Rock and Roll Hall of Fame : O θεσμός που αγαπάμε να μισούμε

Με αφορμή την ένταξη της "τάξης του 2022", λίγα λόγια για το θεσμό που έχει προκαλέσει ουκ ολίγες γκρίνιες και αντιδράσεις κατά τις βραβεύσεις του.


Γράφει ο Μπάμπης Καλογιάννης


Το κακό με το Rock and Roll Hall of Fame κάθε φορά είναι ενώ έχεις αποφασίσει να μην ασχοληθείς σοβαρά, κατά ένα μαγικό τρόπο η υποψηφιότητα ενός αγαπημένου σου group ή καλλιτέχνη θα σε αναγκάσει να προσφέρεις ξανά τα 10 λεπτά της προσοχής σου. Υποτίθεται πως ο θεσμός, πέρα από τη λογική παράμετρο των πωλήσεων, λαμβάνει υπόψιν και την επιδραστικότητα του υποψηφίου για ένταξη. Αλήθεια όμως, πως μπορεί να μετρηθεί και να αναλυθεί η επιδραστικότητα των (φερ'ειπείν) εισακτέων του 2020, βλέπε Whitney Houston, Depeche Mode, Notorious BIG και T-Rex, όταν πρόκειται για εντελώς διαφορετικές περιπτώσεις. Κάποιος θα μπορούσε να μιλήσει για προχειρότητα, κάποιος άλλος για ένα απλό πανηγυράκι δημοσίων σχέσεων, ωστόσο η αλήθεια απέχει αρκετά και από τις δύο αυτές προσεγγίσεις. Κάθε τιμή από ένα οργανωμένο σωματείο έχει τη βαρύτητα της, και όσο και να διαφωνούμε με τις επιλογές του Hall of Fame δεν πρόκειται για κάποιον τυχαίο οργανισμό. Και σίγουρα δεν είναι ο μόνος οργανισμός στον οποίο μπορεί κανείς να προσάψει παρατυπίες. Στο κάτω κάτω το Hall of Fame είχε τα αντανακλαστικά να καταδείξει την επιδραστικότητα των Metallica μέσω του induction τους, από το να τους στερεί το Grammy για λογαριασμό του Ian Anderson και των Jethro Tull (στην κατηγορία metal...), σε μία από τις τραγελαφικές βραβεύσεις που είδαμε ποτέ. Είναι δεδομένο πως ο μέσος οπαδός του classic rock ή του rock εν γένει πολύ δύσκολα θα ταυτιστεί με το θεσμό και τις βραβεύσεις του. Αυτό όμως δε μειώνει σε καμία περίπτωση την ουσιαστικότατη προσφορά του στη διατήρηση της rock κληρονομιάς. Και αν τα τελευταία χρόνια βραβεύσεις όπως αυτές των Yes και των Rush δείχνουν πως η οπτική του θεσμού αρχίζει να διαφέρει, είναι το κομμάτι της εμπορικότητας και του marketing που πάντα θα έχει τον πρώτο λόγο.

Το Hall Of Fame βρίσκεται κοντά στη λίμνη Erie, στη "ροκομάνα" πόλη του Cleveland. Η ίδρυση του χρονολογείται στα 1983 από τον τότε πρόεδρο της Atlantic Records Ahmet Ertegun, προς τιμήν του οποίου στη συνέχεια δόθηκε το όνομα σε αντίστοιχο βραβείο στις απονομές. Υπολογίζεται ότι από το 1995 κι έπειτα που άνοιξε και το αντίστοιχο μουσείο, τα έσοδα από την επισκεψιμότητα ανέρχονται τουλάχιστον σε 10 εκατομμύρια δολάρια. Το αρχείο του μουσείου όπως καταλαβαίνει κανείς είναι πλουσιότατο και στεγάζεται πλέον σε ένα νέο κτίριο στην ευρύτερη περιοχή του Κολεγίου Cuyahoga. Οι υπεύθυνοι του μουσείου έχουν αφιερώσει την επαγγελματική τους ζωή στη διατήρηση και ανάδειξη των σημαντικότερων στιγμών του rock n roll, με την αντίστοιχη memorabilia να κοσμεί τους χώρους των εκθεμάτων.


