Robin Trower : No More Worlds to Conquer

Στο 77ο (!) έτος της ζωής του, ο μεγάλος κιθαρίστας παράδιδει ένα blues rock album, κάτι παραπάνω από αντάξιο της πλούσιας καριέρας του.


Γράφει ο Μπάμπης Καλογιάννης


Καθιερώθηκε σαν είδος με τον όρο blues rock και χαρακτηρίζονταν από τους guitar heroes οι οποίοι μπόλιασαν την παράδοση των blues των 50s-60s με το ψυχεδελικό ήχο της british invasion. Ουσιαστικά ήταν μια από τις βασικές εκφράσεις του classic rock στις αρχές των 70s, πριν αυτό αποκτήσει μια πιο ξεκάθαρη rock κατεύθυνση, στηριζόμενο σε ξεκάθαρες 4/4 φόρμες με την blues παράμετρο σχετικά απολεσθείσα. Η μεγάλη σχολή του Jimi Hendrix έβγαλε ένα σωρό κορυφαίους μαθητές, οι οποίοι επηρεασμένοι από το γενικότερο τοπίο σκλήρυναν αισθητά τον ήχο τους από το 1970 κι έπειτα, χαρίζοντας μας κορυφαίες στιγμές του είδους. Στο εν λόγω είδος θα μεγαλουργήσουν ονόμα όπως οι Ten Years After του Alvin Lee, οι Foghat, οι μεγάλοι κι αδικημένοι Savoy Brown και πολλοί άλλοι. Μαζί τους, κιθαρίστες με σημαντικές στιγμές στα 60s και διάθεση για πειραματισμό και αναζήτηση σκληρότερου ήχου αργότερα, όπως οι Eric Clapton, John Mayall, φυσικά ο Rory Gallagher αργότερα κλπ. Από τις καλύτερες και σίγουρα πιο hard στιγμές του είδους, θα μας χαρίσει ο πολύς Robin Trower, για τον οποίο έχουμε την τύχη σήμερα που βρίσκεται στο 77ο έτος της ζωής του, να συζητάμε ακόμα ως relevant με αφορμή ένα ολοκαίνουριο album με φρέσκο υλικό από το studio.


Ξεκίνησε την καριέρα τους από τους Paramounts στα mid 60s, ωστόσο η βάση της μετέπειτα πορείας και επιτυχίας του είναι σίγουρα η συμμετοχή στους Procol Harum από το 1967 έως το 1971, το διάσημο Αγγλικό group του οποίου το debut single (άμεσως μετά την κυκλοφορία του οποίου ο Robin Trower εισήλθε στις τάξεις του group) "A whiter shade of pale" ξεπεράσε τα όρια της ροκ μουσικής καταλήγοντας να είναι ένα από τα πλέον αναγνωρίσιμα μουσικά θέματα εκείνης της εποχής. Μιλάμε ακριβώς για ένα τραγούδι το οποίο έχει μοιράστει τον τίτλο The Best British Pop Single 1952–1977 από τα Brit Awards, μαζί με ένα ολόκληρο Bohemian Rhapsody. Ήταν αρκετό για να δώσει στον Trower την απαραίτητη ώθηση ώστε να δημιουργήσει το δικό του σερί από εξαιρετικούς bluesy hard rock δίσκους που απολαμβάνουμε μέχρι σήμερα. Ανάμεσα στα 26 (μαζί με το φετινό) studio albums που κυκλοφόρησε συνολικά, θα ξεχωρίσει η αλληλουχία των δίσκων μέχρι το 1980, με το Bridge of Sighs να θεωρείται από ειδικούς και κοινό ως ένα από τα κορυφαία blues rock albums όλων των εποχών. Ακούγοντας το δίσκο θα μπορούσε κανείς να φανταστεί την εξέλιξη που θα είχε ο ήχος του Hendrix, αν ο τελευταίος δεν έφευγε τόσο πρόωρα από τη ζωή. Και σε κάθε περίπτωση, ο Robin Trower, μαζί με guitar heroes όπως ο Frank Marino και ο Uli Jon Roth ήταν οι καλύτεροι μαθητές της μεγάλης Jimi Hendrix σχολής, τιμώντας και επεκτείνοντας με τον καλύτερο τρόπο την κληρονομιά του αδικοχαμένου κιθαρίστα. Με τα πολλά ο Robin Trower εν έτει 2022, μας κάνει την τιμή (γιατί περί τιμής πρόκειται) να κυκλοφορεί το 26ο studio album της καριέρας του, με τον αινιγματικό τίτλο "No More Worlds to Conquer".


