Stories Behind the Songs : The Slits - A Boring Life

ALL THE SLITS


Το μόνο που πραγματικά άφησαν πίσω τους οι Slits είναι ένα αντικείμενο που ουρλιάζει από βουβαμάρα. Ένα ανώνυμο lp σε ένα κενό bootleg sleeve. Θέλω να πιστεύω ότι ο δίσκος ονομάζεται "Once upon a time in a living room", αλλά δεν υπάρχει τρόπος να σιγουρευτείς γι αυτό. Με φράσεις γραμμένες τυχαία στην ετικέτα αντί για τίτλους, πρέπει να αποφασίσεις τα ονόματα των τραγουδιών από τις επιλογές που προσφέρονται. "A Boring Life".


Επομένως, μόλις αρχίζει η μουσική δεν προσπαθώ ποτέ να καταλάβω ούτε μια λέξη.



Μια Slit χαζογελάει. Μια δεύτερη ρωτάει: "Είσαι έτοιμη;", μια άλλη απαντάει "Έτοιμη;" σαν να μην μπορούσε ποτέ να είναι, μετά η τέταρτη επιστρέφει το χαχανητό σαν την Αλίκη που βουτάει στην τρύπα του κουνελιού. “Ah, ah, OH NOOOOO", είναι ο τελευταίος ήχος που ακούς στην κορυφή ενός τρενάκι του λούνα παρκ, και στη νεκρή παύση που ακολουθεί έχεις χρόνο να θυμηθείς τον Elvis στα στούντιο Sun του Sam Phillips το 1955, να προετοιμάζει το "Milkcow Blues Boogie" με λίγο προβαρισμένο διάλογο ("Hold it, fellas! That don't move me! Let's get real, real gone for a change!"). Μόνο που ο διάλογος των Slits είναι πολύ ασήμαντος για να έχει γίνει πρόβα, πόσο μάλλον για να οδηγήσει κάπου. Και μετά η σιωπή καταρρέει από έναν ανυποχώρητο θόρυβο. Αυτό το συμπιεσμένο δράμα -η αμηχανία στην προσμονή, ο δισταγμός στον πανικό, η σιωπή στον ήχο- είναι αυτό που ήταν το punk.


Οι Slits ήταν η Ari Up, τραγουδίστρια, η Palmolive, ντραμς, η Viv Albertine, κιθάρα, η Tessa, μπάσο. Στο Rolling Stone Rock Almanac η καταχώρηση για τις 11 Μαρτίου 1977 αναφέρει: "Οι Slits κάνουν το ντεμπούτο τους στη σκηνή, ανοίγοντας για τους Clash στο Roxy του Λονδίνου.. Θα πρέπει να σηκώσουν τη διπλή κατάρα του φύλου τους και του στυλ τους, το οποίο οδηγεί την έννοια του πεφωτισμένου ερασιτεχνισμού στα άκρα.. Οι Slits θα απαντήσουν στις κατηγορίες περί ανικανότητας προσκαλώντας μέλη του κοινού στη σκηνή για να παίξουν, ενώ οι τέσσερις γυναίκες ανεβαίνουν στην πίστα για να χορέψουν".

Φωνάζοντας και ουρλιάζοντας, μέσα από τα χτυπήματα της κιθάρας το γκρουπ βρίσκει έναν παλμό, φτιάχνει έναν ρυθμό, αρχίζει να τον διαμορφώνει. Ο ρυθμός ξεφεύγει και όλοι τον κυνηγούν, τον προσπερνούν και συνεχίζουν. Κραυγές, τσιρίδες, γρυλίσματα και κλαψουρίσματα - αδιαμεσολάβητοι γυναικείοι θόρυβοι που δεν έχουν ξανακουστεί ποτέ ως ποπ μουσική - διατρέχουν τον αέρα καθώς οι Slits βαδίζουν χέρι-χέρι μέσα σε μια καταιγίδα που οι ίδιες δημιούργησαν. Πρόκειται για μια παράσταση χαράς και εκδίκησης, μια ένοπλη ψαλμωδία παιδικής χαράς. Κάθε μουσικό ρίσκο αξιοποιείται, και για αυτές τις γυναίκες το να παίζουν την πιο απλή συγχορδία ήταν ρίσκο. Ο ερασιτεχνισμός τους δεν ήταν καθόλου πεφωτισμένος.



"No more rock 'n' roll for you / No more rock 'n' roll for me", λέει ένα μεθυσμένο βογγητό σε άλλο σημείο του δίσκου, απηχώντας το ρεφρέν των Sex Pistols για το no-future (κάποιος άγνωστος άντρας ακούγεται να τραγουδάει, ίσως κάποιος που χειριζόταν το μαγνητόφωνο, αλλά ήταν η επιβεβαίωση των Slits πως ό,τι κι αν έκαναν, δεν θα το αποκαλούσαν rock 'n' roll). Αυτή ήταν μουσική που αρνιόταν το ίδιο της το όνομα, πράγμα που σήμαινε ότι αρνιόταν επίσης την ιστορία της. Από εκείνη τη στιγμή, κανείς δεν ήξερε τι ήταν το rock 'n' roll και επομένως σχεδόν τα πάντα γίνονταν δυνατά, ή αδύνατα, ως rock 'n' roll. Ο τυχαίος θόρυβος ήταν rock 'n' roll και οι Beatles δεν ήταν. Εκτός από τις θαμμένες παραγωγές μερικών cult προφητών -όπως οι Αμερικανοί avatars όπως ο Captain Beefheart, τα γκαραζογκρουπ στα μέσα της δεκαετίας του 1960 όπως οι Count Five ή οι Shadows of Knight, οι Velvet Underground και οι Stooges στα τέλη της δεκαετίας του 1960, οι New York Dolls και ο Jonathan Richman and the Modern Lovers στις αρχές της δεκαετίας του 1970, και η reggae φωνή της γνωστικής εξορίας- το punk απαξίωσε αμέσως τη μουσική που προηγήθηκε. Το punk αρνήθηκε τη νομιμότητα οποιουδήποτε είχε κάνει ποτέ μια επιτυχία ή έπαιζε σαν να ήξερε να παίζει. Καταστρέφοντας μια παράδοση, το punk αποκάλυψε μια νέα.


Κοιτάζοντας πίσω, παραμένει δυνατό να θεωρήσουμε αυτή την εκδοχή της ιστορίας του rock 'n' roll ως την αλήθεια, ως ολόκληρη την ιστορία - όχι επειδή η μουσική που απαξίωσε το punk ήταν άχρηστη, αλλά επειδή τα λίγα που έχουν απομείνει από τη μουσική των Slits σου επιτρέπουν να φανταστείς ότι ο ήχος που έφτιαξαν επικοινωνούσε πιο ολοκληρωμένα και πιο μυστηριωδώς από την πιο προσεκτικά επεξεργασμένη δουλειά οποιουδήποτε προγενέστερου ή μεταγενέστερου. Το "A Boring Life", ακουσμένο όπως έγινε το 1977 ή ακουσμένο μια δεκαετία αργότερα, ξαναγράφει την ιστορία του rock 'n' roll.


Madalena Ici

27 Προβολές0 Σχόλια