Stories Behind the Songs : Crosby Stills Nash & Young - Ohio

Οι πυροβολισμοί στο Πανεπιστήμιο του Kent που άφησαν πίσω τους 4 νεκρούς, το θρυλικό τραγούδι των CSNY.


Γράφει ο Μπάμπης Καλογιάννης


Το Παναμερικανικό κίνημα κατά του πολέμου στο Βιετνάμ αποτελεί μέχρι σήμερα μια από τις πιο διαδεδομένες, ευρείες εκδηλώσεις αντίθεσης σε κυβερνητική πολιτική, κατά τη σύγχρονη εποχή. Για το μεγαλύτερο μέρος των 60s, διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες μαίνονταν σε ολόκληρη τη χώρα, δεν ήταν δε λίγες οι φόρες που καταστέλλονταν από βίαιες επεμβάσεις των αρχών. Από το San Fransisco και το Berkley, μέχρι την Ανατολική Ακτή και τη Νέα Υόρκη, εκατομμύρια απλών πολιτών και φοιτητών διαδήλωναν ανοιχτά κατά της εμπλοκής των ΗΠΑ στον πόλεμο και της αποστολής στρατευμάτων στην περιοχή. Το κίνημα κορυφώθηκε κατά τα τέλη της δεκαετίας του 60, όταν και η συμμετοχή των Αμερικανών στρατιωτών έφτασε στο απώγειο της, παρασέρνοντας σε αντίστοιχο αριθμό και τις ανθρώπινες απώλειες. Στις αρχές του 1968 είχε προηγηθεί μία από τις πιο σκληρές συγκρούσεις στην περιοχή, γνωστή σήμερα ως Tet Offensive, κάτι που οδήγησε το κύμα αγανάκτησης της κοινής γνώμης σε ύψη πολύ "δύσκολα" για την Washington ώστε να τα διαχειριστεί. Στις 15 Οκτωβρίου του 1969, μία μαζικότατη αντιπολεμική διαδήλωση θα λάβει χώρα από άκρη σε άκρη των Ηνωμένων Πολιτειών, για τη λήξη του πολέμου. Θα μείνει στην ιστορία ως το "Moratorium" για τη λήξη του Πολέμου στο Βιετνάμ, όντας η σημαντικότερη οργανωμένη αντιπολεμική διαμαρτυρία μέχρι εκείνη τη στιγμή. Και σίγουρα μέχρι τη μαύρη μέρα της 4ης Μαίου του 1970.

Στις 30 Απριλίου του 1970 ο Πρόεδρος Nixon ενέκρινε την κάθοδο στρατιωτών από το Νότιο Βιετνάμ στην Καμπότζη, συνεχίζοντας επ'αόριστον τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στην ευρύτερη περιοχή. Δύο μέρες αργότερα, αιτιολόγησε την απόφαση του μέσω τηλεοπτικού διαγγέλματος. Το γεγονός αυτό ξεκίνησε ένα νέο κύμα διαδηλώσεων, στο οποίο πρωτοστάτησε το Πανεπιστήμιο του Kent, στην πολιτεία του Ohio. Οι δύο αρχικές ειρηνικές διαδηλώσεις, οδήγησαν σε μεμονωμένα έκτροπα κατά το βράδυ της Πρωτομαγιάς, με την αστυνομία να ωθεί τους φοιτητές πίσω στο χώρο του Πανεπιστημίου. Φοβούμενος παρόμοια σκηνικά, την επόμενη μέρα ο Δήμαρχος του Kent LeRoy Satrom κάλεσε την Εθνοφυλακή του Ohio να βρίσκεται σε ετοιμότητα. Ήταν η αφορμή για τη συγκέντρωση 1000 ατόμων στο χώρο του campus, οι οποίοι έβαλαν φωτιά στο κτίριο του Reserve Officers' Training Corps (Ειδικό Πρόγραμμα εκπαίδευσης αξιωματικών του Στρατού, σε Κολλέγια και Πανεπιστήμια). Ήταν κοινό μυστικό πως ο έλεγχος του Πανεπιστημίου βρισκόταν στα χέρια των στρατιωτικών και όχι των μελών της Πανεπιστημιακής κοινότητας. Μέχρι το πρωινό της 4ης Μαϊου είχαν μοιραστεί περί τα 12.000 φυλλάδια που απαγόρευαν τις διαδηλώσεις, ωστόσο πολλοί φοιτητές αγνόσαην την οδηγία. Περί τους 3000 από αυτούς, χωρισμένοι σε τρία block των 500, 1000 και 1500 θα συνεχίσουν τις διαμαρτυρίες. Ήταν η στιγμή που 100 τυφεκιοφόροι θα έρχονταν αντιμέτωποι με τους διαδηλωτές.