Γίνεται εύκολα κατανοητό πως οι καιροί για πειραματισμοί έχουν περάσει ανεπιστρεπτί και έτσι (ευτυχώς) ο Robin Trower θα επιδοθεί για μια ακόμη φορά σε αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα. Στις πλέον βασικές και απλές (ουχί απλοϊκές) ροκ φόρμες, θα τοποθετήσει τον τεράστιο πλούτο του από blues επιρροές, τιμώντας έτσι την παράδοση ηρώων του είδους όπως οι δύο Kings, B.B. και Albert, αλλά και πιο "σύγχρονοι" όπως οι Roy Buchanan και φυσικά SRV. Ο ήχος πεντακάθαρος και σύγχρονος, καταφέρνει και αποδίδει στο έπακρο το σύνολο μιας ηχογράφησης γεμάτης συναίσθημα που κάλλιστα μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι δεν υπάρχει τίποτα το ψηφιακό πάνω της, παρά μόνο η κατάθεση ψυχής ενός ανθρώπου που παίζει σε πολύ γνώριμο γι αυτόν γήπεδο. Εισαγωγή με το rocking Ball of Fire που σε βάζει κατευθείαν στο κλίμα του δίσκου, αφαιρώντας κάθε υποψία πειραματισμού και παραστρατήματος, συνέχεια δε με το πολύ καλό ομώνυμο που παραπέμπει στο πολύ καλό Victims of the Fury album του 1980 και σε ύμνους όπως Roads to Freedom και τα συναφή. Deadly Kiss για τη συνέχεια σε μία από τις καλύτερες στιγμές του δίσκου, με ήχο που παραπέμπει σε πιο πρόσφατα ακούσματα του είδους, λέγε με Gov't Mule, κάτι που αναλογιζόμενοι το μέγεθος των τελευταίων δεν ενοχλεί κανέναν. Στο ίδιο στυλ και το ακόλουθο Birdsong, ενώ η συνέχεια με το Losing you ιδιαίτερα καλή με ένα ιδανικό rocking τραγούδι για νυχτερινή οδήγηση, κάτι που μπορεί να ισχυριστεί κάνεις και το Waiting for the Rain to Fall. Ο δίσκος δεν έχει ιδιαίτερες εξάρσεις, στηρίζεται στην ωριμότητα και τις παραστάσεις ενός 77χρονου μουσικού και απλά πηγαίνει στον αυτόματο, για ένα είδος με συγκεκριμένο μεγάλο fan base και καλλιτέχνες όπως ο Robin Trower να αποτελούν λίρα εκατό. Blues ολοκαύτωμα στο Wither on the Vine και επιστροφή σε up tempo καταστάσεις στο Cloud Across the Sun με μια SRV ατμόσφαιρα να αιωρείται και να προκαλεί χαμόγελα στον υποψιασμένο ακροατή. Το The Razor's Edge αποτέλεσε τον προπομπό του album δικαιολογώντας στο έπακρο την επιλογή αυτή, με ήχο χαρακτηριστικό του υπόλοιπου δίσκου, ενώ το αργόσυρτο και συναισθηματικό I will always be your shelter θα κλείσει ένα ακόμα πολύ καλό album του καλλιτέχνη, με την ελπίδα και ευχή να μην είναι το τελευταίο.


Οι μουσικοί πειραματισμοί δε θα μπορούσαν να υπάρξουν αν δεν υπήρχαν ταυτόχρονα και όλοι εκείνοι οι μουσικοί που διαιώνιζαν τις βασικές αρχές και κατευθυντήριες γραμμές των αγαπημένων μας genre, που εξελίχτηκαν μέσα στις δεκαετίες. Ο Robin Trower αποτελεί έναν ακούραστο εργάτη του Blues Rock, κυκλοφορώντας εν έτει 2022 ένα album καθόλα αντάξιο τη μεγάλης κληρονομιάς τόσο του ιδίου, όσο και του είδους που υπηρετεί. Έχοντας πολλά στοιχεία από τη χρυσή περίοδο των 70s, χωρίς ιδιαίτερα ξεσπάσματα, το No More Worlds to Conquer θα κάνει ένα ιδιαίτερο παιχνίδι με τον τίτλο του, καθώς ο Trower έχει πλέον στρογγυλοκαθίσει στη συνείδηση και τις προτιμήσεις του κοινού, ως ένας από τους κορυφαίους εκπροσώπους των μουσικών ειδών με τα οποία επέλεξε να εκφραστεί. Ακούγοντας στο repeat αυτόν τον πολύ προσωπικό δίσκο, ας ευχηθούμε να είναι υγιής και να συνεχίζει να μας χαρίζει πολύ καλές δουλειές σαν τη φετινή, εκπροσώπους μιας άλλης πιο ρομαντικής εποχής που αρνείται να εξαφανιστεί, λόγω του πείσματος των αυθεντικών εκφραστών της, μουσικών και οπαδών.


Πηγή φώτο : Facebook

24 Προβολές0 Σχόλια