κομμάτια που να ξεχωρίζουν ή singles που να βοηθάνε στο promotion του. Ή το αφήνεις ολόκληρο να σε συνεπάρει, να σε γεμίσει και να σε στοιχειώσει με τις μουσικές του, από την αρχή έως το τέλος του, ή προφανώς το απορρίπτεις ολόκληρο γιατί δεν ταιριάζει στην ιδιοσυγκρασία σου.


Προσωπικά κάθε φορά που απολαμβάνω το “Signify” στο cd player ακολουθώντας ευλαβικά της οδηγίες του Bornlivedie ”I'm having (one of) the most perfect hallucination”.

30 Προβολές0 Σχόλια