Όπως προειπώθηκε, το γεγονός ότι κανενός τα μουσικά γούστα δεν πρόκειται ποτέ να ταυτιστούν εξ ολοκλήρου με αυτά των υπευθύνων του Hall Of Fame δε μειώνει στο ελάχιστο την ουσιαστικότατη προσφορά αυτού του θεσμού στη διατήρηση της rock κληρονομιάς. Πρόκειται για ένα μουσείο (η λέξη μουσείο δεν είναι σχήμα λόγου) όπου κανείς μπορεί να ενημερωθεί για την ιστορία της rock μουσικής από τις πολύ πρώιμες στιγμές της και το σκληροπυρηνικό blues που έβαλε το σπόρο για τη γέννηση της, μέχρι τις πολύ μεγάλες μπάντες που μονοπωλούσαν το μουσικό ενδιαφέρον στα 60s 70s και 80s. Και δεν είναι τυχαίο που το Hall Of Fame αποτελεί μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία για εκδρομή για τα σχολεία της περιοχής όπου οι πιτσιρικάδες έρχονται για πρώτη φορά σε επαφή με έναν τέτοιο μουσικό θησαυρό. Αναρωτηθείτε τη διαφορά ανάμεσα σε έναν Ευρωπαίο και δη Έλληνα πιτσιρικά που μάθαινε τραγούδι με τραγούδι, δίσκο με δίσκο, και με σχεδόν ευλαβική ακρόαση τη μουσική αυτή. Από την άλλη, μία τεράστια βιβλιοθήκη με κάθε είδους memorabilia προσφέρεται προς επίσκεψη και μελέτη με τις ειδικές εκδόσεις της να αποτελούν σκέτους πειρασμούς, όπως η πολύ πρόσφατη για τα 50 χρόνια από το «Summer Of Love» του 1967, που συνοδεύεται από έκθεση όπου μεταξύ άλλων οι επισκέπτες μπορούν να δούνε το jacket που φορούσε ο Jimi Hendrix στις ηχογραφήσεις της εποχής, την κιθάρα του Ron McKernan των Grateful Dead και ρουχισμό που χρησιμοποιούσαν εκείνη την περίοδο οι θρυλικοί Mamas and the Papas! Γίνεται γενικά κατανοητό πως πρόκειται αφενός για μια πολύ καλοστημένη επιχείρηση, που έχει φυσικά ως σκοπό το κέρδος, αφετέρου όμως επειδή η μουσική έχει ως εγγενές στοιχείο την υποκειμενικότητα, είναι λογικό να υπάρχουν κάθε φορά αντιδράσεις για τις υποψηφιότητες και τις εντάξεις. Κάτι που ίσως σε μια τελική ανάλυση δημιουργεί και τον απαιτούμενο ντόρο.

Η πρώτη μας σκέψη είναι να μην πάρουμε το θεσμό του Hall Of Fame στα σοβαρά. Να μην πάρουμε στα σοβαρά ένα θεσμό που έχει στην ίδια μοίρα την Aretha Franklin, τους Black Sabbath, τους Bee Gees, την Donna Summer και τους Aerosmith. Ένα θεσμό που έκανε τόσα χρόνια να αναγνωρίσει την προσφορά groups όπως οι Yes και οι Rush. Αλλά τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Το σίγουρο είναι πρέπει να έχουν περάσει 25 χρόνια από την κυκλοφορία του πρώτου album του υπό ένταξη καλλιτέχνη. Από κει και πέρα υπάρχουν πολλά διαφορετικά κριτήρια για να επιλεχθεί ένας καλλιτέχνης για αυτή την τιμή και αυτό ακριβώς είναι που τελικά κάνει τους τιμώμενους τόσο διαφορετικούς μεταξύ τους. Το γεγονός ότι παρόλο που ξεκίνησαν από διαφορετική βάση ο καθένας, κατάφεραν έναν μεγάλο συνολικό αριθμό πωλήσεων, κατάφεραν να θεωρούνται εξίσου επιδραστικοί ο καθένας στον τομέα του (στο Hall of Fame υπάρχουν εκτός των άλλων οι κατηγορίες Performer, Early Influence, Award for Musical Excellence που αφορά την επιδραστικότητα της μουσικής κάποιου, και το Ahmet Ertegun award, βραβείο για συνθέτες, παραγωγούς, ανθρώπους δισκογραφικών κλπ). Σε κάθε περίπτωση και με βάση τα προαναφερθέντα, ας ευχηθούμε να δούμε κάποια στιγμή στο Rock and Roll Hall of Fame ονόματα όπως ο Rory Gallagher, οι Alice in Chains, οι Smiths, οι Uriah Heep, οι King Crimson, οι Iron Maiden, οι Thin Lizzy κι ο Gary Moore, οι Bad Company, οι Motley Crue, οι Faith No More, οι The Cure και οι Motorhead...


...αν και ο ίδιος του δε θα μπορούσε να αδιαφορήσει περισσότερο...


Πηγή φώτο : rockhall.com


33 Προβολές0 Σχόλια