Τα δακρυγόνα που χρησιμοποιήθηκαν αρχικά διέλυσαν την πλατειά μάζα των διαδηλωτών. Σύμφωνα όμως με μαρτυρίες, περί τους 28-30 τυφεκιοφόρους κατέβηκαν από έναν παρακείμενο λόφο, πυροβολώντας κάπου ανάμεσα σε 60 με 70 φορές προς τους διαδηλωτές αλλά και προς τον ουρανό. Οι σφαίρες θα πετύχουν 4 άτομα, ηλικίας 19 μέχρι 20 ετών, που θα χάσουν ακαριαία τη ζωή τους. Επρόκειτο για τους διαδηλωτές Jeffrey Glenn Miller και Allison B. Krause, καθώς και για τους παρατηρητές William Knox Schroeder και Sandra Lee Scheuer. Ήταν και οι 4 φοιτητές στο Kent University. Ο φοιτητής φωτορεπορτάζ John Filo, θα αποθανατίσει τη Mary Ann Vecchio, μετανάστρια από την Ιταλία, να οδύρεται πάνω από το άψυχο πτώμα του Jeffrey Miller, σε μια από τις πλέον συγκλονιστικές φωτογραφίες του αιώνα, φωτογραφία που κέρδισε το σχετικό βραβείο Pulitzer. Τις προσεχείς ημέρες, περισσότερες από 450 Πανεπιστημιουπόλεις σ'όλη τη χώρα θα κλείσουν, με βίαιο ή μη τρόπο. Στη Νέα Υόρκη και στο τοπικό Πανεπιστήμιο, το πανό έγραφε "Δεν μπορούν να μας σκοτώσουν όλους". Στις 9 του μηνός, 100.000 άνθρωποι θα διαδηλώσουν στην Washington. Αργότερα, στις αποκαλύψεις για το σκάνδαλο Watergate, θα φανερωθεί η θέληση του Richard Nixon για σκληρή αντίδραση στα γεγονότα. Ο Nixon ήθελε να βάλει σε λειτουργία σχέδιο για τη συλλογή στοιχείων που αφορούν τους αρχηγούς των αντιπολεμικών κινημάτων, γνωστό τότε ως Huston Plan, από τον άνθρωπο που το επινόησε, βοηθό του Nixon, Tom Charles Huston. Η υλοποίηση του σχεδίου θα έβρισκε σημαντικά εμπόδια, μόνο μετά από παρέμβαση του J. Edgar Hoover, ιστορικού διευθυντή του FBI για 48 ολόκληρα χρόνια.


Η τέχνη πολλές φορές υιοθετεί το ρόλο της μηχανής του χρόνου. Πολλές φορές όμως, για να δανειστούμε μια πολιτική φράση, λειτουργεί με τη διαδικασία του κατεπείγοντος. Ένα από τα πρώτα supergroups της Ιστορίας, οι Crosby, Stills, Nash and Young, βρίσκονται ήδη σε δημιουργικό οργασμό. Ο πολύς Neil Young δε μένει απαθής σε όλα αυτά που γίνονται στη χώρα. Ο συνοδοιπόρος του David Crosby θα θυμηθεί χαρακτηριστικά "Άκουσε τα νέα και έμεινε αμίλητος για πολλή ώρα. Στη συνέχεια έπιασε μια κιθάρα και σε 20 λεπτά είχε το τραγούδι έτοιμο". Το τραγούδι αυτό ήταν το Ohio, ένας συγκλονιστικός αντιπολεμικός και επαναστατικός ύμνο, που διαποτίζεται με τη στόφα του κλασικού από την πρώτη στιγμή. Ήδη μέχρι τον Αύγουστο του 1970 έχει σκαρφαλώσει στο Top 20 των εγχώριων singles. Ο στίχος "Four dead in Ohio" θα στοιχειώνει τον κόσμο για πολλά χρόνια έπειτα.


"Tin soldiers and Nixon coming

We're finally on our own

This summer I hear the drumming

Four dead in Ohio


Gotta get down to it

Soldiers are cutting us down

Should have been done long ago

What if you knew her

And found her dead on the ground

How can you run when you know?"


Ο όρος Tin Soldier αναφέρεται στα στρατιωτάκια για παιδιά (Toy Soldiers), ξεκάθαρη αναφορά του Neil Young στην Εντολοδόχο από τον Nixon Εθνοφρουρά. Έχει αφήσει πίσω του την ψυχεδέλεια των Buffalo Springfield. Το Ohio έχει ένα βαρβάτο riff ραχοκοκαλιά, εκπληκτικό lead μέρος και καθηλωτικό ρυθμό επί το γενικότερον. Το classic rock όπως το γνωρίζουμε σήμερα, ακόμα κι αν δε γεννήθηκε εκείνη τη στιγμή, σίγουρα θα οριοθετούνταν σε μεγάλο βαθμό, μέσα από αυτό το τραγούδι-πυλώνα του. Το σπαρακτικό "How Many More?", προς το τέλος του τραγουδιού, ανήκει στον David Crosby. Με τα δικά του λόγια :


"Η συγκίνηση μου ήταν αληθινή. Για μένα το Ohio είναι από τις κορυφαίες μας στιγμές ως συγκρότημα, ένιωθα ένα είδος επικύρωσης όταν κυκλοφόρησε. Ήμασταν εκεί, αντιδρώντας στην πραγματικότητα, στον μέγιστο βαθμό που μπορούσαμε. Το Ohio κουνούσε το δάχτυλο. Έλεγε "Nixon". Είχα συγκινηθεί πολύ, στο τέλος του τραγουδιού τα είχα χαμένα."


Πηγή φώτο :

britannica.com

John Filo / Getty Images


64 Προβολές0 Σχόλια